Информации

Времеплов во Кина


  • в 6500 пр.н.е

    Одгледувањето ориз започнува во долината на реката Јангце во Кина.

  • 5000 пр.н.е

    Селата се појавуваат во Кина околу ellowолтата река. Започнува фармерството со тераси и се одгледува ориз.

  • 5000 пр.н.е

    Докази за хируршка процедура на трефинација пронајдени во Кина.

  • в 5000 пр.н.е

    Мртви погребани со гробни производи во селото Банпо, Кина.

  • в 4800 пр.н.е

    Неолитското село Банпо во Кина изградено.

  • в 4500 пр.н.е. - в. 3750 пр.н.е

    Неолитското село Банпо е населено.

  • 4500 пр.н.е. - 3000 п.н.е

    Културата Хонгшан во Кина произведува фигура од жад, која е најстарата позната слика на змеј.

  • в 3600 пр.н.е

    Прво појавување на свила во Кина.

  • в 3000 п.н.е. - в. 1700 пр.н.е

    Културата Лонгшан цвета во североисточна Кина.

  • в 2700 пр.н.е

    Најраните познати примери на ткаена свила од Кианшанијанг, Кина.

  • в 2070 пр.н.е. - в. 1600 година пр.н.е

  • в 1789 пр.н.е. - 1758 пр.н.е

    Конг iaиа од династијата Ксиа владее во Кина.

  • 1728 пр.н.е. - 1675 пр.н.е

    Ieи е последниот владетел на династијата Ксиа во Кина.

  • 1600 пр.н.е. - 1046 пр.н.е

    Династија Шанг во Кина.

  • 1600 пр.н.е. - 1046 пр.н.е

    Пишувањето се развива во Кина за време на династијата Шанг.

  • в 1300 пр.н.е

    Кочијата се воведува во Кина од северозапад.

  • в 1300 пр.н.е

    Кинеската династија Шанг го преместува својот главен град во Јин (модерен Ањанг).

  • в 1250 пр.н.е. - н. 1150 пр.н.е

    И-Чинг, Книга на промени, е напишана.

  • 1250 п.н.е. - 1192 пр.н.е

    Владеењето на големиот император Ву Динг од династијата Шанг во Кина.

  • в 1050 пр.н.е

    Кралот Вен од ouоу е првиот кинески владетел кој побарал мандат на рајот.

  • 1046 пр.н.е. - 771 пр.н.е

  • 772 пр.н.е. - 476 пр.н.е

    Период на пролет и есен во Кина.

  • 771 пр.н.е

    По номадските напади на запад, кинеската династија ouоу го преместува својот главен град источно во Луојанг. Почеток на источниот период на Zhоу.

  • 771 пр.н.е. - 256 пр.н.е

  • 551 пр.н.е. - 479 пр.н.е

  • 512 пр.н.е. - 506 пр.н.е

    Војните Ву Чу во Кина помеѓу државите Ву и Чу.

  • 506 пр.н.е

    Битката кај Боџу во која силите на Ву под Сун-Цу го победија Чу.

  • в 500 пр.н.е

    Lifeивотот на кинескиот релативистички филозоф Тенг Ших (веројатен датум на смрт 522 или 502 пр.н.е.).

  • в 500 пр.н.е

    Веројатниот живот на кинескиот филозоф Лао-Цу, основач на таоизмот и автор на Тао-Те-Чинг.

  • в 500 пр.н.е

    Веројатниот живот на Сун-Цу, воен стратег, автор на „Уметноста на војната“.

  • в 481 пр.н.е. - 221 пр.н.е

    Период на завојувани држави во Кина.

  • 470 пр.н.е. - 391 пр.н.е

    Lifeивотот на кинескиот пацифистички филозоф Мо Ти, основач на Мохизмот.

  • 440 пр.н.е. - 360 п.н.е

    Lifeивотот на кинескиот филозоф Хедонист Јанг huу.

  • 372 пр.н.е. - 289 пр.н.е

    Lifeивотот на конфучијанскиот филозоф Менциус (Манг-Це).

  • 364 пр.н.е

    Војводата Ксин, владетел на Чин, ја добива титулата хегемон од државата ouоу.

  • 343 пр.н.е

    Ксиао, владетел на Чин, ја добива титулата хегемон од државата ouоу.

  • 328 пр.н.е. - 308 пр.н.е

    Подемот на кинеската држава Чин.

  • 326 пр.н.е

    Хуивен, владетел на Чин, добива кралски статус од државата ouоу.

  • в 280 пр.н.е. - в. 233 пр.н.е

    Lifeивотот на Хан Феизи кој го разви легализмот во Кина.

  • 278 пр.н.е

    Државата Чин го зазема Јинг, главниот град на државата Чу.

  • 262 пр.н.е. - 260 пр.н.е

    Битката кај Чангпинг, една од најважните битки во периодот на завојуваните држави во Кина помеѓу haао и Чин.

  • 259 пр.н.е. - 210 пр.н.е

    Lifeивотот на Јинг hengенг од Чин, Ши Хуангди, првиот цар на Кина.

  • 256 пр.н.е

    Армијата на државата Чин го зазема градот Ченгжу и последниот владетел на Zhоу, кралот Нан, е убиен. Крај на династијата ouоу.

  • 256 пр.н.е

    Чин ги апсорбира остатоците од државата ouоу.

  • 230 пр.н.е

    Државата Чин ја победува државата Хан за време на периодот на завојуваните држави.

  • 225 пр.н.е

    Државата Чин ја победува државата Веи за време на периодот на завојуваните држави.

  • 223 пр.н.е

    Државата Чин ја апсорбира државата Чу за време на периодот на завојуваните држави.

  • 221 пр.н.е. - 210 пр.н.е

    Владее првиот цар на обединета Кина, Ши Хуангти.

  • 221 пр.н.е. - 206 пр.н.е

  • 221 пр.н.е

    Државата Чин ги победува државите Јан и Чи за време на периодот на завојуваните држави.

  • 220 п.н.е. - 210 пр.н.е

    Царот Ши Хуангти иницира изградба на Кинескиот Wallид и Големиот канал.

  • в 218 пр.н.е

    Започна изградбата на Кинескиот Wallид.

  • 213 пр.н.е

    Горење на книгите и период на погребување на филозофи во Кина.

  • 213 пр.н.е. - 206 пр.н.е

    Династијата Чин го издигнува легализмот како државна филозофија и ги забранува сите други.

  • 210 п.н.е. - 206 пр.н.е

    Кина се крена во бунт против распаѓачката династија Чин.

  • 206 пр.н.е

    Кинеската империја Чин пропаѓа по смртта на императорот Ши Хуангти. Започнува граѓанска војна.

  • 206 пр.н.е. - 9 н.е

    Династијата Западен Хан владее со Кина од нивниот главен град во Чанган.

  • 206 пр.н.е

    Царот Ши Хуангти е погребан со теракота војска од повеќе од 8.000 војници во гробница во палатата.

  • 202 пр.н.е

    Лиу-Бенг од Хан ја основа династијата Хан во Кина.

  • 202 пр.н.е

    Битката кај Гаисија во која силите на Хан го победуваат Чу.

  • 202 пр.н.е

    Лиу Банг е прогласен за цар на Кина откако го победи ривалскиот генерал Ксијанг Ју.

  • Март 202 година пр.н.е

    Царот Гаозу (Лиу Банг) станува првиот владетел на Хан.

  • 195 пр.н.е

    Лиу Бенг умира. Неговата царица Ла hiи (позната и како Лу Хо) владее преку марионетски кралеви за нејзина корист во следните петнаесет години.

  • 141 пр.н.е. - 87 пр.н.е

    Владеењето на царот Ву (Ву Велики), најефикасното и највлијателното од монарсите Хан.

  • 141 пр.н.е. - 87 пр.н.е

    Хан императорот Ву го напушта легализмот во корист на конфучијанизмот.

  • 140 п.н.е. - 87 пр.н.е

    Царот Хан Ву владее и ја проширува територијата на Хан во Кина.

  • 138 п.н.е. - 126 пр.н.е

    Hanанг Киан, како пратеник на императорот Ву, го отвора трговскиот пат „Патот на свилата“ помеѓу Кина и централна Азија.

  • 117 пр.н.е. - 100 п.н.е

    Царевите Хан го прошируваат западниот дел на Кинескиот Wallид.

  • 111 пр.н.е

    Кралството Нан-Јуе (северен Виетнам) е под кинеска администрација.

  • 109 пр.н.е

    Кинеската империја Хан го освојува кралството Тиен.

  • 104 пр.н.е. - 101 пр.н.е

    Војната на небесните коњи, генералот Ли Гуангли го принудува градот Да Јуан (Александрија Есхате) во својство на притока.

  • 2 н.е

    Чанган, царскиот главен град на Кина, имаше население од речиси 250 илјади луѓе.

  • 9 н.е. - 23 н.е

    Царот Ванг Манг, познат како реформист, владее во Кина, ја основа династијата Ксин.

  • 9 н.е

    Ванг Манг ја презема контролата врз империјата со узурпирање на престолот и прогласување на неговата иновативна династија наречена Ксин („нова“).

  • 23 н.е

    Торбата на Чанган, царскиот главен град на Кина.

  • в 23 н.е

    По отпуштањето на Чанган, Лиу Кси ги доведе своите лојални службеници во градот Луојанг, каде што беше преместен кинескиот царски главен град.

  • 25 н.е. - 220 н.е

    Династијата Источна Хан владее со Кина.

  • 91 н.е

    Кинеската династија ја нападна Монголија.

  • в 155 н.е. - 220 н.е

    Lifeивотот на Као Као, кинески воен диктатор и основач на државата Веи.

  • 160 н.е

    Кинеската империја Хан опаѓа.

  • 168 н.е. - 189 н.е

    Линг е цар во Кина.

  • 184 н.е. - 192 н.е

    Бунтот „ellowолт турбан“ е ублажен од Хан во Кина.

  • 184 н.е

    Голем бунт на селаните познат како бунт на жолтиот турбан (понекогаш наречен бунт на жолти шалови) го загрози градот Луојанг.

  • 184 н.е

    Бунт на ellowолтиот турбан избувнува кога канцелариите на локалната власт се нападнати низ Кина.

  • 189 н.е

    Луојанг, главниот град на Хан, е отпуштен од кинескиот воен лидер Донг huуо.

  • 190 н.е

    Луојанг, главниот град на Хан во Кина, изгоре.

  • 190 н.е

    Донг ouоу ја презеде контролата врз кинескиот царски главен град и го постави детето, Лиу Кси, како нов владетел.

  • 205 н.е

    Као Као ја презема поранешната влада на Хан и се назначува за канцелар, всушност, воен диктатор.

  • 208 н.е

    Кина е поделена на три регионални кралства.

  • 215 н.е

    Као Као го потиснува засекогаш бунтот на ellowолтиот турбан во Кина.

  • 220 н.е

    Лиу Кси се откажа од престолот. Војните меѓу воените команданти и држави продолжија и Кина ќе мора да чека околу 350 години за повторно да се обедини.

  • 220 н.е

    Смрт на севернокинескиот воен диктатор Као Као.

  • 304 н.е

    Номадскиот Ксионгу го пробива Кинескиот Wallид.

  • 342 н.е

    Муронг Хуанг ја нападна Кореја од Кина и го отпушти главниот град Гогурјео Гунгне, при што зароби 50.000 жители.

  • 413 н.е. - 478 н.е

    Јапонските кралеви испраќаат амбасадори и почит во Кина.

  • в 494 н.е

    Првите будистички пештери се врежани во Лонгмен Грото, Кина.

  • 494 н.е

    Северниот Веи го избра Луојанг за главен град во Кина.

  • 528 н.е

    Степски орди го напаѓаат кинескиот главен град Луојанг.

  • 581 н.е. - 618 н.е

    Династија Суи во Кина.

  • 581 н.е. - 601 н.е

    Владеењето на Вен (ака Венди), првиот цар Суи во Кина.

  • 604 н.е. - 618 н.е

    Владеењето на Јанг (ака Јангди), втор и последен цар Суи во Кина.

  • 618 н.е. - 907 н.е

  • 618 н.е. - 626 н.е

    Владеењето на Гаозу, првиот император на династијата Танг во Кина.

  • 626 н.е. - 649 н.е

    Владеењето на царот Таизонг во Кина.

  • 634 н.е

    Таизонг потпиша мировен договор помеѓу Тибет и Кина.

  • 649 н.е. - 683 н.е

    Владеењето на царот Гаозонг во Кина.

  • 668 н.е

    Кралството Гогурјео во Северна Кореја пропаѓа по нападот на династијата Танг во Кина.

  • 683 н.е. - 704 н.е

    Владеењето на царицата Ву Зетијан, само женски монарх на Кина.

  • 690 н.е. - 704 н.е

    Владеењето на царицата Ву Зетиан во Кина.

  • 712 н.е. - 756 н.е

    Таоизмот станува официјална религија на Кина под царот Ксуанзонг.

  • 768 н.е. - 824 н.е

    Lifeивотот на Хан Ју, „Шекспир од Кина“.

  • 842 н.е. - 845 н.е

    Кинеската држава ги прогонува будистичките монаси и нивните манастири.

  • 843 н.е

    Империјата Танг напаѓа и уби 10.000 ујгурски племиња во Внатрешна Монголија.

  • 907 н.е. - 960 н.е

    Периодот на петте династии и десет кралства во Кина.

  • 907 н.е

    Huу Вен воспостави подоцнежна династија Лианг во Кина. Почеток на Петте династии.

  • 907 н.е. - 1125 н.е

    Хитанските племиња ја формираат династијата Лиао и владеат со делови од Монголија, Манџурија и северна Кина.

  • 937 н.е. - 975 н.е

    Прво споменување на врзување на стапалата во кинески текстови.

  • 938 н.е

    Династијата Хитан Лиао ја нападна северна Кина.

  • 960 н.е. - 1279 н.е

    Династија Сонг во Кина.

  • 960 н.е. - 1125 н.е

    Династијата Северна Песна во Кина.

  • 960 н.е. - 976 н.е

    Владеењето на царот Таизу, основач на династијата Сонг во Кина.

  • 976 н.е. - 997 н.е

    Владеењето на царот Таизонг од династијата Сонг во Кина.

  • в 990 н.е. - 1030 н.е

    Lifeивотот на кинескиот сликар Фан Куан.

  • 997 н.е. - 1022 н.е

    Владеењето на царот henензонг од династијата Сонг во Кина.

  • 1004 н.е

    Договорот од Шанјуан, кој носи мир помеѓу династијата Лиао и династијата Сонг од Кина, при што таа беше принудена да плаќа годишна почит.

  • 1022 н.е. - 1063 н.е

    Владеењето на царот Рензонг од династијата Сонг во Кина.

  • 1044 н.е

    Поразот кон државата Ксиа резултира со оддавање почит од династијата на Кина Сонг.

  • 1063 н.е. - 1067 н.е

    Владеењето на царот Јингзонг од династијата Сонг во Кина.

  • 1067 н.е. - 1085 н.е

    Владеењето на царот Шензонг од династијата Сонг во Кина.

  • 1085 н.е. - 1100 н.е

    Владеењето на царот izизонг од династијата Сонг во Кина.

  • 1100 н.е. - 1126 н.е

    Владеењето на царот Хуизонг од династијата Сонг во Кина.

  • 1115 н.е

    Јурчен (држава Jinин) ја нападна државата Лиао во северна Кина.

  • 1115 н.е. - 1234 н.е

    Државата Јурчен Jinин владее во Монголија и северна Кина.

  • 1115 н.е. - 1123 н.е

    Владеењето на царот Таизу, основач на државата Јурчен Jinин.

  • 1125 н.е. - 1279 н.е

    Династијата Јужна Песна во Кина.

  • 1125 н.е

    Државата Jinин ја нападна Сонг Кина.

  • 1125 н.е

    Државата Јурчен Jinин ја нападна Сонг Кина, со што оваа втора земја мора да се пресели на југ и да ја формира династијата Јужна Сонг.

  • 1127 н.е. - 1162 н.е

    Владеењето на царот Гаозонг од династијата Сонг во Кина.

  • 1138 н.е

    Хангжу (ака Линан) е престолнина на династијата Сонг, сега позната како Јужна песна.

  • 1141 н.е

    Потпишан е мировен договор помеѓу (јужната) династија Сонг и државата Jinин.

  • 1142 н.е

    Династијата Јурчен Jinин и династијата Јужна Сонг потпишуваат формален мировен договор.

  • 1153 н.е

    Главниот град на државата Јурчен Jinин се преместува од Шангинг (Харбин) во Јанџинг (Пекинг).

  • 1162 н.е. - 1189 н.е

    Владеењето на царот Ксијаозонг од династијата Сонг во Кина.

  • 1189 н.е. - 1194 н.е

    Владеењето на царот Гуангзонг од династијата Сонг во Кина.

  • 1194 н.е. - 1224 н.е

    Владеењето на царот Нингзонг од династијата Сонг во Кина.

  • 1205 н.е

    Монголите ја нападнаа државата Јурчен Jinин во северна Кина.

  • 1209 н.е

    Монголите ја нападнаа државата Јурчен Jinин во северна Кина.

  • 1211 н.е

    Монголите ја нападнаа државата Јурчен Jinин во северна Кина.

  • 1215 н.е

    Монголите ја нападнаа државата Јурчен Jinин во северна Кина.

  • 1224 н.е. - 1264 н.е

    Владеењето на царот Лизонг од династијата Сонг во Кина.

  • Февруари 1234 н.е

    Монголите ја напаѓаат и освојуваат државата Јурчен Jinин во северна Кина.

  • 1264 н.е. - 1274 н.е

    Владеењето на царот Дузонг од династијата Сонг во Кина.

  • 1271 н.е. - 1368 н.е

  • 1273 н.е

    Ксијангјанг паѓа во монголски раце.

  • 1274 н.е. - 1275 н.е

    Владеењето на царот Гонгзонг од династијата Сонг во јужна Кина.

  • 1275 н.е. - 1279 н.е

    Монголите предводени од Кублај Кан ги нападнаа и ги освоија последните остатоци од Сонг Кина.

  • 1275 н.е. - 1277 н.е

    Владеењето на царот Дуанзонг од династијата Сонг во јужна Кина.

  • 1278 н.е. - 1279 н.е

    Владеењето на царот Дибинг од династијата Сонг во јужна Кина.

  • 1368 н.е. - 1644 н.е

    Владеењето на династијата Минг во Кина.

  • Може да има повеќе временски записи што одговараат на вашите критериуми, но ограничувањето на резултатите е достигнато. Правењето на вашето барање попрецизно може да открие повеќе информации.


    Односите на САД со Кина

    Од 1949 година, односите меѓу САД и Кина еволуираа од напнати судири во комплексна мешавина на засилена дипломатија, растечко меѓународно ривалство и с increasingly повеќе испреплетени економии.

    Лидерот на кинеската Комунистичка партија Мао Це Тунг ја основа Народна Република Кина во Пекинг на 1 октомври, откако комунистите поддржани од селаните ја победија националистичката влада Чианг Каи-шек. Чианг и илјадници негови војници бегаат во Тајван. Соединетите држави - кои ги поддржаа националистите против инвазијата на јапонските сили за време на Втората светска војна - ја поддржуваат прогонетата влада на Кина во Кина во Тајпеј, поставувајќи го теренот за неколку децении ограничени американски односи со Кина.

    Севернокорејската народна армија поддржана од Советскиот Сојуз ја нападна Јужна Кореја на 25 јуни. Обединетите нации и Соединетите држави брзаат во одбрана на Јужна Кореја. Кина, како поддршка на комунистичкиот Север, возвраќа кога американските, ОН и јужнокорејските трупи ќе се приближат до кинеската граница. Околу четири милиони луѓе умираат во тригодишниот конфликт с until додека Обединетите нации, Кина и Северна Кореја не потпишат договор за примирје во 1953 година [PDF].

    Претседателот Двајт Ајзенхауер ја укина блокадата на американската морнарица на Тајван во 1953 година, што доведе Чианг Каи-шек да распореди илјадници војници на островите Квемој и Мацу во Тајванскиот теснец во август 1954 година. Народната ослободителна армија на Кина реагира со гранатирање на островите. Вашингтон потпиша договор за заемна одбрана со националистите на Чианг. Во пролетта 1955 година, Соединетите држави се заканија со нуклеарен напад врз Кина. Тој април, Кина се согласи да преговара, тврдејќи дека е ограничена победата по повлекувањето на националистите од островот Дахен. Кризите повторно избиваат во 1956 и 1996 година.

    Девет години откако Народна Република Кина воведе контрола над Тибет, во Ласа се случува широко востание. Илјадници луѓе умираат во следната акција на силите на НР Кина, а Далај Лама бега во Индија. Соединетите држави се приклучуваат кон Обединетите нации во осудата на Пекинг за кршење на човековите права на Тибет, додека Централната разузнавачка агенција помага во вооружувањето на тибетскиот отпор, почнувајќи од доцните 1950 -ти години.

    Кина се приклучува на нуклеарниот клуб во октомври 1964 година, кога го спроведува својот прв тест за атомска бомба. Тестот доаѓа во време на тензии меѓу САД и Кина поради ескалирачкиот конфликт во Виетнам. До моментот на тестирањето, Кина собра војници долж границата со Виетнам.

    Разликите околу безбедноста, идеологијата и моделите за развој ги затегнуваат кинеско-советските односи. Радикалната политика на Кина за индустријализација, позната како Голем скок напред, го наведе Советскиот Сојуз да ги повлече советниците во 1960 година. Несогласувањата кулминираат со престрелки на границата во март 1969 година. Москва го заменува Вашингтон како најголема закана во Кина, а кинеско-советската поделба придонесува за евентуално приближување на Пекинг со Соединетите држави.

    Во првиот јавен знак за затоплување на односите помеѓу Вашингтон и Пекинг, кинескиот пинг-понг тим ги покани членовите на американскиот тим во Кина на 6 април 1971 година. Новинарите што ги придружуваат американските играчи се меѓу првите Американци на кои им е дозволен влез во Кина од 1949 година. Јули 1971 година, државниот секретар Хенри Кисинџер прави тајно патување во Кина. Кратко потоа, Обединетите нации ја признаа Народна Република Кина, доделувајќи with го постојаното седиште на Советот за безбедност, кое го држеше Република Кина на Чианг Каи-шек на Тајван од 1945 година.

    Претседателот Ричард Никсон поминува осум дена во Кина во февруари 1972 година, за време на кој се состанува со претседателот Мао и го потпишува Шангајското соопштение со премиерот ouоу Енлаи. Коминикето го поставува теренот за подобрени американско-кинески односи, дозволувајќи им на Кина и САД да разговараат за тешките прашања, особено за Тајван. Сепак, нормализацијата на односите меѓу двете земји прави бавен напредок во поголемиот дел од деценијата.

    Американскиот претседател Jimими Картер и додели на Кина целосно дипломатско признание, истовремено признавајќи го копнениот кинески принцип Една Кина и прекин на нормалните врски со Тајван. Кинескиот вицепремиер Денг Ксијаопинг, кој ја води Кина преку големи економски реформи, ги посети Соединетите држави набргу потоа. Меѓутоа, во април, Конгресот го одобри Законот за односи со Тајван, овозможувајќи продолжување на комерцијалните и културните односи меѓу Соединетите држави и Тајван. Овој чин бара Вашингтон да му обезбеди на Тајпеј одбранбено оружје, но официјално не ја прекршува американската политика за Една Кина.

    Администрацијата на Реган му издава „Шест гаранции“ на Тајван, вклучувајќи ветувања дека ќе го почитува Законот за односи со Тајван, нема да посредува меѓу Тајван и Кина и немаше одреден датум за прекин на продажбата на оружје на Тајван. Администрацијата на Реган во август 1982 година потпишува трето заедничко коминике со НР Кина за нормализирање на односите. Таа ја потврдува посветеноста на САД кон нејзината политика „Една Кина“. Иако Роналд Реган изразува поддршка за посилни врски со Тајван за време на неговата претседателска кампања, неговата администрација работи на подобрување на односите Пекинг-Вашингтон во екот на загриженоста на САД поради советскиот експанзионизам. Претседателот Реган ја посети Кина во април 1984 година и во јуни, американската влада му дозволи на Пекинг да купува американска воена опрема.

    Во пролетта 1989 година, илјадници студенти одржаа демонстрации на плоштадот Тјенанмен во Пекинг, барајќи демократски реформи и ставање крај на корупцијата. На 3 јуни, владата испраќа воени трупи за расчистување на плоштадот, оставајќи стотици демонстранти загинати. Како одговор, американската влада ја суспендира воената продажба на Пекинг и ги замрзнува односите.

    Во септември 1993 година, Кина го ослободи Веи ingsингшенг, политички затвореник од 1979 година. Таа година, претседателот Бил Клинтон започна политика на „конструктивен ангажман“ со Кина. Меѓутоа, откако Пекинг ја загуби кандидатурата за домаќин на Олимписките игри во 2000 година, кинеската влада повторно го затвори Веи.Четири години подоцна, Клинтон обезбедува ослободување на протестот на Веи и плоштадот Тјенанмен, Ванг Дан. Пекинг ги депортира двајцата неистомисленици во САД.

    Ли Тенг-хуи на Националистичката партија победи на првите слободни претседателски избори во Тајван со голема разлика во март 1996 година, и покрај кинеските ракетни тестови што требаше да ги поколебаат тајванските гласачи против гласањето за кандидатот за независност. Изборите доаѓаат една година откако Кина го отповика својот амбасадор откако претседателот Клинтон ја одобри посетата на Ли, со што се смени петнаесетгодишната американска политика против доделување визи на лидерите на Тајван. Во 1996 година, Вашингтон и Пекинг повторно се согласија да разменат службеници.

    НАТО случајно ја бомбардираше кинеската амбасада во Белград за време на нејзината кампања против српските сили што го окупираа Косово во мај 1999 година, потресувајќи ги американско-кинеските односи. Соединетите држави и НАТО нудат извинување за серијата американски разузнавачки грешки што доведоа до смртоносниот бомбашки напад, но илјадници кинески демонстранти протестираа низ целата земја, напаѓајќи официјален имот на САД.

    Претседателот Клинтон го потпиша Законот за односи меѓу САД и Кина од 2000 година во октомври, со што Пекинг доби постојани нормални трговски односи со Соединетите држави и го отвори патот за Кина да се приклучи на Светската трговска организација во 2001 година. Помеѓу 1980 и 2004 година, трговијата САД-Кина се зголеми од Од 5 до 231 милијарди долари. Во 2006 година, Кина го надмина Мексико како втор по големина трговски партнер на Соединетите држави, по Канада.

    Во април 2001 година, американски разузнавачки авион се судри со кинески ловец и принудно слета на кинеска територија. Властите на кинескиот остров Хаинан го приведоа дваесет и четиричлениот американски екипаж. По дванаесет дена и напнат судир, властите го ослободуваат екипажот, а претседателот Georgeорџ В. Буш изразува жалење за смртта на кинескиот пилот и слетувањето на американскиот авион.

    Во говорот во септември 2005 година, заменик -државниот секретар Роберт Б. Зелик иницира стратешки дијалог со Кина. Признавајќи го Пекинг како нова сила, тој ја повикува Кина да служи како „одговорен чинител“ и да го искористи своето влијание за да ги привлече државите како Судан, Северна Кореја и Иран во меѓународниот систем. Истата година, Северна Кореја се оддалечува од разговорите на шест страни чија цел беше да ги спречи нуклеарните амбиции на Пјонгјанг. Откако Северна Кореја го изврши првиот нуклеарен тест во октомври 2006 година, Кина служи како посредник за да го врати Пјонгјанг на преговарачка маса.

    Во март 2007 година, Кина објави зголемување на буџетот за 18 проценти во одбраната за 2007 година, во вкупна вредност од над 45 милијарди долари. Зголемувањето на воените расходи просечно годишно изнесува 15 проценти од 1990 до 2005 година. За време на турнејата во Азија во 2007 година, американскиот потпретседател Дик Чејни рече дека воениот развој на Кина „не е конзистентен“ со наведената цел на земјата за „мирен пораст“. Кина вели дека ги зголемува трошоците за да обезбеди подобра обука и повисоки плати за своите војници, за „заштита на националната безбедност и територијалниот интегритет“.

    Во септември 2008 година, Кина ја надмина Јапонија и стана најголем сопственик на американски долг - или 600 американски долари. Растечката меѓузависност помеѓу американската и кинеската економија станува очигледна бидејќи финансиската криза ја загрозува глобалната економија, поттикнувајќи ја загриженоста за економската нерамнотежа меѓу САД и Кина.

    Кина ја надмина Јапонија како втора најголема светска економија откако е проценета на 1,33 трилиони долари за вториот квартал од 2010 година, малку над јапонските 1,28 трилиони долари за таа година. Според главниот економист на Голдман Сакс, Jimим О’Нил, Кина е на пат да ги надмине Соединетите држави како најголема светска економија до 2027 година. На почетокот на 2011 година, Кина објави вкупен БДП од 5,88 трилиони долари за 2010 година, во споредба со јапонскиот 5,47 трилиони долари.

    Во есеј за Надворешна политика, Американскиот државен секретар Хилари Клинтон го опишува американскиот „стожер“ кон Азија. Повикот на Клинтон за „зголемени инвестиции-дипломатски, економски, стратешки и други-во азиско-пацифичкиот регион“ се смета за потег за спротивставување на растечката моќ на Кина. Тој месец, на самитот за азиско-пацифичка економска соработка, американскиот претседател Барак Обама објави дека Соединетите држави и уште осум други држави постигнале договор за Транс-пацифичкото партнерство-мултинационален договор за слободна трговија. Обама подоцна ги објави плановите за распоредување на 2.500 маринци во Австралија, што предизвика критики од Пекинг.

    Трговскиот дефицит на САД со Кина се зголемува од 273,1 милијарди долари во 2010 година на највисоко ниво од 295,5 милијарди долари во 2011 година. Зголемувањето претставува три четвртини од растот на трговскиот дефицит на САД за 2011 година. Во март, САД, ЕУ и Јапонија поднесоа „барање за консултации“ со Кина до Светската трговска организација поради нејзините ограничувања за извоз на метали од ретки земји. Соединетите држави и нивните сојузници тврдат дека квотата на Кина ги крши меѓународните трговски норми, принудувајќи ги мултинационалните фирми кои ги користат металите за да се преселат во Кина. Кина го нарече потегот „избрзан и нефер“, додека вети дека ќе ги брани своите права во трговските спорови.

    Слепиот кинески дисидент Чен Гуангченг избега од домашен притвор во провинцијата Шандонг на 22 април и бега во американската амбасада во Пекинг. Американски дипломати преговараат за договор со кинески официјални лица што му дозволуваат на Чен да остане во Кина и да студира право во град близу до главниот град. Меѓутоа, откако Чен се сели во Пекинг, тој се премислува и бара да се засолни во Соединетите држави. Развојот се заканува да ги поткопа дипломатските врски САД-Кина, но двете страни ја избегнуваат кризата со тоа што му дозволуваат на Чен да ги посети САД како студент, а не како барател на азил.

    Конгресот на 18 -та Национална партија завршува со најзначајниот лидерски промет во последниве децении, бидејќи околу 70 проценти од членовите на главните раководни тела во земјата - Постојаниот комитет на Политбирото, Централната воена комисија и Државниот совет се заменети. Ли Кечијанг ја презема улогата на премиер, додека Си Jinинпинг го заменува Ху intинтао како претседател, генерален секретар на Комунистичката партија и претседател на Централната воена комисија. Кси одржува серија говори за „подмладување“ на Кина.

    Претседателот Обама е домаќин на претседателот Си за „самит со ракави за кошула“ во имотот Санилендс во Калифорнија, во обид да изгради личен однос со својот колега и да ги олесни напнатите односи меѓу САД и Кина. Лидерите ветуваат дека ќе соработуваат поефикасно за притискање на билатералните, регионалните и глобалните прашања, вклучително и климатските промени и Северна Кореја. Обама и Кси, исто така, ветија дека ќе воспостават „нов модел“ на односи, што ќе биде знак за концептот на Си за воспоставување „нов тип на односи на голема сила“ за Соединетите држави и Кина.

    Американски суд обвини пет кинески хакери, наводно за врски со Кинеската народна ослободителна армија, под обвинение за кражба на трговска технологија од американски компании. Како одговор, Пекинг ја прекинува соработката во американско-кинеската работна група за сајбер-безбедност. Во јуни 2015 година, американските власти сигнализираа дека постојат докази дека кинески хакери стојат зад големото онлајн нарушување на Канцеларијата за управување со персонал и кражба на податоци од дваесет и два милиони сегашни и формални федерални вработени.

    На маргините на самитот за азиско-пацифичка економска соработка во 2014 година, претседателот Обама и претседателот Си издадоа заедничка изјава за климатските промени, ветувајќи дека ќе ги намалат емисиите на јаглерод. Обама постави поамбициозна цел за намалување на емисиите на штетни гасови во САД, а Кси го даде првото ветување на Кина дека ќе го спречи растот на емисиите на јаглерод до 2030 година. Овие обврски на најголемите светски загадувачи ги поттикнаа надежите кај некои експерти дека ќе го зголемат импулсот за глобални преговори пред 2015 година Конференција за климатски промени предводена од ОН во Париз.

    На четиринаесеттиот годишен дијалог „Шангри-ла“ за азиската безбедност, американскиот секретар за одбрана Ештон Картер ја повика Кина да ги прекине контроверзните напори за мелиорација во Јужното Кинеско Море, велејќи дека Соединетите држави се противат на „каква било понатамошна милитаризација“ на спорната територија. Во пресрет на конференцијата, американските власти велат дека сликите од американскиот поморски надзор обезбедуваат докази дека Кина поставува воена опрема на синџир вештачки острови, и покрај тврдењата на Пекинг дека изградбата е главно за цивилни цели.

    Американскиот претседател Доналд Trump. Трамп рече дека ќе ја почитува политиката „Една Кина“ во разговорот со претседателот Си. По победата на претседателските избори, Трамп ја прекршува воспоставената практика со тоа што телефонски разговараше со тајванскиот претседател Цај Инг-вен и ја доведе во прашање американската посветеност на нејзината политика за Една Кина. Политиката на Вашингтон четири децении призна дека постои само една Кина. Според оваа политика, Соединетите држави одржуваат формални врски со Народна Република Кина, но исто така одржуваат неофицијални врски со Тајван, вклучително и обезбедување на одбранбена помош. Државниот секретар Рекс Тилерсон, во посета на Пекинг во март, ги опишува односите меѓу САД и Кина како „изградени врз основа на неконфронтација, без конфликти, меѓусебно почитување и секогаш во потрага по решенија за победа“.

    Претседателот Трамп го поздравува кинескиот Си за дводневен самит на имотот Мар-а-Лаго во Флорида, каде билатералната трговија и Северна Кореја се на врвот на агендата. После, Трамп рече дека „има огромен напредок“ во односите меѓу САД и Кина, а Кси наведува продлабочено разбирање и поголемо градење доверба. Во средината на мај, американскиот секретар за трговија Вилбур Рос откри десетделен договор меѓу Пекинг и Вашингтон за проширување на трговијата со производи и услуги како што се говедско, живина и електронски плаќања. Рос ги опишува билатералните односи како „достигнување на нов врв“, иако земјите не разговараат за спорни трговски прашања, вклучувајќи алуминиум, делови за автомобили и челик.

    Администрацијата на Трамп објави огромни царини за кинески увоз, во вредност од најмалку 50 милијарди долари, како одговор на, како што тврди Белата куќа, кинеска кражба на американска технологија и интелектуална сопственост. По доаѓањето на царините за увоз на челик и алуминиум, мерките се насочени кон стоки, вклучувајќи облека, чевли и електроника и ограничуваат некои кинески инвестиции во Соединетите држави. Кина воведе одмазднички мерки на почетокот на април за голем број американски производи, предизвикувајќи загриженост за трговска војна меѓу најголемите светски економии. Овој потег означува зацврстување на пристапот на претседателот Трамп кон Кина по средбите од висок профил со претседателот Си во април и ноември 2017 година.

    Администрацијата на Трамп воведе нови царини во вкупна вредност од 34 милијарди американски долари за кинеска стока. Повеќе од осумстотини кинески производи во индустрискиот и транспортниот сектор, како и стоките како што се телевизорите и медицинските помагала, ќе се соочат со данок од 25 отсто за увоз. Кина возвраќа со сопствени царини за повеќе од петстотини американски производи. Одмаздата, исто така проценета околу 34 милијарди долари, е насочена кон стоки како што се говедско, млечни производи, морски плодови и соја. Претседателот Трамп и членовите на неговата администрација веруваат дека Кина ги „откинува“ САД, искористувајќи ги правилата за слободна трговија на штета на американските фирми што работат во Кина. Пекинг ги критикува потезите на администрацијата на Трамп како „трговско малтретирање“ и предупредува дека царините можат да предизвикаат немири на глобалниот пазар.

    Американскиот потпретседател Мајк Пенс одржа говор со кој се означува најјасната артикулација досега на политиката на администрацијата на Трамп кон Кина и значително зацврстување на позицијата на Соединетите држави. Пенс вели дека Соединетите држави ќе дадат приоритет на конкуренцијата пред соработката со користење тарифи за борба против „економската агресија“. Тој, исто така, ја осудува, како што ја нарече, растечката кинеска воена агресија, особено во Јужното Кинеско Море, ја критикува зголемената цензура и верскиот прогон од страна на кинеската влада и ја обвинува Кина за кражба на американска интелектуална сопственост и мешање во изборите во САД. Министерството за надворешни работи на Кина го осуди говорот на Пенс како „неосновани обвинувања“ и предупреди дека таквите дејствија може да им наштетат на американско-кинеските врски.

    Менг Ванжоу, главниот финансиски директор на кинеската компанија за телеком и електроника Хуавеи, е уапсен во Канада на барање на Соединетите држави. Министерството за правда на САД тврди дека Хуавеј и Менг ги прекршиле трговските санкции против Иран и извршиле измама и бара нејзина екстрадиција. Во очигледна одмазда, Кина приведе двајца канадски државјани, кои официјални лица ги обвинуваат за поткопување на кинеската национална безбедност. Повикувајќи го апсењето на Менг „сериозен политички инцидент“, кинеските власти бараат нејзино итно ослободување. Американските власти нагласуваат непристрасен и аполитички правен процес, но Трамп имплицира дека обвиненијата на Менг може да се користат како потпора во тековните трговски преговори САД-Кина.

    Во услови на правна постапка против Менг, Хуавеј ги тужи САД во посебна тужба за забрана на американските федерални агенции да ја користат опремата на телекомскиот гигант. Во битка со Пекинг за технолошка превласт, администрацијата на Трамп започнува агресивна кампања со која ги предупредува другите земји да не користат опрема на Huawei за изградба на 5G мрежи, тврдејќи дека кинеската влада може да ја искористи компанијата за шпионирање.

    Откако пропаднаа трговските преговори, администрацијата на Трамп ги зголеми царините од 10 на 25 проценти за кинески стоки во вредност од 200 милијарди долари. Кина возвраќа со објавување на плановите за зголемување на царините за американска стока во вредност од 60 милијарди долари. Претседателот Трамп вели дека верува дека високите трошоци наметнати од царините ќе ја натераат Кина да склучи договор поволен за Соединетите држави, додека кинеското министерство за надворешни работи вели дека САД имаат „екстравагантни очекувања“. Неколку дена подоцна, администрацијата на Трамп им забранува на американските компании да користат телекомуникациска опрема од странство што може да ја загрози националната безбедност, потег за кој се верува дека е насочен кон Huawei. Американското Министерство за трговија, исто така, го додава Huawei на својата црна листа на странски ентитети.

    Откако кинеската централна банка дозволи јуанот значително да ослабне, администрацијата на Трамп ја назначи Кина како манипулатор на валута. Ознаката, применета за Кина за прв пат од 1994 година, е главно симболична, но доаѓа помалку од една недела откако Трамп објави повисоки царини за стоки во вредност од 300 милијарди долари. Тоа значи дека с everything што САД увезуваат од Кина сега се соочува со даноци. Пекинг предупредува дека ознаката „ќе предизвика превирања на финансискиот пазар“.


    Кратка историја на Ујгурите

    Ујгурска танчерка настапува на музика во Синианг, Кина на 1 јануари 1943 година.

    Поврзано

    Насилството што однесе најмалку 156 животи во западниот кинески регион Ксинџијанг оваа недела е вкоренето во долгогодишните поплаки кај кинеското малцинство Ујгур. Муслиманските Ујгури што зборуваат турски јазик беа традиционално доминантната етничка група во регионот, чие мандаринско име, Ксинџијанг, значи едноставно „Нова граница“ и#151 можеби е одраз на фактот дека тој регион беше целосно под контрола на Пекинг во целост за време на Заузда на династијата Кинг од 19 век. И оваа недела тие се најдоа во насилна конфронтација со Хан Кинези, кои станаа значајно мнозинство во главниот град Урумчи, благодарение на политиките за порамнување во Пекинг.

    И покрај официјалната идеологија која ги призна како рамноправни граѓани на комунистичката држава, Ујгурите отсекогаш имале непријатни односи со властите во Пекинг. Во 1933 година, во време на турбуленции во граѓанските војни во Кина, водачите на Ујгурите во древниот град Кашгар на патот на свилата прогласија краткотрајна независна Република Источен Туркестан. Но, Ксинџијанг беше целосно вклучен во новата држава, изградена од победничките кинески комунисти по 1949 година, со тоа што Пекинг постојано го заостри контролата врз територијата богата со нафта. Нејзиното официјално означување како „автономен регион“ негира строги контроли од централната влада над Ксинџијанг и политика на населување стотици илјади Хан Кинези таму, поради што Ујгурите сочинуваат нешто помалку од половина од околу 20 милиони луѓе во регионот. (Погледнете слики од расните немири во Кина.)

    Ујгурите имаат длабоки корени во регионот, кои потекнуваат од древните согдиски трговци што некогаш ги забележал Марко Поло. За разлика од многу номадски племиња во Централна Азија, Ујгурите се урбан народ чиј идентитет се искристализира во оазиските градови на Патот на свилата. Прошетката низ чаршиите на старите ујгурски центри како Кашгар, Хотан или Јарханд го открива физичкото наследство на народот вкоренет по првиот транс-континентален трговски пат: неверојатна низа од леска, па дури и сини очи, со руса или кафеава или црна коса — типично сместени под марами или вообичаената капа за ујгурски филц.

    Неговиот космополитски амбиент, исто така, и даде на татковината на Ујгурите богат спој на верски и културни традиции. Ксинџијанг е дом на некои од најстарите кинески будистички храмови и најславни монаси, додека исламот пристигна во десеттиот век и стана доминантен во следните векови. Повеќето Ујгури денес практикуваат бренд на ислам кој е мирен и толерантен и измешан со мистичните видови на суфизмот. Едно од нивните најсвети места е гробот на наложница од 18 век, која, според легендата, природно испуштала огромен и опоен мошус. (Прочитајте "Палау: Следна станица по Гитмо?")

    Откривањето на десетици Ујгури во герилските кампови во Авганистан по американската инвазија во 2001 година, го истакна фактот дека некои, во последниве години, беа намамени од пофундаменталистичка форма на исламот. Многу аналитичари веруваат дека овој развој на настаните е реакција на строгите контроли наметнати од комунистичките власти кои ги ограничија верските слободи: ограничен е бројот на Ујгурите дозволени за аџилак во Мека, на вработените во владата на Ујгур им е забрането да постат за време на светите муслимани. месец Рамазан, политичките власти ги поставуваат имамите во секоја џамија и честопати ги диктираат проповедите проповедани за време на петочната молитва.

    Ограничувањето на верската слобода е придружено со културни ограничувања. Ујгурскиот јазик, напишан со арапско писмо, постојано се повлекува од високото образование, откако комунистичкиот водач на Ксинџијанг некогаш го сметаше за несоодветен за кинескиот „научен развој“. На Ујгурите во Ксинџијанг често им е ускратено правото да патуваат надвор од Кина, па дури и во рамките на неа. Оние што успеваат да се преселат во големите кинески градови, очајно живеат како работници мигранти, честопати со поголемо кинеско население гледаат со недоверба и сомнеж. Се чини дека непосредната причина за протестот во неделата во Урумчи беше масовниот напад врз заедницата работници од Ујгур во јужниот кинески фабрички град илјадници километри подалеку од Ксинџијанг.

    Распространетото отуѓување на Ујгурите ги натера некои да прибегнат кон насилство. По нападите на 11 септември во САД, Пекинг го убеди Вашингтон да го наведе малку познатото исламско движење Источен Туркестан (ЕТИМ) како терористичка организација. Некои Ујгури беа заробени од коалициските сили во Авганистан и испратени во Гвант и Аакутенамо, но многумина потоа беа ослободени.Сеништето на ујгурски тероризам се надвисна над Ксинџијанг по серијата напади и бомбашки напади во провинцијата за време на изградбата на Олимпијадата во Пекинг минатата година. Степенот на тактичките способности на ЕТИМ и нејзините врски со други поистакнати терористички тимови останува нејасно. Други протерани ујгурски движења се очигледно секуларни, како што е Светскиот конгрес за ујгури предводен од Ребија Кадеер, обвинет од Пекинг за поттикнување на неодамнешните немири.

    Пекинг ја дава својата улога во Ксинџијанг како улога на добронамерна сила за напредок, повикувајќи се на економскиот развој поттикнат од нејзините милијарди долари инвестиции. За сигурност, Урумчи сега е град на облакодери, но неговото население е скоро 75% од Хан Кинези, а Ујгурите тврдат дека се замрзнати без работа и#151 и се гледаат себеси како жртви на експанзијата на Кина кон запад.

    Пристапот на Кина кон регионот е прикажан во неодамнешниот план за булдозирање на голем дел од историскиот стар град во Кашгар и#151 атмосферски, милениумски војни на џамии и елаборирани куќи од тули и#151 и негово заменување со туристички тематски парк верзија, преселување на нејзиното население Ујгури (кои не беа консултирани) во „модерно“ домување километри подалеку од градот.

    Но, настаните во Урумхи се чини дека сугерираат дека с U додека Ујгурите се чувствуваат беспомошни пред она што тие го гледаат како посегнување од честопати непријателска култура, потенцијалот останува висок за нови избувнувања на насилство.


    Поморските спорови во Кина

    Споровите за преклопување на ексклузивните економски зони во Јужното Кинеско Море се интензивираа во последните децении, додека територијалниот спор околу островите Сенкаку/Дијаоју во Источно Кинеско Море датира од деветнаесеттиот век.

    Кинеско-јапонската војна, водена првенствено за контрола на Кореја, завршува со потпишување на Договорот од Шимоносеки, во кој Кина и доделува територии, вклучувајќи ја и Формоза (Тајван) на Јапонија. Договорот не ги споменува островите Сенкаку/Дијаоју [PDF], за кои не се разговараше за време на преговорите. Пекинг тврди дека овој трансфер ги вклучувал островите, додека Токио тврди дека ги поседувал од јануари 1895 година, кога официјално го анектирал ненаселеното земјиште. Оваа разлика се појавува по Втората светска војна, кога Кина вели дека островите мора да се вратат на кинеската власт како резултат на декларациите во Каиро и Потсдам, кои ја обврзуваат Јапонија да се откаже од побарувањата за сите територии заземени преку војна.

    Откако побара ексклузивни права за неколку архипелази од Јужното Кинеско Море, Јапонија ги окупира Островите Пратас. Јапонската царска морнарица слета на Спратлис во декември 1938 година и го нападна островот Хаинан следниот февруари. Потезите на Јапонија следуваат по Инцидентот на мостот Марко Поло, во јули 1937 година - битка помеѓу Националната револуционерна армија на Република Кина и Јапонската империјална армија - што ја означува јапонската инвазија врз Кина. Воениот напад на Јапонија во Јужното Кинеско Море [PDF] се случува во текот на една деценија во која француските сили Индокина исто така беа присутни во таа област, ги истражуваа островите во раните 1930 -ти и ги окупираа Параселските острови во 1938 година.

    По предавањето на Токио на крајот на Втората светска војна, Соединетите држави ја преземаат контролата врз Јапонија. Ова ги вклучува островите Рјукју, кои Вашингтон подоцна ги протолкува дека ги вклучува островите Сенкаку/Дијаоју. Се смета дека поголемите острови Рјукју се од стратешко значење во време кога комунизмот се шири во регионот. Кинеската влада предводена од Куоминтанг поднесува постојано тврдења за островите и во април 1948 година повикува на нивно враќање. Окупацијата на САД на главните јапонски острови трае до крајот на Корејската војна во 1952 година, но САД продолжуваат да ја окупираат Окинава до 1972 година.

    Кина, под власта на националистичката партија Куоминтанг, ги демаркира своите територијални претензии во Јужното Кинеско Море со линија од единаесет црти на мапата. Барањето го опфаќа поголемиот дел од областа, вклучувајќи ги Островите Пратас, Банката Маклсфилд и Островите Парасел и Спратли, кои Кина ги врати од Јапонија по Втората светска војна. Во 1953 година, владата поддржана од Кинеската комунистичка партија (ККТ) го отстрани делот што го опфаќа Тонкинскиот Залив, поедноставувајќи ја границата до девет цртички. До денес, Кина се повикува на линијата со девет цртички како историска основа за нејзините територијални претензии во Јужното Кинеско Море.

    Комунистичкиот водач Мао Це Тунг прогласува создавање на Народна Република Кина (НР Кина), со што се става крај на граѓанската војна што изби кратко време по Втората светска војна помеѓу силите лојални на Кинеската комунистичка партија и оние што го поддржуваат Куоминтанг. Поразениот националистички водач Чианг Каи-шек бега во Тајван, каде што формира влада во егзил. Соединетите држави ја признаваат како единствена легитимна влада на Кина и не воспоставуваат формални дипломатски врски со НР Кина до 1979 година.

    Соединетите држави и четириесет и седум други нации го потпишаа Договорот за мир [PDF] со Јапонија во Сан Франциско, со што официјално заврши Втората светска војна. Јапонија се откажува од сите побарувања кон Кореја, Формоза (Тајван), Пескадор и Островите Спратли во Јужното Кинеско Море. Островите Сенкаку/Дијаоју не се експлицитно споменати во договорот, иако постои премолчено разбирање дека Јапонија ќе ги администрира како дел од префектурата Окинава. На Јапонија и е доделен „преостанат суверенитет“ - што значи дека целосниот суверенитет на крајот ќе биде префрлен на Јапонија - над Островите Рјукју, пак, на САД им е дозволено да отворат воени бази на Окинава. Дали островите Сенкаку/Дијаоју се сметаа за дел од Окинава или му беа отстапени на Тајван по договорот, останува спорно прашање во денешната дебата за суверенитетот во Источно Кинеско Море.

    Соединетите држави и Јапонија го потпишаа билатералниот договор за заемна соработка и безбедност, десетгодишен договор со можност за обновување, кој предвидува дека секој напад врз териториите под јапонска администрација ќе бара акција од двете земји за „исполнување на заедничката опасност“. (Во слична ситуација, Соединетите држави се обврзани со договор за меѓусебна одбрана од 1951 година со Филипините.) Вашингтон постојано тврди дека договорот ги опфаќа островите Сенкаку/Дијаоју, иако се воздржува од експлицитно одобрување на јапонската суверенитетска побарување над островите. Некои аналитичари веруваат дека договорот меѓу САД и Јапонија претставува најголема пречка за преземање на островите со сила.

    По обемните геолошки истражувања во 1968 и 1969 година, извештај објавен од Економската комисија на ОН за Азија и Далечниот Исток, открива „значителни енергетски депозити“ во морското дно меѓу Тајван и Јапонија - водите на островите Сенкаку/Дијаоју. Весникот го означува едно од првите веродостојни наоди за јаглеводородните ресурси таму, што повторно го поттикнува интересот во регионот. Иако Кина претходно не ги оспоруваше јапонските тврдења за островите, таа го потврдува сопствениот суверенитет врз нив во мај 1970 година, откако Јапонија, Јужна Кореја и Тајван разговараа за заедничко истражување на енергијата во Источно Кинеско Море.

    Соединетите држави и Јапонија го потпишаа Договорот за враќање на Окинава, во кој Вашингтон практично ја враќа целосната контрола на островите Рјукју на Јапонија. Овој потег се смета за зајакнување на американско-јапонската безбедносна алијанса, за која американскиот претседател Ричард Никсон смета дека е „основата“ за мир во Пацификот. Се чини дека границите утврдени со договорот [PDF] ги вклучуваат островите Сенкаку/Дијаоју, бидејќи во владата на САД имаше разбирање дека териториите се администрираат како делови на Окинава. Но, администрацијата на Никсон зазема неутрален став кон нивниот суверенитет, нејзините приоритети се задржување на базите во Окинава и нормализирање на односите со НР Кина, што се надева дека ќе помогне да се стави крај на Виетнамската војна. Како одговор на договорот за враќање, РОК и НР Кина започнуваат да издаваат барања за островите, велејќи дека тие им припаѓале на Кинезите од античко време и биле управувани од провинцијата Тајван. Во меѓувреме, Јапонија го гледа договорот за враќање со Соединетите држави како понатамошна валидација на нејзиниот суверенитет над спорните острови.

    Кина и Јапонија официјално воспоставија дипломатски односи по постепено обновување на економските врски. Во Кина, неуспехот на големиот скок напред на Мао (1958–1962) пред Културната револуција резултираше со масовно гладување што го принуди Пекинг да ја преиспита својата внатрешна политика и да побара помош од Јапонија. Кинеско-јапонското помирување означува приближување меѓу Соединетите држави и Кина-промена на официјалната политичка верност од Тајпеј во Пекинг, што е клучен фактор во воспоставувањето дипломатски врски меѓу Јапонија и Кина. Никсон, чија администрација ги нормализира односите со НР Кина дипломатски приоритет, го посетува Пекинг истата година, воспоставувајќи де факто односи со земјата по посетата на американскиот државен секретар Хенри Кисинџер во јули 1971. Трговијата меѓу Јапонија и Кина се зголемува во периодот по нормализација, деескалација на првиот круг од споровите за островите Сенкаку/Дијаоју.

    Една година по Парискиот мировен договор, со кој се става крај на вмешаноста на САД во Виетнамската војна, кинеските сили го окупираат [PDF] западниот дел на параселските острови, поставувајќи знамиња на неколку острови и заземајќи јужно виетнамски гарнизон. Виетнамските војници бегаат на југ и ја воспоставуваат првата постојана виетнамска окупација на островите Спратли. Во меѓувреме, Пекинг гради воена инсталација, вклучувајќи аеродром и вештачко пристаниште, на островот Вуди, најголемиот од Параселите. По падот на Сајгон и обединувањето на Виетнам, новоформираната Социјалистичка Република Виетнам ги поддржува поранешните претензии на Југот кон Спратлис и Параселс. До денес, Кина има околу илјада војници во Параселите.

    По обемната програма за истражување, Филипините го наоѓаат нафтеното поле Нидо кај брегот на островот Палаван, што го означува првото откритие за нафта во северозападниот басен Палаван. Откритието доаѓа четири години откако владата го усвои Законот за истражување и развој на нафта од 1972 година, кој обезбедува правна основа за истражување и развој на нафтени ресурси додека Манила се залага за енергетска независност. Филипинските служби за градови, АД, првата нафтена компанија во земјата, започнува со дупчење бунар во нафтеното поле Нидо и започнува со комерцијално производство во 1979 година, давајќи 8,8 милиони барели таа година. Во 2012 година, ММФ забележува [PDF] дека нафтената индустрија на Филипините може да има „значителен потенцијал“ во Јужното Кинеско Море, кое е во непосредна близина на северозападниот басен Палаван.

    Кина води кратка, но крвава војна со Виетнам, започнувајќи офанзива како одговор на Виетнамската инвазија и окупација на Камбоџа во 1978 година, со што заврши владеењето на комунистичките, Кмери Руж, поддржани од Кина. Конфликтот го означува врвот на тензиите меѓу Пекинг и Ханој, кои веќе беа високи откако Виетнам воспостави врски со Советскиот Сојуз, кинескиот ривал од Студената војна, претходниот ноември. Кина му помогна на Виетнам во војните против Франција и САД. Иако двете страни тврдат за победа, Кина се повлекува од Виетнам по помалку од еден месец, откако не успеа да го принуди Виетнам да ја напушти Камбоџа. Околу триесет илјади луѓе се убиени во краткотрајниот конфликт, што го означува почетокот на многу спорови за границата меѓу Пекинг и Ханој и ја зајакнува долготрајната недоверба на Виетнам кон Кина.

    По три децении преговори, третата и последна конференција на Обединетите нации за правото на морето, или UNCLOS, кулминира со резолуција која ги дефинира правата и одговорностите на нациите во нивната употреба на околните води врз основа на ексклузивни економски зони и континентални полици. Мерката стапува во сила на 14 ноември 1994 година, една година откако Гвајана стана шеесеттата нација што го потпиша договорот. UNCLOS не се занимава со прашања за суверенитет поврзани со Јужното и Источно Кинеско Море, и неговата нејасна формулација го спречи да служи како веродостојно правно тело во решавањето на територијалните спорови. Иако САД го признаваат UNCLOS како вообичаено меѓународно право, допрва треба да го ратификува договорот - потег што ќе му даде на Вашингтон поголема платформа од која може да ги унапреди своите економски и стратешки интереси.

    По приближно деценија релативна смиреност во Јужното Кинеско Море, Кина и Виетнам се судрија на гребенот Johnsonонсон, што го означи првиот вооружен конфликт во Кина околу архипелагот Спратли. Кинеската морнарица потона три виетнамски бродови, убивајќи седумдесет и четири морнари во една од најсериозните воени конфронтации во Јужното Кинеско Море. Инцидентот се случува откако Пекинг, извршувајќи поагресивен став во областа, воспостави физичко присуство на огнениот крст гребен во Спратлис во јануари 1987 година. Како одговор, Виетнам зазема неколку гребени за да ги следи потезите на Кина. Инцидентот се одвива во услови на економските реформи на Денг Ксијаопинг во 1980 -тите, кога кинеската економска активност почнува да се префрла во крајбрежните провинции, а поморските ресурси стануваат с pri поскапоцени бидејќи се потребни јаглеводороди за одржување на растот.

    Кина го усвојува Законот за територијално море и соседна зона, со кој се тврди дека има цело Јужно Кинеско Море врз основа на неговото историско право на областа што потекнува од династијата Ксиа, која владеела помеѓу дваесет и првиот и шеснаесеттиот век пр.н.е. Законот користи повеликодушни методи за територијално определување кои не мора да бидат препознаени [PDF] и оправдани од UNCLOS, потпишани една деценија порано. Овој потег некои го гледаат како обид на Кина да добие поголема поморска безбедност за себе, бидејќи Пекинг беше една од најактивните земји во UNCLOS во обидот да ги попречи напорите на Соединетите држави и Советскиот Сојуз да обезбедат слобода на навигација за воените бродови.

    Три кинески поморски бродови водат деведесетминутна битка со филипински морнарица во близина на островот Капонес во гребенот Мишиф, дел од ланецот острови Спратли, за кој тврди Манила. Инцидентот е првпат Кина да учествува во воена конфронтација со членка на АСЕАН, освен Виетнам. Судирот, кој предизвикува криза во кинеско-филипинските односи, ги оживува американско-филипинските воени врски набргу по инцидентот, американските воени морнарици спроведуваат заедничка вежба со нивните филипински колеги на островот Палаван, иако филипинскиот претседател Фидел Рамос негира дека тоа е поврзано со Спорот на Манила со Пекинг. Тензиите околу окупацијата стивнуваат до средината на годината, кога Филипините и Кина потпишуваат необврзувачки кодекс на однесување кој повикува на мирно решавање на територијалниот спор и промовирање мерки за градење доверба.

    Кина и Соединетите држави го потпишаа Воениот поморски консултативен договор [PDF], првиот билатерален воен договор меѓу двете земји, кој служи како мерка за градење доверба по периодот на замрзнати односи по протестите на плоштадот Тијананмен во 1989 година. Од средината до крајот на 1990-тите, администрацијата на Клинтон работи на безбедносен ангажман со Пекинг, бидејќи морнарицата на Народноослободителната армија на Кина (ПЛАН) почнува да се преобразува од тоа што е претежно крајбрежна одбранбена сила во операција на флота со сина вода надвор од кинеските територијални води. Целта на договорот е да го промовира одбранбениот дијалог меѓу поморските сили за да спречи недоразбирања. Сепак, нејзината ефикасност е доведена во прашање во април 2001 година, кога кинески пресретнувач Ф-8 и надзорниот авион на американската морнарица се судрија над Јужното Кинеско Море, при што загина кинески пилот.

    Кина и десетте држави на АСЕАН постигнаа договор во Пном Пен за Декларацијата АСЕАН-Кина за однесувањето на страните во Јужното Кинеско Море [PDF], кодекс на однесување кој се обидува да ги намали тензиите и создава насоки за решавање конфликти. Договорот доаѓа по шестгодишни преговори. Пекинг претходно инсистираше на билатерални преговори со тврдењата дека потпишувањето на Кина е првпат да прифати мултилатерален пристап кон ова прашање. Иако декларацијата не содржи обврзувачки кодекс на однесување, како што бараа Филипините, тоа го сигнализира признавањето на Кина дека таков договор може да работи во нејзина корист со ограничување на ризикот од конфликти во областа, што може да ги вклучи САД во спорот На

    По долгогодишен спор околу гасните полиња во Источното Кинеско Море, Јапонија и Кина потпишаа Договор за заеднички развој на енергетиката што го вклучува потенцијално богатото со гас поле Чунксијао/Ширакаба. Двете земји се согласуваат заеднички да истражуваат четири полиња, да го запрат развојот во спорните води и да соработуваат во заеднички истражувања и инвестиции. Иако договорот се поздравува како голем чекор кон поморска соработка за енергетски ресурси - стратешки приоритет за двете земји - Кина наскоро започнува еднострано да го развива полето Тјанвајт/Каши во 2009 година, предизвикувајќи протест од Јапонија. Една година подоцна, Јапонија се заканува дека ќе ја доведе Кина пред Меѓународниот суд за право на морето, доколку Кина започне со производство од полето Чунксијао/Ширакаба. И покрај постигнатиот договор, малку е направено оттогаш за да се зголеми развојот на заедничките ресурси.

    Малезија и Виетнам поднесоа заеднички поднесок до Комисијата на ОН за границите на континенталниот гребен за да ги прошират своите континентални полици над стандардните двесте наутички милји од нивните крајбрежја, обновувајќи го триењето околу поморскиот суверенитет во Јужното Кинеско Море. Кина го смета ова за предизвик [PDF] за своите територијални претензии и се спротивставува на поднесувањето, велејќи дека „сериозно го повредила“ кинескиот „неоспорен суверенитет“ над островите во Јужното Кинеско Море. Тврдењата на Виетнам се сметаат за дел од кампањата за доведување на прашањето за Јужното Кинеско Море на меѓународен форум, почнувајќи од конференцијата одржана во ноември 2009 година во Ханој.

    Меѓународната агенција за енергија известува дека Кина ги надмина САД како најголем потрошувач на енергија во светот, трошејќи приближно 2,3 милијарди тони вкупна енергија во 2009 година, приближно 4 проценти повеќе од Соединетите држави. Кина, исто така, станува втор по големина потрошувач и нето увозник на нафта, зголемувајќи ја стратешката важност на трговските патишта во источното и јужното кинеско море за пратки на цистерни. Соединетите држави беа најголемиот потрошувач на енергија во светот од раните 1990 -ти.

    Американскиот државен секретар Хилари Клинтон ја повторува неутралноста на Вашингтон за суверенитетот во Јужното Кинеско Море во говорот на азиската регионална безбедносна средба во Ханој, но ги потврдува американските интереси за „отворен пристап до поморските заеднички азиски“. Говорот претставува укор за Кина, која инсистираше на нејзините права на островите и билатерален пристап за решавање спорови. Тоа исто така доаѓа во време кога воените воени разговори меѓу Пекинг и Вашингтон се прекинати и дипломатските односи се во надир, а Кина ја откажа поканата да биде домаќин на поранешниот американски секретар за одбрана Роберт Гејтс во јуни, а кинеските власти во март објавија дека тие не би толерирале мешање однадвор. Коментарите на Клинтон се сметаат за проширување на САДвмешаност во споровите и благодет за Виетнам, кој се обидуваше да го интернационализира конфликтот со надеж за разрешница.

    Кинески рибарски брод се судри со два брода на јапонската крајбрежна стража во близина на островите Сенкаку/Дијајо, што ја натера Јапонија да го уапси екипажот. Пекинг протестира против овој потег, воведува неофицијално ембарго за минерали за ретка земја и уапси четворица јапонски бизнисмени за кршење на кинески воен објект. Кина, исто така, одбива средба меѓу премиерот Вен iaиабао и јапонскиот премиер Наото Кан на Генералното собрание на ОН. По две недели ескалација на тензиите, двете земји се согласија да ги ослободат нивните соодветни граѓани. Дипломатските односи конечно се затоплија кога јапонскиот премиер и премиерот на Кина се сретнаа „случајно“ на маргините на Самитот за азиско-европска средба во Брисел во октомври 2010 година. Инцидентот ја нагласува кревкоста на управувањето со територијалниот спор и предизвикува дебата за јапонскиот способност да ги брани своите интереси наспроти подемот на Кина.

    Филипините повикаа кинески пратеник за да ја изрази својата зголемена загриженост за поморските упади на нејзината територија, откако регистрираше најмалку пет упади на кинески бродови минатата година во близина на островите Спратли и банката Ејми Даглас, крај брегот на островот Палаван. Овие упади започнуваат на почетокот на март, кога кинеските бродови за набудување го принудуваат филипинскиот брод што вршел истражувања во банката Рид да ја напуштат областа. Двете страни го прогласија инцидентот како прекршување на АСЕАН-Кинеската декларација од 2002 година за однесување на страните во Јужното Кинеско Море, а настанот започна серија престрелки во регионот меѓу двете земји. Дипломатскиот судир во јуни доаѓа неколку дена по протестите во Виетнам, наводно малтретирање на кинеските бродови за истражување на нафта. Виетнам работеше со мултинационални корпорации, вклучувајќи ги Ексон Мобил и Шеврон, за развој на јаглеводородни средства.

    Како одговор на серијата престрелки со кинески бродови, филипинската влада во сите официјални комуникации започнува да го нарекува Јужното Кинеско Море како Западно Филипинско Море и во октомври 2012 година потпишува административен налог со кој се потврдува нејзината „вродена моќ и право да ги определи своите поморски области“. “ Американската државна секретарка Хилари Клинтон, исто така, започнува да го нарекува Јужното Кинеско Море како Западно Филипинско Море, потврдувајќи ја заедничката прес -конференција во ноември 2011 година со нејзиниот филипински колега за „енергичноста“ на сојузот на двете земји, особено „во време кога Филипините се соочуваат со предизвици за нејзиниот територијален интегритет “во океанскиот регион.

    Американскиот претседател Барак Обама има значаен говор пред австралискиот парламент, најавувајќи дека Соединетите држави ќе го насочат своето стратешко внимание кон Азија-Пацификот, особено јужниот дел на регионот. Администрацијата на Обама објави нови распоредувања на војници и опрема во Австралија и Сингапур и вети дека намалувањето на трошоците за одбрана нема да дојде на сметка на обврските кон регионот. Продолжуваат преговорите за Транс-пацифичко партнерство (ТПП), договор за слободна трговија што се смета за значаен чекор кон поголема економска интеграција на САД со Азија-Пацификот. Имено, Кина е исклучена од разговорите.

    2012 година најавува значајна година за транзиција на лидерство во Североисточна Азија, поставувајќи прашања за тоа како територијалните спорови ќе се вклучат во агендата на секоја администрација. По срдечната победа на изборите, Шинзо Абе ја презема функцијата премиер на Јапонија по втор пат на 26 декември. Кратко потоа тој објавува текст во кој предупредува дека Јужното Кинеско Море се трансформира во „Пекингско Езеро“ и предлага „ демократски безбедносен дијамант “, составен од Јапонија, САД, Индија и Австралија, кој„ ќе ги заштити поморските заеднички работи што се протегаат од регионот на Индискиот Океан до Западниот Пацифик “. Кина, исто така, во ноември ја доживува својата лидерска транзиција од висок профил, еднаш годишно, избирајќи ги Си Jinинпинг и Ли Кечијанг за претседател, односно премиер. Нејзината воена стратегија продолжува да се префрла од копнена моќ во поморска, што нејзините нови водачи ја зајакнуваат преку проширување и консолидација на поморските агенции, како и реторика која се однесува на поморските права како дел од „основните интереси“ на земјата. Јужна Кореја ја избра Парк Геун-хе за прва жена претседател во февруари 2013 година, во услови на зголемени тензии поради нуклеарните тестови на Северна Кореја.

    Дипломатските односи меѓу Манила и Пекинг дополнително опаѓаат откако Филипините испратија воен брод за да се соочат со кинеските рибарски бродови во Скарборо Шоал, северно од Спратлис. Потоа, Кина испраќа сопствени бродови за надзор за да ги заштити своите рибари и следува двомесечен застој. Додека Кина става во карантин некои плодови од Филипините и предупредува против туризмот во земјата, регионалните набудувачи се загрижени дека тензиите ќе ги попречат економските односи Филипинските загуби во извозот на банана во мај се проценуваат на 34 милиони американски долари. Билатералните разговори постојано запираат околу повлекувањето од бродот, а филипинската влада тврди дека спроведува различни начини, вклучувајќи вклучување на АСЕАН, правни опции според UNCLOS и апел до Соединетите држави за гаранција за помош во случај на воена конфронтација. Пекинг одржува редовни патроли кои го спречуваат филипинскиот рибар да пристапи до овие води.

    Виетнам усвои поморски закон со кој се наведува неговата јурисдикција над спорните острови Спратли и Парасел, барајќи известување од сите странски поморски бродови што минуваат низ таа област. Кина издаде силен одговор, објавувајќи формирање град, Санша, на Парацелите што ќе управува со Парацелите, Спратлис и Банката Маклсфилд. Односите помеѓу Ханој и Пекинг варираа во мај-јуни 2011 година, кинеските бродови за надзор ги пресекоа каблите на бродови за истражување нафта и гас управувани од виетнамската државна енергетска фирма „ПетроВиетнам“, но тензиите се намалија следниот октомври по посетата на високо ниво Генералниот секретар на Виетнам во Пекинг подготви билатерален договор во кој се наведени мерки за справување со поморските спорови. Ханој, исто така, го засили својот буџет за одбрана, наводно, го зголеми за 70 проценти на 2,6 милијарди долари во 2011 година.

    За прв пат во својата четириесет и петгодишна историја, АСЕАН не издава коминике на крајот на годишниот состанок во Камбоџа. Нејзините десет членови стигнуваат до ќорсокак поради тврдењата на Кина во Јужното Кинеско Море, а земјите -членки не се согласуваат дали да го вклучат територијалното прашање во заедничката изјава. Ова дипломатско замрзнување следи по поморскиот судир меѓу Кина и Филипините во Скарборо Шул три месеци пред тоа, и нашироко се гледа како неуспех за регионалното тело. Некои набудувачи сметаат дека влијанието на Кина врз Камбоџа, ротирачки претседавач на конференцијата во 2012 година, предизвикало исклучување на прашањата на Скарборо Шоал и ЕЕЗ од текстот, што резултирало во ќорсокак.

    Владата на јапонскиот премиер Јошихико Нода потпиша договор, вреден 26 милиони долари, за купување на три од петте спорни острови Сенкаку/Дијаоју од приватниот сопственик на земјиште Куниоки Курихара. Овој потег доаѓа откако гувернерот на Токио, Шинтаро Ишихара, во април објави дека има намера да ги купи островите за да го заштити нивниот суверенитет. Јапонија ја брани одлуката, велејќи дека тоа било да се спречи Курихара да ги развива островите, но купувањето предизвикува гневен одговор од Кина, само еден месец пред преминот во ноември на лидерство. Во следните недели, низ Кина избувнаа едни од најголемите анти-јапонски протести откако земјите ги нормализираа односите во 1972 година. Илјадници луѓе маршираат во повеќе од осумдесет и пет градови. Прекинот има економски последици, при што јапонските компании во Кина објавија значителни загуби, а авиосообраќајот меѓу двете земји драстично опадна. Директорката на ММФ, Кристин Лагард, предупредува дека протестите имаат потенцијал да и наштетат на глобалната економија, нарекувајќи ги двете земји „клучни економски двигатели“ и повикувајќи ги да бидат „целосно ангажирани“.

    Како одговор на јапонската национализација на островите Сенкаку/Дијаоју, Пекинг прогласува територијални морски основни линии околу земјата, објавувајќи кинеска администрација на спорните острови и директно оспорувајќи ја контролата на Токио. Овој потег го завршува она што аналитичарите го сметаат за статус кво на јапонската администрација на таа област. Како резултат на тоа, две кинески поморски агенции добија зголемена моќ над водите и почнаа да ја зголемуваат својата патрола во области што претходно доминираше јапонската крајбрежна стража. Во декември, Кина поднесе до ОН објаснување за своите тврдења за спорната област во Источно Кинеско Море, тврдејќи дека „геолошките карактеристики“ покажуваат природно продолжување на копнената територија на Кина. Американскиот државен секретар Хилари Клинтон ги повика двете страни да дозволат „ладни глави“ да преовладуваат во услови на разгорување.

    Кина го пушти во употреба својот прв носач на авиони „Лиаонинг“, велејќи дека бродот ќе го заштити националниот суверенитет, иако во блиска иднина ќе се користи само за цели за обука и тестирање. Јавното претставување доаѓа еден месец пред лидерската транзиција на Кина еднаш во деценија, што укажува на напор на кинеската влада да создаде национално единство пред настанот од висок профил. Лансирањето на авионот, исто така, означува продолжување на значителната поморска модернизација во Пекинг, за што извештајот на Конгресот на САД [PDF] забележува дека е загрижувачки, со оглед на неговиот потфат во глобалниот поморски домен - сфера долго време доминирана од американската морнарица.

    Кабинетот на новоизбраниот премиер Шинзо Абе го зголемува буџетот за одбрана на земјата за прв пат по единаесет години, одобрувајќи одбрански пакет од 51,7 милијарди долари (4,68 трилиони јени) за 2013 година, што претставува раст од 0,8 проценти. Зголемувањето на трошоците, покрај зголемувањето на буџетот за крајбрежната стража за 1,9 проценти, доаѓа додека администрацијата на Абе ги зајакнува поморските способности на Јапонија и способноста да ги надгледува и заштитува спорните острови Сенкаку/Дијаоју во Источно Кинеско Море. Овој потег ги загрижува некои за зголемената јапонска националистичка реторика, која Абе ја поттикнува со априлската посета на неговата партија во контроверзниот храм Јасукуни, што Кина и Јужна Кореја го сметаат за спомен на воените злосторници, како и референци за реновирање на статусот на неговата земја како пацифистичка нација На Воздржаноста на Јапонија да се извини за нејзиниот историски милитаризам, исто така, придонесе за тензиите во регионот.

    Јапонскиот премиер Шинзо Абе го започнува своето прво патување во Виетнам во странство, посетувајќи ги Тајланд и Индонезија во обид дипломатски да го ангажира регионот. Абе укажува на „динамична промена“ во стратешката средина на Азија-Пацификот, велејќи дека поблиските односи со земјите од АСЕАН се во „национален интерес на Јапонија“ и придонесуваат за мирот и стабилноста на регионот. Јапонскиот министер за финансии објавува во мај дека Токио ќе ја зајакне својата финансиска соработка со земјите од АСЕАН со купување државни обврзници, финансирање на развој на инфраструктурата и помагање на јапонските компании да добијат средства во Југоисточна Азија. Во позадина се водат преговори за преговори за ТЕ, на кои Јапонија им се придружува во март. Вклучувањето на Јапонија дава импулс на пактот за слободна трговија, што некои набудувачи го сметаат за економски центар на вазитонскиот азиски столб и настојувањето на Јапонија да се поврзе поблиску со Југоисточна Азија. Разговорите на дванаесет страни вклучуваат држави од Југоисточна Азија, како што се Брунеи, Малезија, Сингапур и Виетнам. Кон крајот на мај, кинеското Министерство за трговија објавува дека ја проучува можноста да се приклучи на преговорите за ТЕЦ.

    Филипините покренуваат меѓународна арбитражна постапка според UNCLOS поради тврдењата на Кинезите за суверенитет на островите Спратли и Скарборо Шоал, настанати од судирите во април 2012 година, дејствувајќи по децении застој во обидите за решавање. Кина го отфрла процесот, принудувајќи го судот и неговата арбитража да продолжат без нејзино учество. Случајот е првпат една земја да поднесе тужба против Кина според UNCLOS во врска со ова прашање.


    Времеплов на Кинеската револуција: 1912 до 1927 година

    Овој времеплов на Кинеската револуција наведува значајни настани и случувања помеѓу 1912 и 1927 година. Овој временски рок е напишан и составен од автори на Алфа Историја. Ако сакате да предложите настан за вклучување во оваа временска рамка, контактирајте со Алфа историја.

    1912
    1 јануари
    : Република Кина е официјално прогласена и Сун Јиксијан положи заклетва како нејзин прв претседател.
    Јануари: Републиканските политичари преговараат со Кинг, користејќи го Јуан Шикаи како посредник. Јуан Шикаи се согласува да и обезбеди на републиката воена поддршка против Кинг, под услов Сун Јиксијан да му го отстапи претседателството на Јуан.
    12 февруари: Отпуштање на императорот доенчиња Пуји и крај на династијата Кинг.
    14 февруари: Сун Јиксијан поднесе оставка од претседателската функција во корист на Јуан Шикаи.
    10 -ти март: Јуан Шикаи е инаугуриран за претседател.
    25 август: Гуоминданг е формирана како политичка партија, по консолидација на разни револуционерни и антимонархистички групи.
    Октомври: Странските сили ја признаваат владата на Јуан Шикаи.

    1913
    Февруари: Изборите за ново национално собрание враќаат значајно мнозинство во Гуоминданг.
    22 март: Сонг iaиаорен, водачот на Гуоминданг во собранието, е убиен, најверојатно по наредба на Јуан Шикаи.
    Јули: Сун Јиксијан започнува „втора револуција“, обид да се отстрани Јуан Шикаи од претседателската функција.
    Септември: Војниците на Јуан Шикаи го враќаат Нанџинг. Обидот за револуција на Сун Јикијан не успева и тој е принуден во егзил.
    4 ноември: Јуан Шикаи го прогласува Гуоминданг за нелегална организација.

    1914
    Јануари: Јуан Шикаи го распушта Националното собрание и спроведува самоименуван кабинет. Гувернерите на провинциите се заменети со воени гувернери.

    1915
    18 јануари: Јапонците ги издаваат Дваесет и едно барање до Јуан Шикаи, кој ги прифаќа со мала промена или отпор.
    15 септември: Чен Дуксиу започнува со објавување на Нова младина списание, појдовна точка за движењето Нова култура.
    20 ноември: Националното собрание, главно избрано од Јуан Шикаи, препорачува обнова на монархијата со Јуан на чело.
    12 -ти декември: Јуан Шикаи се прогласи за цар на Кина.
    25 декември: Провинциските востанија избувнаа како одговор на изјавата на Јуан Шикаи дека има намера да ја врати монархијата.

    1916
    1 јануари
    : Овој датум го означува формирањето на царот на Кина и царското владеење на Јуан Шикаи, според декретот на Јуан на#1217 декември.
    22 март: Соочувајќи се со воена опозиција во провинциите и недостаток на средства, Јуан Шикаи ги напушта своите планови за заживување на монархијата.
    6 јуни: Смртта на Јуан Шикаи. Ова дополнително ја ослабува националната влада и ја зголемува моќта на провинциските воени команданти.

    1916-27 година: ерата на воениот командант. Кина е разединета и поделена на феуди, управувани од неколку моќни воени лидери кои дејствуваат во сопствен личен интерес. Не постои ефективна национална влада.

    1917
    Февруари
    : Сун Јиксијан го завршува пишувањето на својот политички манифест Принципи за национална реконструкција.
    14 август: Привремената влада во Гуангдонг и објавува војна на Германија во Првата светска војна.
    Јули: Поранешниот претседател Сун Јиксијан пристигнува во Гуангжу од Шангај и ги поканува политичарите од поранешното национално собрание да формираат републиканска влада таму.
    25 август: Републиканците во Гуангжу формираат воена влада таму, чија цел е елиминирање на воениот лордоризам и повторно воспоставување национална републиканска влада.
    1 септември: Сун Јиксијан е избран генералисимо на воената влада во Гуангжу.
    8 ноември: Болшевичката револуција ги носи Владимир Ленин и неговите комунистички следбеници на власт во Русија.

    1918
    21 мај: Сун Јиксијан заминува во егзил во Шангај, откако воените лидери ја преземаат контролата врз воената влада во Гуангжу.
    11 ноември: Примирјето на Западниот фронт во Европа става крај на Првата светска војна.

    1919
    30 април
    : На мировната конференција во Париз, САД, Велика Британија и Франција одлучија да ги пренесат германските интереси во провинцијата Шандонг на Јапонија, игнорирајќи ги тврдењата на Кина за суверенитет.
    4 мај: Четврто мајско движење еруптира меѓу студентите во Пекинг. Тие протестираат против третманот на Кина на мировната конференција во Париз и продолжувањето на поткопувањето на кинескиот суверенитет од страна на западните сили.
    6 мај: Во Париз, Лу hengенгсијанг поднесе силен протест против доделувањето на Шандонг на Јапонците. Како последица на тоа, Кина одбива да го потпише Версајскиот договор.
    25 јули: Сега под комунистичка контрола, Русија ги предава сите свои колонијални претензии и територија во Кина.

    1920
    Делегатите од советската Коминтерна го посетуваат Шангај и се среќаваат со левичарски активисти. Чен Дуксиу, подоцна основачки член на Кинеската комунистичка партија, е назначен за делегат на Коминтерната. Комунистички студиски групи основани во различни градови.

    1921
    1 јули: Се формира Кинеската комунистичка партија (ККП). Тринаесет делегати присуствуваат на првиот конгрес на партијата во Шангај.
    Ноември: Претставници на Коминтерната од Москва влегуваат во Кина за да помогнат и да го советуваат КПК.

    1922
    22 август: Сун Јиксијан започнува разговори со агентите на Коминтерна, Хенк Сневлиет и Адолф Јофе. По нивни совети, тој прави промени во командната структура на Гуоминданг.

    1923
    16 јануари
    : Националистичките сили предводени од Сун Јиксијан ја вратија контролата врз провинцијата Гуангжу.
    26 јануари: Сун Јиксијан и рускиот социјалист Адолф Јофе потпишуваат изјава за соработка во Шангај.
    Мај: Хенк Сневлиет, холандски комунист, е назначен за советник на Коминтерната на КПК.
    Јуни: Третиот конгрес на КПК усвојува политика на соработка со Гуоминданг.
    2 септември: Iangијанг iesиеши пристигнува во Москва и се среќава со руски водачи, вклучувајќи ги Сталин и Троцки. Тој заклучува дека советската политика има за цел “ да го направи КПК свој избран инструмент ”.
    6 октомври: Агентот на Коминтерна, Михаил Бородин пристигнува да ги советува и КПК и Гуоминданг.

    1924-27: Првиот обединет фронт: Гуоминданг и Кинеската комунистичка партија работат заедно за да формираат воена академија и национална армија. Нивната цел е да ги потиснат воените команданти и да ја обединат Кина.

    1924
    Јануари: Националниот конгрес Гуоминданг присуствуваа неколку комунисти, вклучувајќи го и Мао Це Тунг (Вејд-ilesилс: Мао Це-тунг).
    Мај: Учењето и обуката започнуваат на Воената академија Хуангпу во Гуангжу, со предавања одржани од агентите Гуоминданг, ККТ и Коминтерна. Iangијанг iesиеши е назначен за командант на Академијата и главен командант на Националистичката револуционерна армија.
    Јуни: Генерал Павлов пристигнува од СССР за да дејствува како воен советник на Сун Јикијан.
    Јули: Ouоу Енлаи се враќа во Кина по неколку години во странство, најзначајно соработувајќи со советската влада и Коминтерната во Москва.
    31 декември: Тројца воени лидери го покануваат Сун Јиксијан во Пекинг да разговараат за мирното обединување на Кина. Сонце умира пред да бидат завршени овие преговори.

    1925
    12 март: Сун Јиксијан почина од рак во Пекинг.
    Мај: Генерален штрајк во Шангај. Единаесет луѓе загинаа кога британските војници пукаа врз толпата студенти.
    20 август: Лиао ongонгкаи, истакнат водач на Гуоминданг и архитект на Првиот обединет фронт, е убиен во Гуангжу. Ова ги остава iangијанг iesиеши и Ванг ingингвеи да се борат за раководството на Гуоминданг.
    26 август: Гуоминданг ја формира Националната револуционерна армија. Дипломирани студенти на Хуангпу се назначени за негови први офицери.

    1926
    1 јули: Националната револуционерна армија започнува да се мобилизира во подготовка за Северната експедиција, кампања за ставање крај на воениот лордоризам и обединување на Кина.
    27 јули: Започнува Северната експедиција.
    10 октомври: Националистичката армија ја презема контролата врз Вухан.

    1927
    Јануари
    : Националистичката влада се преселува во Вухан, кој е прогласен за привремен национален капитал.
    март
    : Мао Це Тунг, тогаш малку познат покраински водач, доставува извештај за селското движење во Хунан, истакнувајќи го револуционерниот потенцијал на кинеското селанство.
    21 март: Додека националистичките трупи се приближуваат кон Шангај, им помагаат Zhоу Енлаи и други комунисти, кои организираат генерален штрајк и урбано востание.
    22 март: Националистичките трупи предводени од iangианг iesиеши ја преземаат контролата врз Шангај.
    23 март: По насилство, грабежи и напади врз странци, британски и американски воени бродови отворија оган врз Нанџинг, гранатирајќи делови од градот. Iangијанг iesиеши ги обвинува агентите на ККТ инцидентот во Нанџинг.
    26 март: Во Шангај, iangијанг iesиеши се среќава со богати бизнисмени кои му ветуваат финансиска поддршка, под услов да ги раскине врските со КПК.
    2 април: Плашејќи се од политичка нестабилност и опасност за британските граѓани во Кина, Велика Британија прогласува зголемување на присуството на своите војници таму (од 17.000 на 22.000).
    7 -ми април: Состанокот во Гуоминданг одредува дека комунистите планираат да ја преземат партијата.
    12 април: По наредба на iangијанг iesиеши, полицијата и војниците спроведуваат серија рации, апсења и погубувања во Шангај. Стотици членови на ККТ се притворени, погубени или исчезнати. Станува познат како Масакр во Шангај (терминологија на ККТ) или Инцидент на 12 април (националистичка терминологија). Сузбивањето на комунистите од 12 -ти април станува познато како ‘Белиот терор ’.
    17 април: Во Вухан, истакнатиот водач на Гуоминданг, Ванг ingингвеи се обидува да ја преземе контролата врз партијата со протерување на iangијанг iesиеши.
    18 април: Iangијанг iesиеши се декларира како претседател на Националната владина комисија и претседател на Кина. Тој го декретира Нанџинг како национален главен град.
    28 април: Ли Дажу, основачки член на КПК, е погубен од про-националистички воен командант во Пекинг.
    Јуни: Коминтерната нареди повлекување на своите советници, во знак на протест против масакрот на комунистите во Шангај.
    1 август: Силите на КПК се обидуваат да ја преземат контролата врз Нанчанг од Гуоминданг. Ова го означува првиот ангажман на Кинеската граѓанска војна.
    7 август: Чен Дуксиу е сменет како лидер на КПК.
    7 -ми септември: Есенско востание за жетва во Хунан. Мао Це Тунг формира совет во својата родна провинција, но тој е совладан по една недела.
    11 декември: Комунистите го започнаа востанието во Гуангжу, уште еден краткотраен обид да се формира комунистички Совет. Поразен е по неколку дена.


    Кратка историја на Кина: Демократија или комунистичка бирократија?

    Неодамна, Волстрит Journalурнал објави статија во која се наведува неверојатниот раст во производството на автомобилски компоненти во Кина, како и други индустрии. Многу луѓе се мистифицирани од деталите за тоа како да прават бизнис во Кина. Особено, многу луѓе ме прашуваат за шансите за реформа и што значи тоа додека растот продолжува да се случува. Дали Кина е демократија? Какво е влијанието на комунизмот? Што треба да знам ако работам бизнис во Кина?

    Еден од важните елементи за кој секој извршен директор треба да размисли пред да замине во Кина е разбирање на политичката историја што доведе до позицијата на Кина денес. Еден од моите неодамна дипломирани студенти по МБА, Хао Кси, ме едуцираше со кратка лекција по историја што ќе ја споделам со вас. Хао сега е послушно вработен во Шеврон, работи на најдобрите практики за набавки со CPO на компанијата.

    Пред 1911 година, Кина с was уште се карактеризираше како феудалистичка економија управувана од властите во Кинг. Дури и до 1949 година, Кина беше првенствено земјоделска економија. Сепак, колонијалниот капитализам имаше долго и значајно влијание во некои крајбрежни градови, особено во Шангај и Гуангжу.

    Општата економска состојба на нацијата беше ужасно лоша поради Втората светска војна и континуираните граѓански војни. Клучна причина зошто iangијанг iesиеши не го победи Мао Це Тунг беше тоа што капиталистичката економија штотуку се формираше и индустриската моќ беше с weak уште многу слаба во повеќето делови на Кина.

    Од 1949 - 1978 година, Кина, за прв пат, систематски ја изгради својата индустриска база и се трансформираше од земјоделска економија во индустриска. Периодот помеѓу 1949 и 1956 година беше признат како златен период на кинеската индустријализација, бидејќи земјата ги воспостави своите примарни индустрии, вклучувајќи челик, автомобил, текстил, хемикалија и одбрана. БДП порасна со стапка од над 20% годишно.

    Поради преголемиот оптимизам, Мао ја направи својата прва огромна грешка со тоа што ја повика својата нација да ја забрза индустријализацијата. Ова беше „Голем скок“, што резултираше со значителна економска рецесија во 1958 и 1959 година, како и катастрофа во раните 1960 -ти.

    Сепак, економијата закрепна под водство на Лиу Шаоки во раните 1960 -ти. Додека Лиу акумулираше голема моќ во комунистичката партија, Мао почувствува закана од него и ја направи својата втора огромна грешка со започнувањето на познатата „Културна револуција“ за да ги потисне Лиу и неговите следбеници, вклучувајќи го и Денг Ксијаопинг.

    Како и да е, во овој период Кина како нација, а не во неколку градови, ја започна својата индустријализација, иако имаше многу подеми и падови. Кина го создаде својот колеџ систем и изгради стотици национални лаборатории низ целата земја, и ја разви својата најнапредна технологија под диктат на Мао, како што се нуклеарно оружје, сателити и ракетни науки и супер компјутери. Под негов диктат, најталентираните кинески студенти избраа специјалност за наука и инженерство наместо право или економија, што Мао ги сметаше за специјалност за правење проблеми. Ова, можеби ненамерно, ја подготви денешна Кина со многу талентирани научници и инженери, од кои многумина станаа технократи во владата.

    Ако Мао беше личноста која ги доведе Кинезите до влезот на индустрискиот автопат, Денг беше тој што ги наведе Кинезите да возат по автопатот. Во овој период, Кина порасна со стапка од над 10% годишно. Вообичаена грешка е што многу Американци веруваат дека брзиот раст во Кина се случи само во последниве години. Iangијанг во основа ја продолжи филозофијата на Денг и ги собра плодовите на економските реформи започнати од неговите претходници.

    Во овој период, Кина започна да мигрира од економијата на замена на увозот, предводена од извоз. Jијанг, по потекло од областа Шангај, исто така, направи многу услуги за неговиот роден град и му помогна да го засени брзиот развој на провинцијата Гуангдонг, каде Денг првпат ја тестираше својата про-капиталистичка економска политика и е отворена за Западот од 1979 година.

    Како и Јапонија и САД, моќта на Кина не беше изградена преку ноќ, туку беше кумулативен раст во последните 50 години. Иако Кина доживеа брз економски раст повеќе од 25 години, повеќето западни земји обрнаа внимание на тоа само по нејзиниот влез во СТО и домаќинот на Олимпијадата во 2008 година.

    Понатаму, Светската книга за факти на ЦИА го потврдува влијанието на овие промени врз економијата и нејзиниот раст. Поточно, тие забележуваат дека:

    Преструктуирањето на економијата и резултатите од ефикасноста придонесоа за повеќекратно зголемување на БДП од 1978 година. Измерено врз основа на паритетот на куповната моќ (ЈПП), Кина во 2005 година беше втора по големина економија во светот по САД, иако во смисла на глава на жител, земјата с still уште е со помал среден приход и 150 милиони Кинези се под меѓународните линии на сиромаштија.

    Економскиот развој генерално беше побрз во крајбрежните провинции отколку во внатрешноста, и има големи разлики во приходот по глава на жител помеѓу регионите. Владата се бореше за: (а) одржување соодветен раст на работните места за десетици милиони работници отпуштени од државни претпријатија, мигранти и нови учесници во работната сила (б) намалување на корупцијата и други економски злосторства и © да содржи еколошка штета и социјални расправии поврзани со брзата трансформација на економијата и#8217 -тите.

    Од 100 до 150 милиони вишок рурални работници се наоѓаат меѓу селата и градовите, од кои многумина живеат со скратено работно време и ниско платени работни места. Една демографска последица од политиката “ едно дете ” е дека Кина сега е една од земјите со најбрзо стареење во светот.

    Друга долгорочна закана за растот е влошување на животната средина и особено загадување на воздухот, ерозија на почвата и постојан пад на водостојот, особено на север. Кина продолжува да губи обработливо земјиште поради ерозија и економски развој. Кина има корист од огромната експанзија во користењето компјутер на Интернет, со повеќе од 100 милиони корисници на крајот од 2005 година. Странските инвестиции и понатаму се силен елемент во извонредната експанзија на Кина во светската трговија и беше важен фактор во растот на урбаните работни места.

    Во јули 2005 година, Кина ја ревалоризираше својата валута за 2,1% во однос на американскиот долар и се пресели во системот за девизен курс што се однесува на кошница валути. Извештаите за недостаток на електрична енергија во летото 2005 година во јужна Кина се повлекоа до септември-октомври и немаа значајно влијание врз економијата на Кина и#8217. Повеќе капацитети за производство на електрична енергија треба да се појават во 2006 година, кога ќе завршат инвестициите од големи размери. Тринаесет години во изградба по цена од 24 милијарди американски долари, огромната брана Три клисури преку реката Јангце во суштина ќе биде завршена во 2006 година и ќе направи револуција во електрификацијата и контролата на поплавите во областа.

    Централниот комитет на Комунистичката партија на Кина во октомври 2005 година го одобри нацрт 11-тиот петгодишен план и Националниот народен конгрес се очекува да даде конечно одобрување во март 2006 година. Планот предвидува намалување на потрошувачката на енергија за 20% по единица БДП до 2010 година и проценето зголемување на БДП до 45% до 2010 година. Планот наведува дека зачувувањето на ресурсите и заштитата на животната средина се основни цели, но нема детали за политиките и реформите неопходни за постигнување на овие цели.

    Леле! Тоа беше многу кратка лекција, но доволно за да ви помогне да го разберете разновидниот сет на политички и економски сили на работа.


    Кинеските здравствени власти објавија дека го изолирале патогенот. 2019-nCoV како што се нарекува, припаѓа на семејството коронавирус, кое вклучува САРС (тежок акутен респираторен синдром) и МЕРС (блискоисточен респираторен синдром) и се шири преку воздушни капки.

    Официјалните лица ја објавуваат првата смрт поврзана со 2019-nCoV, снимена во Вухан. До денес има 171 смрт, сите во Кина. Иако тоа го прави за релативно ниска стапка на смртност во споредба со САРС, на пример, сеуште е алармантно.

    Еден ден подоцна, кинеската влада го објавува генетскиот план за 2019-nCoV на Интернет. Во меѓувреме, додека луѓето патуваат низ Кина, вирусот се шири надвор од провинцијата Хубеи.


    Времеплов: Седум децении комунистичка Кина

    (Ројтерс) - Кина ќе ја прослави 70 -годишнината од владеењето на Комунистичката партија на 1 октомври со цвеќиња, говори, настапи и масовна воена парада низ центарот на Пекинг.

    70 -те години од крајот на граѓанската војна, во која комунистите и националистите, или Куоминтанг, се бореа за контрола на територијата ослободена од јапонските напаѓачи, беа бурни.

    Кина помина низ сериозни општествени промени кога излезе од планирана економија до неуспешен експеримент со радикална колективизација до денешната слободна тркала, често неуредна мешавина од конкуренција со голи раце и сиромашен капитализам, сите надгледувани од Комунистичката партија.

    Народна Република Кина @70:

    Следуваат некои од клучните моменти во историјата на најнаселената земја во светот од 1949 година:

    1949: Мао Це Тунг ја прогласи Народна Република Кина на 1 октомври во Пекинг. Поразената влада предводена од националистите на Чианг Каи-шек бега во Тајван во декември.

    1950-1953: Кина ја поддржува Северна Кореја против Јужна Кореја поддржана од САД во Корејската војна. Најмалку 100.000 кинески „доброволци“ умираат.

    1957: Анти-десничарското движење ги чисти интелектуалците и реформаторите со либерални економски и политички ставови. Ветеранските комунисти подоцна се чистат дека се противат на големиот скок напред.

    1958-1961: Големиот скок напред се обидува да ја катапултира Кина во модерната индустриска ера со колективизирање на земјоделството и создавање челик во „печките во дворот“. Се проценува дека 30 милиони луѓе, главно селани, умираат од глад.

    1959: Кинеските војници го задушија востанието во Ласа по широкиот тибетски отпор против присилната колективизација. Далај Лама бега во Индија, каде што останува.

    1966-1976 година: Големата пролетерска културна револуција ги ослободи тинејџерските Црвени гарди, кои со фанатична посветеност на Мао тргнаа да ги уништат сите остатоци од кинеската „феудална“ култура. Училиштата се затвораат и земјата се распаѓа до скоро анархија пред младите да се качат на село за да „научат од селаните“.

    1971: Народна Република Кина се приклучува на Обединетите нации, изместувајќи ја владата предводена од националистите во Тајван, која го држеше седиштето во Кина.

    1972: Американскиот претседател Ричард Никсон ја посети Кина.

    1976: Земјотрес во Тангшан. Се проценува дека умираат 300.000.

    1976: Мао умира. Членовите на Партијата на ветерани го поразија моќта на неговата сопруга, отворајќи пат Денг Ксиапинг да ја преземе одговорноста.

    1978 година: Политиката „Реформи и отворање“ го оживува земјоделството бидејќи селаните го враќаат правото да обработуваат сопствени парцели. Во текот на следната деценија, недостатокот на храна исчезнува и започнуваат странски инвестиции.

    1978-1979 година: Плакати „wallид на демократијата“ поддржуваат политички реформи.

    1979: Соединетите држави и Кина повторно воспоставија дипломатски односи.

    1985 година: Кина за првпат оствари трговски суфицит со Соединетите држави.

    1989: Студенти и работници протестираа за политички реформи и против инфлација на плоштадот Тјенанмен со недели пред армијата да го уништи движењето на 4 јуни, убивајќи стотици, ако не и повеќе.

    1992: Денг ги оживува економските реформи со својата јужна турнеја.

    1997: Британската колонија Хонг Конг се враќа на кинеско владеење. Малиот португалски управуван Макао го следи примерот две години подоцна.

    1998: Азиската финансиска криза се совпаѓа со реформата на државните фирми, поради што се отпуштени околу 30 милиони од работа.

    2001 година: Кина се приклучи на Светската трговска организација.

    Март 2008 година: Протести избија низ тибетското плато по смртоносните немири во Ласа, што предизвика акција против Тибетанците.

    12 мај 2008 година: Земјотрес во провинцијата Сечуан уби околу 80.000 луѓе.

    8 август 2008 година: Олимписките игри се отворени во Пекинг.

    2009: Во етничките немири во кинескиот западниот регион Ксинџијанг загинаа 197 луѓе.

    2012: Си Jinинпинг станува шеф на Комунистичката партија и претседател следната година, со што започна масовна акција против корупцијата и граѓанското општество, при што десетици високи функционери беа затворени за корупција и активисти за права затворени под обвиненија што вклучуваат субверзија.

    2013 година: Кси откри значајна иницијатива за повторно создавање на стариот Пат на свилата, сега наречен Иницијатива за појас и пат.

    2013 година: Кина ја затвори некогашната политичка starвезда и кандидат за врвно раководство Бо Ксилаи доживотно за корупција, во драматичниот скандал што започна со убиството на британскиот бизнисмен од неговата сопруга.

    2015: Застрашувачкиот поранешен шеф на домашната безбедност на Кина, ouоу Јонгканг, осуден на доживотен затвор за злосторства, вклучувајќи корупција и оддавање државни тајни.

    2017: Американскиот претседател Доналд Трамп го посети Пекинг, но следната година двете земји започнаа трговска војна, нагласувајќи ги влошените врски помеѓу двете најголеми светски економии.

    2018: Кина го менува својот устав за укинување на ограничувањата на претседателскиот мандат, што значи дека Си може да остане претседател додека не умре.

    2019: Масовните и понекогаш насилни протести на кинеската територија Хонг Конг против оспорениот предлог -закон за екстрадиција се претвораат во барања за поголема слобода од Пекинг.


    Времеплов на кинеската историја

    в.5000 п.н.е
    Почнува кинеската цивилизација. Методите на земјоделство стануваат поефикасни, а популацијата се зголемува.

    1600 година п.н.е
    Династијата Шанг доаѓа на власт во Кина.

    1046 година п.н.е
    Династијата Шанг е соборена и започнува династијата Zhоу.

    771–476 п.н.е
    Период на пролет и есен. Кралевите од династијата ouоу управуваа со Кина, но вистинската моќ ја држеа моќни благородници.

    551 п.н.е
    Раѓање на филозофот Конфучие.

    475–221 п.н.е
    Период на немири низ Кина, бидејќи одделните држави постепено стануваат независни и почнуваат да се борат едни против други (период на завојувани држави).

    221 п.н.е
    Во Кина започнува владеењето на Чин. Чин Ши Хуангди станува првиот император. Започнува работата на Кинескиот Wallид и армијата на теракота.

    206 п.н.е. - 220 н.е
    Династијата Хан владее со Кина.

    138–125 п.н.е
    Hanанг Киан патува низ централна Азија.

    114 п.н.е
    Првите кинески трговци патуваат на запад по патот на свилата.

    100 п.н.е
    Индиските монаси го доведоа будизмот во Кина.

    Н.е. 220–280 година
    Кина се дели на три кралства: Веи, Шу и Ву.

    280–420
    Династијата Jinин владее со Кина.

    399
    Кинескиот монах Факсијан ги посетува Индија и Шри Ланка за да го проучи будизмот.

    420–581
    Со Кина владеат јужните и северните династии.

    589
    Династијата Суи ја обединува Кина.

    618–901
    Династијата Танг владее со Кина.

    629–645
    Бусанскиот монах Ксуанзанг патува низ Централна Азија и Индија. Се враќа со голема колекција скапоцени верски текстови и свети мошти.

    960–1279
    Династијата Сонг владее во Кина.

    1162–1227
    Lifeивотот на Genингис Кан.

    1211
    Монголите ја нападнале Кина под команда на Genингис Кан.

    1215
    Монголите го заземаат Пекинг.

    1215–1294
    Lifeивотот на Кублај Кан.

    1271–1368
    Династијата Монгол (Јуан) владее со Кина.

    1368–1644
    Династијата Минг владее со Кина.

    1406
    Почнува изградбата на Забранетиот град.

    1644–1912
    Династијата Манчу (Кинг) владее со Кина.

    1839–42 и 1856–60
    Војните за опиум: војна меѓу Кина и Велика Британија откако британските трговци се обидоа илегално да увезат дрога опиум во Кина. Кина е принудена да ја прифати европската трговија на нејзините територии.

    1911–12
    Кинеската револуција ја собори династијата Кинг.Се формира Република Кина, со лидерот на националистите Сун Јат-сен накратко првиот претседател на Кина.

    1920
    Основана е Кинеската комунистичка партија. Една година подоцна, Мао Це Тунг се приклучува на забавата.

    1927–36
    Граѓанска војна во Кина: изби војна меѓу силите лојални на владата на Република Кина и Комунистичката партија.

    1934–5
    Мао Це Тунг води 100.000 комунисти на долгиот марш.

    1937–45
    Јапонија ја нападна Кина. Националистите и комунистите ги здружуваат силите за да се борат против нив.

    1945–9
    Граѓанската војна во Кина продолжува, завршувајќи со победа на комунистите.

    1949
    Мао ја прогласува Народна Република Кина. Поразениот националистички лидер Чианг Каи-шек формираше националистичка влада во Тајван.

    1958–61
    Големиот скок напред: се започнува петгодишен план за модернизација на индустријата. Милиони луѓе умираат во глад.

    1966–9
    Културна револуција: Обидите на Мао да се ослободи од „нечистите“ елементи во општеството резултираат со голем општествен пресврт и смрт на повеќе од милион луѓе.

    1976
    Мао умира, а кинеските лидери почнуваат да ја намалуваат контролата врз животот на своите граѓани и да дозволат приватна сопственост на земјиште и бизниси.

    1989
    Протестите на студентите на плоштадот Тјенанмен, Пекинг, се насилно задушени.

    2013
    Кинеската економија стана втора по големина во светот, по американската, и таа е најголемиот извозник и увозник на стоки во светот.


    Времеплов: Раните денови на појава и прикривање на коронавирусот во Кина и#x27

    Аксиос состави временска рамка од најраните недели на појава на коронавирус во Кина, нагласувајќи кога започна и заврши прикривањето-и покажува како, за тоа време, вирусот веќе почна да се шири низ целиот свет, вклучително и во Соединетите држави.

    Зошто е важно: Една студија објавена во март покажа дека ако кинеските власти дејствуваа три недели порано отколку што направија, бројот на случаи на коронавирус можеше да се намали за 95%, а географското ширење е ограничено.

    Оваа временска рамка, составена од информациите објавени од Волстрит Journalурнал, Вашингтон Пост, Саут Чајна Морнинг Пост и други извори, покажува дека прикривањето на Кина и одложувањето на сериозните мерки за спречување на вирусот траело околу три недели.

    10 декември: Веи Гуисијан, еден од најраните познати пациенти со коронавирус, почнува да се чувствува лошо.

    16 декември: Пациентот бил примен во Централната болница Вухан со инфекција во двете бели дробови, но отпорен на лекови против грип. Персоналот подоцна дозна дека работи на пазар за диви животни поврзан со појавата.

    27 декември: На здравствените службеници во Вухан им е кажано дека новиот коронавирус ја предизвикува болеста.

    • Аи Фен, врвен директор во Централната болница Вухан, објавува информации на WeChat за новиот вирус. Таа доби укор за тоа и го кажа да не шири информации за тоа.
    • Лекарот од Вухан, Ли Венлијанг, исто така, споделува информации за WeChat за новиот вирус сличен на САРС. Набргу потоа е повикан на сослушување.
    • Здравствената комисија во Вухан ги известува болниците за „пневмонија од нејасна причина“ и им наредува да пријават какви било поврзани информации.
    • Здравствените власти во Вухан потврдуваат 27 случаи на болест и затвораат пазар за кој мислат дека е поврзан со ширењето на вирусот.
    • Кина tells кажува на кинеската канцеларија на Светската здравствена организација за случаите на непозната болест.

    1 јануари: Бирото за јавна безбедност во Вухан доведува на распит осум лекари кои објавиле информации за болеста на WeChat.

    • Службеник во Провинциската здравствена комисија Хубеи нареди лаборатории, кои веќе утврдија дека новиот вирус е сличен на САРС, да престанат да тестираат примероци и да ги уништат постојните примероци.

    2 јануари: Кинеските истражувачи го мапираат новиот коронавирус ' целосни генетски информации. Овие информации не се објавуваат до 9 јануари.

    7 јануари: Си Jinинпинг се вклучува во одговорот.

    9 јануари: Кина објави дека го мапираше геномот на коронавирус.

    11-17 јануари: Важен однапред закажан состанок на ККТ одржан во Вухан. За тоа време, здравствената комисија во Вухан инсистира дека нема нови случаи.

    13 јануари: Првиот случај на коронавирус пријавен во Тајланд, првиот познат случај надвор од Кина.

    14 јануари: СЗО објавува дека кинеските власти виделе јасни докази за пренесување на новиот коронавирус од човек на човек

    15 јануари: Пациентот кој станува првиот потврден случај во САД го напушта Вухан и пристигнува во САД, носејќи коронавирус.

    • Здравствената комисија во Вухан објави четири нови случаи.
    • Годишен банкет за лунарната лунарна година во Вухан. Десетици илјади луѓе се собраа за да измамат.

    19 јануари: Пекинг испраќа епидемиолози во Вухан.

    • Првиот случај беше објавен во Јужна Кореја.
    • Ongонг Наншан, врвен кинески лекар кој помага да се координира одговорот на коронавирусот, објавува дека вирусот може да се пренесе меѓу луѓето.
    • Центрите за контрола и превенција на болести во САД го потврдуваат првиот случај на коронавирус во Соединетите држави.
    • Водечкиот весник на ККТ „Пиплс Дејли“ ја споменува епидемијата на коронавирус и дејствијата на Кси за да се бориме против него за прв пат.
    • Врвната политичка комисија на Кина задолжена за закон и ред предупредува дека „секој што намерно го одложува и крие известувањето за случаи на [вирус] од сопствен личен интерес, ќе биде закован на столбот на срамот за вечноста. & Quot

    23 јануари: Вухан и три други градови се заклучени. Токму во тоа време, приближно 5 милиони луѓе го напуштаат градот без да бидат прегледани за болеста.

    24-30 јануари: Кина го слави Новогодишниот празник Лунар. Стотици милиони луѓе се во транзит низ земјата додека посетуваат роднини.

    24 јануари: Кина го прошири заклучувањето за да опфати 36 милиони луѓе и започнува брзо да гради нова болница во Вухан. Од оваа точка, продолжуваат да се спроведуваат многу строги мерки низ целата земја до крајот на епидемијата.

    Во крајна линија: Кина сега се обидува да создаде наратив дека е пример како да се справи со оваа криза, кога всушност нејзините рани активности доведоа до ширење на вирусот низ целиот свет.

    Забелешка на уредникот: Оваа приказна ќе се ажурира кога ќе се пријават повеќе информации.


    Погледнете го видеото: Vremeplov Flmski Sjecas li se Dolly Bell 1981 (Јануари 2022).