Информации

Револуционерни и Наполеонски војни - битки


А

Абенсберг, битка на 20 април 1809 година
Абукир, Прва битка на, 25 јули 1799 година
Екс-ла-Шапел (Ахен), битка во, 2 март 1793 година
Алагон, битка на 14 јуни 1808 година
Алба де Тормес, битка на 28 ноември 1809 година
Албек, битка на 11 октомври 1805 година
Албергарија Нова, борба на, 10 мај 1809 година
Албуера, битка на, 16 мај 1811 година: Армии
Алкала ла Реал, борба на, 28 јануари 1810 година
Алканиз, борба од 26 јануари 1809 година
Алканиз, битка на 23 мај 1809 година
Алкантара, борба од 14 мај 1809 година
Алкоентре, престрелка на 8 октомври 1810 година
Алколеа, битка на, 7 јуни 1808 година
Алдаја, борба на, 26 декември 1811 година
Алдеа да Понте, борба на, 27 септември 1811 година
Алденховен, битка на 1 март 1793 година
Алемкер, борба на, 9 октомври 1810 година
Алесандрија или Касина-Гроса, битка на 20 јуни 1799 година
Алмазан, борба на, 10 јули 1810 година
Алмеида, опсада на 25 јули-27 август 1810 година
Алмеида, опсада на, 7 април-10 мај 1811 година
Алмонацид, битка на, 11 август 1809 година
Алтенкирхен, прва битка на, 4 јуни 1796 година
Алтенкирхен, втора битка, 19 септември 1796 година
Реката Алва, премин од 17-18 март 1811 година
Амарант, одбрана на, 7 април-2 мај 1809 година
Амберг, битка на 24 август 1796 година
Амстетен, битка во, 5 ноември 1805 година
Арацена, борба на, 26 мај 1810 година
Аранхуез, борба од 5 август 1809 година
Аркис-сур-Аубе, битка од 20-21 март 1814 година
Аркола, битка во, 15-17 ноември 1796 година
Арнхофен, борбен, 19 април 1809 година
Арзобиспо, борба од, 8 август 1809 година
Асперн-Еслинг, битка од 21-22 мај 1809 година
Асторга, борба на, 9 октомври 1809 година
Асторга, опсада на 21 март-22 април 1810 година
Аугсберг, борба на, 17 август 1796 година
Аве, премин на Соулт, од 25-26 март 1809 година
Авеснес-ле-Сек, битка на 12 септември 1793 година
Ауерштет, битка на 14 октомври 1806 година
Аустерлиц, битка на 2 декември 1805 година

Б

Бадахоз, француска опсада на 27 јануари-10 март 1811 година
Бадахоз, прва британска опсада на 6-12 мај 1811 година
Бадахоз, втора британска опсада на 18 мај-17 јуни 1811 година
Бајси, битка на 29 април 1792 година
Бамберг, борба на 4 август 1796 година
Барба дел Пуерко, пресметка од 19-20 март 1810 година
Барселона, француско заземање, 29 февруари 1808 година
Барселона, опсада, 1 август-17 декември 1808 година
Баркила, борба на, 10 јули 1810 година
Бароса, битка во, 5 март 1811 година
Бар-сур-Аубе, битка на 27 февруари 1814 година
Бар-сур-Ауб, ангажман на 24 јануари 1814 година
Басано, битка во, 8 септември 1796 година
Бауцен, битка во, 20-21 мај 1813 година
Бајлен, битка на 19 јули 1808 година
База, борба на, 4 ноември 1810 година
Бејнет, борба од 14 октомври 1799 година
Белхит, рутирање на, 18 јуни 1809 година
Белегард, опсада, мај-25 јуни 1793 година
Белегард, опсада на 6 мај-17 септември 1794 година
Бенагуацил, борба од 2 октомври 1811 година
Бенавенте, битка на 29 декември 1808 година
Березина, битка на 21-29 ноември 1812 година
Берџишехабел, борбен, 15 септември (Бохемија)
Берокал, борба од 20 март 1809 година
Бетанзос, Страглер битка на 10 јануари 1809 година
Биберах, битка во, 2 октомври 1796 година
Биезун, борба од 23 декември 1806 година
Бишофсверда, борба од 22 септември 1813 година
Бобр, од, или Ловенберг, 21 август 1813 година
Боргето, битка на 30 мај 1796 година
Боргето, борба од 2 мај 1800 година
Бормида, борба, 19-20 април 1800 година
Борнос, борба на, 5 ноември 1811 година
Бородино, битка на, 7 септември 1812 година
Боско, борба на, 24 октомври 1799 година
Бокстел, битка во, 14-15 септември 1794 година
Брако, борба на, 13 октомври 1799 година
Брага, битка на 20 март 1809 година
Бреглио, борба од 1-2 јуни 1800 година
Бриен, битка на 29 јануари 1814 година
Бургебрах, борба од 29 август 1796 година
Бусако, битка во, 27 септември 1810 година

В

Кабезон, битка на, 12 јуни 1808 година
Кабриелс, акција кај реката, 21 јуни 1808 година
Кабрилас Дефил, акција на, 24 јуни 1808 година
Какабелос се осквернува, дејствува на 3 јануари 1809 година
Кадиз, француска опсада, 1810-24 август 1812 година
Калатајуд, опсада на 26 септември-4 октомври 1811 година
Калдиеро, битка во, 12 ноември 1796 година
Калијано, битка на, 5 септември 1796 година
Кампо градоначалник, борба на, 25 март 1811 година
Кампо градоначалник, опсада на 14-21 март 1811 година
Канштат, борба на 21 јули 1796 година
Кардадеу, битка на 16 декември 1808 година
Карпио, борба на, 25 септември 1811 година
Каса де Салинас, борба од 27 јули 1809 година
Казал Ново, борба на, 14 март 1811 година
Касано, битка во, 27 април 1799 година
Кастеџио-Монтебело, битка на 9 јуни 1800 година
Кастиlоне, битка во, 5 август 1796 година
Кастиilleехос, борба на 25 јануари 1809 година
Кастрехон, борбен, 18 јули 1812 година
Кастриillо, борбено, 18 јули 1812 година
Церет, борба против Мостот на, 26 ноември 1793 година
Цева, битка на, 16-17 април 1796 година
Шампаберт, битка на, 10 февруари 1814 година
Шарлроа, опсади, 30 мај-25 јуни 1794 година
Шато-Тиери, битка на 12 февруари 1814 година
Шатилон, борба од 18 мај 1800 година
Чавес, борба од 10-11 март 1809 година
Чавес, опсада на 20-25 март 1809 година
Сиудад Реал, битка на 26 март 1809 година
Сиудад Родриго, опсада, 5 јуни-10 јули 1810 година
Сиудад Родриго, опсада на 8-19 јануари 1812 година
Коа, борба на, 24 јули 1810 година
Кол де Тенде, борба на, 6 или 7 мај 1800 година
Колдиц, борба од 5 мај 1813 година
Колиуре, борба од 21 декември 1793 година
Конде или Свети Аманд, битка на, 8 мај 1793 година
Конде, опсада, април-10 јули 1793 година
Константино, престрелка на 5 јануари 1809 година
Копенхаген, битка на, 2 април 1801 година: Главна статија
Копенхаген, битка на: Британските бродови
Копенхаген, битка на: Данските бродови
Копенхаген, битка на: Првото писмо на Нелсон до престолонаследникот
Копенхаген, битка на: Второто писмо на Нелсон до престолонаследникот
Кордова, вреќа, 7 јуни 1808 година
Коруна, битка на 16 јануари 1809 година
Куртрај, битка во, 11 мај 1794 година
Краон, битка во, 7 март 1814 година
Кунео, опсада на 18 ноември-4 декември 1799 година
Чарново, борба од 23 декември 1806 година

Г

Дам, борбено, 7 септември 1813 година (Прусија)
Данциг, опсада на 18 март-27 мај 1807 година
Данциг, опсада на 24 јануари-29 ноември 1813 година
Дего, битка во, 14-15 април 1796 година
Диин, борба од 22 август 1796 година
Деневиц, борба на, 6 септември 1813 година
Десау, борба на 12 октомври 1813 година
Дирсхајм, битка во, 20-21 април 1797 година
Дохна, борба на, 8 септември 1813 година (Саксонија)
Долниц, борбен, 17 септември (Бохемија)
Дрезден, битка во, 26-27 август 1813 година
Дрезден, битка на првиот ден (26 август 1813 година)
Дрезден, битка на вториот ден (27 август 1813 година)
Дрезден, опсада на (10 октомври-11 ноември 1813 година)
Данкерк, опсада на 23 август-8 септември 1793 година
Дурнштајн, битка на 11 ноември 1805 година

Е

Ебелсберг или Еберсберг, битка на 3 мај 1809 година
Елчинген, битка на 14 октомври 1805 година
Егмул, битка на 22 април 1809 година
Ел Бодон, борба на, 25 септември 1811 година
Емендинген, битка на 19 октомври 1796 година
Епила, акција од 23-24 јуни 1808 година
Еспиноса де лос Монтерос, битка на 10 ноември 1808 година
Еспола, борба на, 27 октомври 1793 година
Етлинген, битка на 9 јули 1796 година
Евора, битка на 29 јули 1808 година
Ејлау, битка на 8 февруари 1807 година

Ф

Фамари, или Валенсиен, битка на 23 мај 1793 година
Фиедовоски или Виазма, битка на 3 ноември 1812 година
Фигуерас, битка во, 17-20 ноември 1794 година
Фигерас, француско заробување на, 18 март 1808 година
Финистере, битката на Калдер, 22 јули 1805 година
Флеминген, борба на, 9 октомври 1813 година
Флеурус, битка во, 26 јуни 1794 година
Фомбио, битка на 7-9 мај 1796 година
Форкхајм, борба од 7 август 1796 година
Форкоин, борба од 3 јуни 1800 година
Форт Бард, опсада на 21 мај-2 јуни 1800 година
Фосано и Савиlано, борби од 17 септември 1799 година
Фоз де Арус, борба на, 15 март 1811 година
Франкентал, борба од 13-14 ноември 1795 година
Фридберг, битка на 10 јули 1796 година (Хесен)
Фридберг, битка на 24 август 1796 година
Фридленд, битка на 14 јуни 1807 година
Фрошвилер, битка од 18-22 декември 1793 година
Фуенгирола, опсада од 13-15 октомври 1810 година
Фуентерабија, фаќање на, 11 март 1813 година
Фуентес де Оноро, битка од 3-5 мај 1811 година

Г

Гамонел, битка на, 10 ноември 1808 година
Реката Гебора, битка на, 19 февруари 1811 година
Гајерсберг, борба на, 10 септември 1813 година (Саксонија)
Гајсберг, битката во, 25-26 декември 1793 година
Генола, битка на 4 ноември 1799 година
Герона, прва опсада, 20-21 јуни 1808 година
Герона, втора опсада, 24 јули-16 август 1808 година
Герона, трета опсада, 24 мај-11 декември 1809 година
Гисен, борба на, 16 септември 1796 година
Глогау, опсада на 15 март- 27 мај 1813 година
Горде, акција на, 16 септември 1813 година
Голдберг, битка на 23 август 1813 година
Голимин, битка на 26 декември 1806 година
Горлиц, борба на 23 мај 1813 година
Госпиќ или Госпитш, борба од 21-22 мај 1809 година
Грачац, борба од 17 мај 1809 година
Гранолерс, борба од 21-22 јануари 1810 година
Грион, борба на, 11 мај 1809 година
Гросбирен, битка на 23 август 1813 година
Грунинген, афера, 21 април 1797 година
Гунзбург, борба на, 9 октомври 1805 година

Х

Хаинау, борбено, 26 мај 1813 година
Хале, битка во, 17 октомври 1806 година
Хамбург, опсада на, 3 декември 1813-27 мај 1814 година
Ханау, битка во 30-31 октомври 1813 година
Хаслах, борба на, 14 јули 1796 година
Хајделберг, борба од 23-25 ​​септември 1795 година
Хајлсберг, битка на 10 јуни 1807 година
Холабрун, борба од 15-16 ноември 1805 година
Холабрун, борба на, 9 јули 1809 година
Хоф, борба на, 6 февруари 1807 година
Хондсхут, битка во, 8 септември 1793 година
Хосталрич, борба на, 7 ноември 1809 година
Хосталрих, опсада на 16 јануари-12 мај 1810 година
Хојерсверда, борба на, 28 мај 1813 година
Хунинг, опсада на, 26 октомври 1796-19 февруари 1797 година

Јас

Игуалада, борба од 17-18 февруари 1809 година
Инково, акција на, 8 август 1812 година
Ивраа, борба на, 24 мај 1800 година

Ј

Enаен, борба на 23 јануари 1810 година
Emaемапес, Битка кај, 6 ноември 1792 година
Јена, битка на 14 октомври 1806 година
Јонково, битка на 3 февруари 1807 година

К

Калиш, борба од 18 февруари 1813 година
Кајзерслаутерн, битка од 28-30 ноември 1793 година
Кајзерслаутерн, битка на 23 мај 1794 година
Камлах или Минделхајм, борба од 13 август 1796 година
Кацбах, битка на 26 август 1813 година
Кел, опсада, 28 октомври 1796-10 јануари 1797 година
Конигсварта, борба од 19 мај 1813 година
Косен, борбено, 21 октомври 1813 година
Красни, Прва битка на, 14 август 1812 година
Красни, второ, 15-18 ноември 1812 година
Кулм, битка на 29/30 август 1813 година

Л

Лаа, борба од, 9 јули 1809 година
Ла Фаворита, битка во, 16 јануари 1797 година
Ла-Фере-Шампеноаза, битка на 25 март 1814 година
Landrecies или Beaumont-En-Cambresis, битка на 26 април 1794 година
Земјиште, опсада, од 17-30 април 1794 година
Ландшут, ангажман на, 16 април 1809 година
Ландшут, битка на 21 април 1809 година
Лангенбрук, борба на, 1 септември 1796 година
Лаон, битка на 8-9 март 1814 година
Ла Ротиер, битка на 1 февруари 1814 година
Лавис, ангажман на, 6 септември 1796 година
Лајбах, борба во близина, 22 мај 1809 година
Ле Булу, битка на, 30 април-1 мај 1794 година
Лајпциг, битка на („Битката на народите“), 16-18 октомври 1813 година
Лајпциг, битка, изградена до, 25 септември -15 октомври 1813 година
Лајпциг, битка на првиот ден, 16 октомври 1813 година
Лајпциг, битка на вториот ден, 17 октомври 1813 година
Лајпциг, битка на, трет ден, 18 октомври 1813 година
Лајпциг, битка на, четврти ден, 19 октомври 1813 година
Лерида, опсада на 15 април-14 мај 1810 година
Лерин, борба од 30 март 1813 година
Либертволквиц, битка на 14 октомври 1813 година
Лил, опсада на 25 септември-7 октомври 1792 година
Лимбург, борба на, 16 септември 1796 година
Линц, битка на 17 мај 1809 година
Лоди, битка на, 10 мај 1796 година
Лонато, прва битка на 31 јули 1796 година
Лонато, втора битка, 3 август 1796 година
Лонгви, опсада на 20-23 август 1792 година
Лукау, борба на, 6 јуни 1813 година
Луго, престрелка на 7 јануари 1809 година
Лацен, битка во, 2 мај 1813 година

М

Мастрихт, опсада на 23 февруари-3 март 1793 година
Мастрихт, опсада на 19 септември-4 ноември 1794 година
Мадрид, опсада од 1-4 декември 1808 година
Магдебург, опсада, 23 октомври-11 ноември 1806 година
Магнано, битка во, 5 април 1799 година
Мајнц, опсада, 19-21 октомври 1792 година
Мајнц, опсада на 14 април-23 јули 1793 година
Мајнц, опсада на 14 декември 1794-29 октомври 1795 година
Мален, акција на, 13 јуни 1808 година
Малојарославец, битка на 24 октомври 1812 година
Манреса, борба на 5 април 1810 година
Мансила, битка на 30 декември 1808 година
Мантуа, опсада од 4 јуни - 30 јули 1796 година и 24 август 1796 - 2 февруари 1797 година
Маренго, битка во, 14 јуни 1800 година
Маренго, борба на, 13 јуни 1800 година
Маргалеф, борба на, 23 април 1810 година
Марија, битка на 15 јуни 1809 година
Мас-д'Ру, борба од 19 мај 1793 година
Матаро, бура од 17 јуни 1808 година
Maubeuge, опсада, средината на септември-17 октомври 1793 година
Медина дел Рио Секо, битка на 14 јули 1808 година
Менин, битка на, 13 септември 1793 година
Менин, битка на, 15 септември 1793 година
Менин, опсада на 27-30 април 1794 година
Меквинеза, опсада на 15 мај-18 јуни 1810 година
Меза де Ибор, борба од, 17 март 1809 година
Мијаџадас, борба од 21 март 1809 година
Мишелберг, борба од 16 октомври 1805 година
Милесимо, битка на, 13-14 април 1796 година
Мисарела, премин на Соулт, на 17 мај 1809 година
Мислата, борба на, 26 декември 1811 година
Мекерн, битка во, 5 април 1813 година
Могилев, битка на 23 јули 1812 година
Мохрунген, борба од 25 јануари 1807 година
Молина, опсада на 26 септември-27 октомври 1811 година
Молинс дел Реј, битка на 21 декември 1808 година
Мондови, битка на 21 април 1796 година
Мондови, борба на, 28 септември 1799 година
Монтеноте, битка на 12 април 1796 година
Монтеро, битка во, 18 февруари 1814 година
Монмартр или Париз, битка на 30 март 1814 година
Монтмираил, битка на, 11 февруари 1814 година
Мон Луис, борба на, 5 септември 1793 година
Мора, борба од 18 февруари 1809 година
Мормантен, ангажман на, 17 февруари 1814 година
Планината Кита, борба на, 16 мај 1809 година
Мускрон, битка на 29 април 1794 година

Н

Навас де Мембрило, борба на, 29 декември 1811 година
Нирвинден, битка во, 18 март 1793 година
Нересхајм, битка во, 11 август 1796 година
Нојкирчен, борба од 17 август 1796 година
Нојмаркт, борба на 23 август 1796 година
Нојмаркт, битка на 24 април 1809 година
Новид, битка во, 18 април 1797 година
Ниупорт, опсада на 22-29 октомври 1793 година
Ниупорт, опсада на 4-18 јули 1794 година
Нил, битка на, 1 август 1798 година
Нолендорф, борба од 14 септември 1813 година
Нови, битка на, 15 август 1799 година
Нови, борба на, 6 ноември 1799 година

О

Обер-Мирлен, борба на, 9 јули 1796 година
Окања, битка во, 11 ноември 1809 година
Окања, борба од, 11 ноември 1809 година
Офхајм, борба на, 7 јули 1796 година
Реката Оитабен, борба на 7-8 јуни 1809 година
Оливенца, опсада од 11-22 јануари 1811 година
Оливенца, опсада на, 9 април-15 април 1811 година
Онеглија, борба од, 7 мај 1800 година
Опорто, битка на, 12 мај 1809 година
Оропеса, опсада на 19 септември-11 октомври 1811 година
Оспедалето, борба на, 11 април 1809 година
Остроленка, борба на, 16 февруари 1807 година
Островно, битка од 25-26 јули 1812 година
Орте, битка на, 18 септември 1794 година

П

Памплона, француско заробување на, 16 февруари 1808 година
Татко, борба на, 12 јуни 1809 година
Париз или Монмартр, битка на 30 март 1814 година
Перпињан, битка во, 17 јули 1793 година
Пезо де Регоа, борба од 10 мај 1809 година
Петерсвалде, борба, 16 септември (Бохемија)
Пејрестортес, борба на, 17 септември 1793 година
Пфафенхофен, борбен, 19 април 1809 година
Пиаве, битка на, 8 мај 1809 година
Пињерол, борба на, 15 септември 1799 година
Пирмасенс, битка во, 14 септември 1793 година
Пирна, битка на, 26 август 1813 година
Плагвиц, борба на, 29 август 1813 година
Плацберг и Трипштат, борба од 13-14 јули 1794 година
Помбал, борба на, 11 март 1811 година
Понте Нова, премин на Соулт на, 15/16 мај 1809 година
Посерна, акција на, 1 мај 1813 година
Примолано, битка во, 7 септември 1796 година
Пултуск, битка на 26 декември 1806 година
Пирамиди, битка на 21 јули 1798 година (Египет)

П

Р

Рааб, 14 јуни 1809 година
Растат, битка на, 5 јули 1796 година
Редиња, борба на, 12 март 1811 година
Реген или Рајнхаузен, ангажман на, 17 април 1809 година
Регенсбург или Ратисбон, битка на 23 април 1809 година
Рајхенбах, борба од 22 мај
Ренчен, борба на, 26 јуни 1796 година
Рејмс, битка во, 13 март 1814 година
Ридау, борба од 1 мај 1809 година
Градоначалник на Рио, престрелка на, 19 јануари 1811 година
Риволи, битка на 14 јануари 1797 година
Риволи, борба на, 15 септември 1799 година
Роер, битка на, 2 октомври 1794 година
Ролица, битка на, 17 август 1808 година
Романо-Чиусела, битка на 26 мај 1800 година
Ронкиillо, борба од 25-26 март 1810 година
Роса, опсада, 6 ноември- 5 декември 1808 година
Роверето, битка во, 4 септември 1796 година

С

Залфелд, битка на 10 октомври 1806 година
Сабугал, борба на, 3 април 1811 година
Сацил, битка на 16 април 1809 година
Сагунтум, битка на, 25 октомври 1811 година
Сагунтум, опсада на 23 септември-26 октомври 1811 година
Сахагун, битка на 21 декември 1808 година
Свети Аманд или Конде, битка на, 8 мај 1793 година
Свети Дизиер, прва битка на, 27 јануари 1814 година
Свети Дизиер, втора битка на, 26 март 1814 година
Свети Михаил, битка на, 25 мај 1809 година
Саламон, борба од 17 мај 1809 година
Салцбург, борба од 29 април 1809 година
Сан Giorgорџо, битка во, 14-15 септември 1796 година
Сан-Giorgорџо, борба од 20 јуни 1799 година
Сан Лоренцо, битка во, 13 август 1794 година
Сан Себастијан, француско заробување, 5 март 1808 година
Сантијаго, борба на 23 мај 1809 година
Сарагоса, прва опсада на 15 јуни-13 август 1808 година
Сарагоса, втора опсада, 20 декември 1808-20 февруари 1809 година
Сасуоло, борба на 23 јуни 1799 година
Шлиенген, битка на 24 октомври 1796 година
Шлајз, битка, 9 октомври 1806 година
Шенграберн, борба на 10 јули 1809 година
Шусенрејд, борба од 30 септември 1796 година
Сегорбе, борба на, 30 септември 1811 година
Шевардино, битка на 5 септември 1812 година
Зигбург, борба на, 1 јуни 1796 година
Sluys или L'Ecluse, опсада на, 28 јули-25 август 1794 година
Смоленск, битка во, 17 август 1812 година
Собрал, прва борба на, 12 октомври 1810 година
Собрал, втора борба на 14 октомври 1810 година
Превојот Сомосиера, битка на, 30 ноември 1808 година
Спротау, борба на, 27 мај 1813 година

Т

Талавера, битка од 27-28 јули 1809 година
Талавера, војските на 27-28 јули 1809 година
Тамамес, битка на 18 октомври 1809 година
Тарифа, опсада на, од 20 декември 1811-5 јануари 1812 година
Тарагона, опсада, 3 мај 1811-28 јуни 1811 година
Тарутино или Винково, битка на 18 октомври 1812 година
Теугн-Хаузен, битка на 19 април 1809 година
Торгау, опсада, 8 октомври 1813-10 јануари 1814 година
Торијос, борба на, 26 јули 1809 година
Тортоса, опсада на, 16 декември 1810-2 јануари 1811 година
Туркоин, битка на 18 мај 1794 година
Турнај, битка во, 22 мај 1794 година
Трафалгар, битка на 21 октомври 1805 година
Трафалгар, битка на, VRML карта на
Трафалгар, кампања, 1805 година
Тарвисио, борба од 18 мај 1809 година
Требија, битка на, 17-19 јуни 1799 година
Тремендал, борба од 23-24 ноември 1809 година
Трипштат и Плацберг, борба од 13-14 јули 1794 година
Труилас, битка во, 22 септември 1793 година
Тудела, акција, 8 јуни 1808 година
Тудела, битка на 23 ноември 1808 година
Турбиго, борба на, 31 мај 1800 година

У

Укерат, борба од 19 јуни 1796 година
Ајклс, битка на 13 јануари 1809 година
Улм, битка на 20 октомври 1805 година
Усагре, борба на, 25 мај 1811 година

В

Валенсија, прва битка од 26-28 јуни 1808 година
Валенсија, опсада, 25 декември 1811-9 јануари 1812 година
Валенсиен, опсада на 24 мај -28 јули 1793 година
Ваjуен, ангажман на, 17 февруари 1814 година
Валс, битка на 25 февруари 1809 година
Валмецеда, престрелка на 8 ноември 1808 година
Валми, битка на 20 септември 1792 година
Валутино, битка во, 19 август 1812 година
Валверде, борба на, 19 февруари 1810 година
Вар, се бори на 13-28 мај 1800 година
Вошамп, битка во, 14 февруари 1814 година
Вердун, опсада на 29 август-2 септември 1792 година
Верона, битка на 26 март 1799 година
Виазма или Фиедовоски, битка на 3 ноември 1812 година
Вич, битка на 20 февруари 1810 година
Виена, опсада, 10-13 мај 1809 година
Вилафранка, борба на, 30 март 1810 година
Вилјагарсија, битка во, 11 август 1810 година
Вилерс-ен-Коши, битка на 24 април 1794 година
Вимиеро, битка на 21 август 1808 година
Винково или Тарутино, битка на 18 октомври 1812 година
Витебск, битка на 28 јули 1812 година
Виторија, битка на 21 јуни 1813 година

В

Ваграм, битка на 5-6 јули 1809 година
Вартенберг, битка на 3 октомври 1813 година
Ватерло, битка во 18 јуни 1815 година
Ватити, битка во, 15-16 октомври 1793 година
Вајсенфелс, борба од 29 април 1813 година
Вертинген, борба од 8 октомври 1805 година
Ветау, борба од, 10 октомври 1813 година
Вецлар, битка на, 15-16 јуни 1796 година
Вилнсдорф, борба на, 4 јули 1796 година
Висембур или Гајсберг, битка од 25-26 декември 1793 година
Висембур, напад на линиите на, 13 октомври 1793 година
Вилемс, битка на, 10 мај 1794 година
Волфринг, борба од 20 август 1796 година
Вирцбург, битка во, 3 септември 1796 година

X

Y

З

Захна, борба на, 5 септември 1813 година (Прусија)
Заламеа, борба на, 15 април 1810 година
Зел, борба против, 14 септември 1796 година
Цирке, борба од 11-12 февруари 1813 година
Знаим, битка од 10-11 јули 1809 година
Зорноза, битка на 31 октомври 1808 година
Зуталовка, борба од 25 мај 1809 година


Револуционерни и Наполеонски војни - битки - историја

На овие растечки страници ќе најдете информации за битките и договорите на Француската револуционерна и Наполеонските војни.

Голем дел од овие информации потекнуваат од Форумите за дискусија на оваа страница. Ве молиме помогнете ни со повеќе информации, така што оваа листа ќе стане поголема и подобра во иднина. Благодарение на сите вас и особена благодарност до Боб Барнам, Макс Сивел, Тони quesакс, Том Холмберг, Томас Хеман, Даниел Дулдиг, Тим Шмит, Пјер Бриал, Франсоа Ло Прести, M.М. Толедо, Даниел Кабаalleеро, Бернабе Саиз, Михаил Макаров, Крис Холден, Дејвид Мекрекен и Georgeорџ Ф. Нафзигер.

Периодот опфатен овде е претежно поделен во следните фази:

1792/04/20 – 1797/10/17: Војна на 1 -та коалиција, најпознатите битки (и): Валми, emaемапес, Опсада на Тулон, Лоди, Кастиlоне, Аркол, Риволи

1798/05/19 – 1801/08/30: Експедиција во Египет и Сирија, најпозната битка (и): пирамиди, поморска битка во заливот Абукир

1799/03/12 – 1802/03/27: Војна на втората коалиција, најпознатите битки (и): Нови, Цирих, Хохенлинден, Маренго

1805/09/08 – 1805/12/26: Војна на третата коалиција, најпознати битки (и): Улм, Аустерлиц

1806/10/07 – 1807/07/09: Војна на 4 -та коалиција, најпознати битки (и): Јена, Ауерштет, Ејлау, Фридланд

1807/10/18 – 1814/04/30: Полуостровска војна, најпознати битки: Талавера, Валенсија, Баилен, Сарагоса, Албуера, Саламанка, Виторија

1809/04/10 – 1809/10/14: Војна против Австрија од 1809 година, најпознати битки (и): Екмал, Асперн/Еслинг, Ваграм

1812/04/?? – 1813/03/06: Војна против Русија, најпознати битки (и): Смоленск, Бородино (Москова), Березина

1813/04/30 – 1813/10/31: Војни за ослободување, германски дел, најпознати битки (и): Дрезден, Латен, Бауцен, Лајпциг

1813/12/21 – 1814/03/31: Војни за ослободување, француски дел, најпознати битки (и): Бриен, Ла Ротиер, Монтмираил, Аркис-Сур-Ауб

1815/06/11 – 1815/07/04: 100 дена, со кампањата Ватерло, најпозната битка (и): Лигни, Ватерло

1792 – 1815: Други акции и поморски битки, настаните што не се класифицирани во една од горенаведените списоци.

Извори на бројки и информации може да се најдат во оваа библиографија. Овде можете да ги најдете препораките наведени во битките, како и многу други дела. Повеќето од овие извори беа препорачани на еден од форумите за дискусија.
Значи, ако барате дополнителни информации или сакате да знаете од каде доаѓаат бројките на битките, тогаш погледнете ја оваа листа.


Романтизам и војна

Оваа статија го испитува развојот на стипендија за литературни одговори на Револуционерните и Наполеонските војни, 1793-1815 година. Ги испитува причините за изненадувачкиот недостаток на истражување за оваа област и во традиционалните и во новите истористички прикази за романтизмот, како што се гледа во работата на М. А. Абрамс и omeером J.. МекГан, и покрај пионерската работа на Бети Т. Бенет. Потоа ги испитува главните студии на темата произведени од illилијан Расел, Симон Бејнбриџ, Филип Шо, Мери А. Фаврет, Нил Ремзи и други. Посебен фокус е ставен на клучните критични прашања, вклучително и растојанието од местото на конфликтот на оние што пишуваат и читаат за војната, претставување на страдањата и ранувањето и влијанието на војната врз не -борците. Написот завршува со посочување на области за понатамошно проучување.

„Војната беше единствениот најважен факт од британскиот живот од 1793-1815 година“, тврди Бети Т. Бенет во воведот за нејзината револуционерна антологија Британска воена поезија во ерата на романтизмот, за првпат објавено во 1976 година. Збирката на Бенет од 350 песни извлечена од весниците и списанијата во тој период се обидуваше да утврди дека војната е „можеби главниот поетски предмет“ на времето и дека доминантните поетски фигури на „просјакот, сирачето, вдовицата, морнарот и војникот и ветеран, селската куќа… во голема мера потекнува од военото искуство “. 2 Меѓутоа, и покрај тоа што Бенет строго ја карактеризира книжевната култура во романтичниот период како војна, релативно неодамна воениот конфликт во ерата стана фокус за научниците за романтизмот. На пример, дури во 2000 година, Филип Шо можеше да тврди за својата пионерска уредувана колекција Романтични војни: Студии за култура и конфликти, 1793-1822 година дека „е прв од ваков вид што се однесува на односите меѓу војувањето и книжевната и визуелната култура во Велика Британија помеѓу 1793 и 1822 година“. 3 Со оглед на значењето што му го придаваат некои критичари, војната останува релативно неистражен елемент на книжевното и културното опкружување на британскиот романтизам. Овој навидум недостаток на вклученост во дефинирањето на историските настани во тој период е нешто што голем број критичари, на многу различни начини, го сметаат за романтичен одговор на војната.

Релативниот недостаток на внимание на литературните научници од романтичниот период за улогата на конфликтот е особено изненадувачки со оглед на различните тврдења изразени за важноста на Револуционерните и Наполеонските војни од воените и социјалните историчари. Во Британското општество и француските војни, 1793-1815 година, Клајв Емсли тврди дека „ако имаше заедничко искуство споделено од сите Британци во последната деценија на осумнаесеттиот и раните години на деветнаесеттиот век, тоа ќе се најде помалку во промените што произлегуваат од индустриската револуција и повеќе во барањата на војната “. 4 Општото тврдење на Емсли беше поткрепено со работата на offефри Бест, Дејвид Гејтс и други, кои покажаа како редовната британска армија се прошири од 40.000 мажи во 1793 година на 250.000 во 1813 година, со сличен раст на поморската моќ од 45.000 морнари во Февруари 1793 до 145.000 во 1812 година. 5 За време на инвазиската криза, овие редовни вооружени сили беа дополнети со големи волонтерски сили, кои во нивната висина во 1803 година изнесуваа 400.000 мажи. 6 Како што сугерираат овие бројки, голем дел од британското население беше директно вклучено во војните против Франција, веројатно дури еден од пет од сите возрасни мажи за време на заканите за инвазија од 1797-1804 година. 7 Бидејќи дури едно од четири семејства има директно учество во војните, 8 влијанието на конфликтот врз „домашниот фронт“ - навидум отстранет од бојното поле - беше значаен и беше видлив на различни начини, од враќање војници до развој на настаните во мода. А.Д. Харви го привлече вниманието на ефектите од војната врз британското општество во неговата пионерска колекција Англиска литература и Големата војна со Франција, 9 и enени Углау обезбеди кулминација на оваа работа во нејзината одлична Во овие времиња: ivingивеење во Британија низ Наполеоновите војни, 1793-1815На Во оваа импресивно широка студија, Углау користи низа извори за да одговори на прашањето: „Како војните влијаеа врз животот на луѓето во Британија, не само на оние што се бореа, туку и на оние што дома гледаа, чекаа, работеа, гледаа ? ” 10

Потенцијалното значење на Револуционерната и Наполеонската војна е зголемено за голем број историчари со дебатата дали тие биле кулминација на воспоставената форма на конфликт или нов тип на војна. Уште во 1832-1833 година, генералот Карл фон Клаузевиц се расправаше во На Војна дека левевите на Француската револуција масовно ја создале „Нацијата во оружје“ 11 и го трансформира конфликтот од моделот на ограничена војна од осумнаесеттиот век, кој се водеше според правилата за територијална корист, во „тотална војна“, водена од идеолошки причини, натпревар во кој „ одеднаш војната повторно стана работа на луѓето “и„ целата тежина на нацијата беше ставена во рамнотежа “. 12 Фокусирајќи се првенствено на францускиот контекст, Дејвид А. Бел, во Првата тотална војна: Наполеон и раѓањето на модерната војна како што ја знаеме, го анализира поместувањето за време на Револуционерните и Наполеонските војни од просветителската визија, која го сметаше војувањето како аберација и бараше „вечен мир“, кон модерен став кој го прифати конфликтот, па дури и го смета за средство за откуп. Во Британци: Фалсификување на нациите 1707-1837, Линда Коли ги разгледува вонредните воени напори на британската страна на каналот. За неа, конфликтите од 1793-1815 година беа најновите во серијата војни против Франција, кои од Законот за унија од 1707 година и овозможија на Велика Британија да се дефинира против нејзиниот национален и верски „Друг“. 13 Како Коли, E..Е. Куксон, во Британската вооружена нација, 1793-1815 година, го испитува волонтерското движење поттикнато од заканата од инвазија во врска со идеите за национален идентитет, тврдејќи дека „мобилизацијата на Наполеон за национална одбрана беше несомнено најголемиот„ национален проект “во британското искуство“. 14 За Куксон, патриотизмот на волонтерското движење беше многу поусловен отколку за Коли, преговарано во врска со постојните и локалните модели. Сепак, двете студии ја нагласуваат важноста на британската борба против револуционерната и Наполеонска Франција за индивидуалните, локалните и националните идентитети.

Постојат голем број причини што стипендијата за романтизам, особено како што беше традиционално замислена околу канонот од шест писатели (Вилијам Блејк, Вилијам Вордсворт, Самуел Тејлор Колериџ, Georgeорџ Гордон Бајрон, Перси Бише Шели и Johnон Китс), можеби изгледаше задоцнето размислувајќи за врската помеѓу литературата во тој период и контекстот на воената состојба во која е произведен голем дел од неа. Некои историски ориентирани студии ја испитуваа целата кариера на писателите, како што е пионерската на Карл Вудринг Политика во англиска романтична поезија (1970), во која тој тврди дека треба да се посвети поголемо внимание на политичките идеи свесно изразени од поетите. 15 Меѓутоа, многу од највлијателните последователни студии за романтизмот имаа тенденција да ја нагласат револуционерната декада од 1790-тите, гледајќи ја раната, порадикална поезија на Вордсворт и Колериџ, или протестната поезија на Вајтерло на Бајрон и Шели. 16 Овој двоен фокус на револуцијата и протестот, одразувајќи во различни степени политиката на академијата со широка левица, имаше тенденција да ги занемари главните историски настани од воените години помеѓу објавувањето на Лирски балади во 1798 година и онаа на Аџилак на Чајлд Харолд во 1812 година. Навистина, големите прикази за романтизмот од 1970 -тите и 1980 -тите, без разлика дали се „стари“ или „нови“ историчари, го дефинираа литературното движење посебно преку неговиот неуспех да се вклучи во сферата на историјата прикажана како војна. А. Абрамс, во есејот „Англиски романтизам: Духот на времето“, кој ќе го прошири во студијата за дефинирање на движењата Природен натприродност: традиција и револуција во романтичната литература, тврдеше дека романтизмот е раселен милениаризам, стимулиран од разочараните надежи на поетите за Француската револуција. Овие неуспешни политички надежи, како што тврди тој, беа интернализирани во светот на имагинацијата: „Надежта е префрлена од историјата на човештвото во умот на единствената индивидуа, од милитантна надворешна акција на имагинативен чин“. 17 Слично на тоа, Никола Роу тврдеше во Вордсворт и Колериџ: Радикалните години дека „[тоа] беше неуспех што го направи Вордсворт поет“. 18 Расказот на Абрамс го заснова романтизмот во наративот за револуционерниот неуспех што ја прави војната ирелевантна сама по себе. Воените дејствија, како и „милитантната надворешна акција“, веќе немаат вистинско влијание во светот на „имагинативните акти“. И покрај пристапот кон темата од многу поинаква теоретска ориентација, многу од „новите истористички“ извештаи за романтизмот од 1980 -тите години на сличен начин тврдеа дека самите писатели не успеале да се вклучат во историјата на своето време, вклучително и војните. Во Романтична идеологија, дело кое често се смета за манифест на „нов историзам“, omeером МекГан тврди дека романтичните песни „ја затскриваат и маскираат сопствената вмешаност во одредена врска на историските односи“, така што историјата е „избегната“, „елиминирана“, „раселена“, “И„ уништено “. 19 Еден пример за тоа како оваа методологија го обликува критичкиот третман на книжевниот одговор е монументалната и брилијантна студија на Алан Лиу Вордсворт: Чувството на историјата, во која тој нуди читање на делото на поетот во врска со ликот на Наполеон Бонапарта, непријателот против кого Британија се бореше од неговото доаѓање на власт во 1799 година до неговиот последен пораз во битката кај Ватерло во 1815 година. Наместо да го види одговорот на поетот на францускиот генерал и император како директна конфронтација, Лиу тврди дека Вордсворт се стреми да ја негира и потисне историјата што ја претставува Бонапарта. Во неверојатна, тесна анализа на познатиот пасус на Вордсворт кој го опишува преминувањето на Симплоновиот премин во Книгата VI од Прелудиум, Лиу се потпира на импресивна комбинација на историски истражувања и нијансирани тесни анализи за да го прочита пасусот како „кулминациско покривање“ на фигурата на узурпаторот, Наполеон Бонапарта. 20

Во овој контекст, забележливо е дека најраните студии за културата и војната во романтичниот период од средината на 1990-тите години изгледаа подалеку од стандардниот канон на поетите или нивните дела, учествувајќи во различни степени во критиката на романтизмот како ретроспективна и идеолошка конструкција. Во едно од најзначајните и највлијателните истражувања на теренот, „Доаѓање дома: Јавните простори на романтичната војна“, Мери Фаврет се обрати за многу од нејзините примери на Бети Бенет Британска воена поезија во ерата на романтизмот, антологија што собира списанија и стихови од весници, читајќи такви дела заедно со оние на канонските поети.Отворајќи го својот есеј со прашањето „Како изгледаше војната во романтизмот?“, Фаврет тврди дека текстовите што Бенет ги репродуцира биле дел од јавната сфера која дејствувала како „хартиен штит - штит од извештаи од весници, памфлети, песни и песни - против деструктивното насилство на војната “. 21 Централно значење за проектот на Фаврет е прашањето што ги зафати сите последователни студии за областа, дека британската читателска јавност беше отстранета од самата сцена на конфликт: „Едноставно, емпириски кажано, раселување на војната“, активност на реципрочни повреди, „остана во најголем дел надвор од визуелното искуство на англиската популација“. Затоа, војната беше посредувана за читателската јавност „преку институции и вербални конвенции што ја филтрираа и ја менуваа неговата содржина“. 22 Есејот на Фаврет понуди значајно признание за доминантното место на војната во печатената култура на романтичниот период, иако таа тврдеше дека овие медијациски конфликти всушност функционирале за да ја заштитат или „заштитат“ читателската јавност од сфаќањето на насилството од самата војна. Фразата на Фаврет „активност на реципрочно повредување“ во горниот цитат е извлечена од Елејн Скари Телото во болка, која ја испитува неможноста за целосно артикулирање на страдањето. 23 По Скарри, Фаврет тврди дека јавната сфера создава „афазија за војната“ која не само што ја сокри вистината на војната од современата читателска публика, туку беше и одговорна за недостатокот на внимание на воените работи во тековните романтични студии. Фаврет го привлекува вниманието на пишување војна во тој период, со анализа на есејот на Де Квинси „Тренерот на англиската пошта“, „Стравувањата во самотија“ на Колериџ и сонетите на Вордсворт за инвазија од 1803 година, и особено ја истакнува сеприсутноста на воената вдовица во популарните песни и балади. Наместо да дејствува како критика на уништувањето на војната, Фаврет смета дека мноштвото песни за воената вдовица ги поместува штетите од војната од јавното тело на војникот граѓанин и во приватна, феминизирана сфера: сфера на афективни односи и женска грижа “. 24 Јавната сфера не може да ја признае штетата направена од војната.

Влијателниот и многу дебатираниот есеј на Фаврет означи значаен момент во проучувањето на војната и романтизмот, не само привлекувајќи внимание кон големиот обем на пишување за конфликтот во тој период, и внатре и надвор од канонот. Во мојата рана работа за одговорите на поетите на англо-галската борба, првично фокусирана на ликот на Наполеон Бонапарта, се обидов да го проширам опсегот на книжевни текстови за да се покаже колку овие писатели биле ангажирани во воената ера во која тие живееа. Во Наполеон и англиски романтизам, Се расправав не само дека имаше натпревар помеѓу езерските поети, Вордсворт, Колериџ и Роберт Саути и двајца од нивните најжестоки антагонисти, Бајрон и Вилијам Хазлит, за претставување на Наполеон, туку и дека имаше и серија натпревари помеѓу писателите и главната фигура на политичката и воената моќ во тој период, самиот Бонапарта. Со читање на помалку познати текстови заедно со главните дела на британскиот романтизам, имав за цел да понудам поинаков модел на одговор на историјата на оние што ми ги понудија М. А. Абрамс или omeером Мекган, опишани погоре. На пример, преку читање на Прелудиум заедно со политичките сонети на Вордсворт, стана можно да се даде одговор на извештајот на Алан Лиу за епизодата на Симплон пас како сузбивање на фигурата на Наполеон, аргументирајќи го овој клучен пасус како кулминација на натпреварот со францускиот лидер што го водеше Вордсворт во неговите пократки песни. 25 Слично, преку испитување на она што во времето на анализата ретко се читаше, како што е трактатот на Вордсворт познат по скратениот наслов Конвенцијата на Синтра, поетот може да се преиспита како писател кој понекогаш бил опседнат од војната и кој бил принуден од него да го преформулира своето чувство за односот помеѓу историјата и имагинацијата. Во Конвенцијата на Синтра, Вордсворт пишува: „Се боревме за победа во империјата на разумот, за цврсти држења во имагинацијата“. 26 Анализата на таквата фразеологија принуди преиспитување на природата на самата Вордсвортска имагинација, која Абрамс ја гледа како состојба на „духовен тивкизам“ и „мудра пасивност“, а Лиу како моќ привилегирана на сметка на сузбивањето на историјата. 27 Наспроти овие извештаи, јас се расправав дека имагинацијата треба да се преформулира како милитантна, активна и политичка сила, која и еволуираше и беше директно вклучена во војната со Наполеон. Покажувајќи дека за Вордсворт, имагинацијата беше „задоволена“ само со „завршното дело величествено“ од Битката кај Ватерло, како што тврдеше поетот во својата „Ода на благодарноста“, се обидов да покажам до кој степен еднократниот доброволец од Грасмир чувството за идентитет и улога била изградена од воената возраст во која живеел. Преку слични студии на случај на други главни писатели од тој период, имав за цел да утврдам дека самиот романтизам може да се гледа како инспириран, стимулиран и обликуван од времето на војната со која барем делумно беше истовремена. 28

Во друга пионерска студија од средината на 1990-тите, Театри на војната: перформанси, политика и општество 1793-1815, Illилијан Расел се обиде „да ја поврати воената историја за културните студии од осумнаесеттиот век“. 29 Таа го стори тоа поврзувајќи ги тогашните две недоволно истражувани полиња, војната и театарот. Со тоа, работата на Расел ја прошири студијата за романтизмот и конфликтот надвор од поетската и во пошироката културна сфера. Со испитување на театарски претстави на битки, како што е Шеридан Славниот Први Јуни, со своето спектакуларно повторување на поморските победи на адмиралот Ричард Хоу, Расел успеа да го покаже значајното присуство на војната во културата на тој период, особено со посредство преку перформансите: „целото претпријатие на театарот беше посветено на комеморација за војната и зајакнување на патриотизмот “. Работата на Расел, исто така, вредно сигнализира друга насока во областа, покажувајќи како културата може да ги обликува идентитетите и перформансите на оние кои се активно вклучени во самиот конфликт. Освен што ги гледа претставите изведени од војници и морнари, Расел ја прикажува јавната и воената култура во тој период како театарски, прашувајќи: „Како поединечниот војник или морнар настапуваше како актери во воените театри?“ 31 Расел ја илустрира „заемно одржувачката“ врска на војната и театарот со брилијантна анализа на музичката забава на Ендрју Френклин Патување до Норе од 1797 година, „голем метаататрален настан“ што го вклучи прашањето за воената гледаност во сопствената изведба. 32 Во книга која дава вредна паралела со волуменот на Расел, Скот Хјуз Маерли ги испита културните и перформансните елементи на животот во армијата во Британски воен спектакл: Од Наполеонските војни низ КримНа Во оваа добро илустрирана работа, Маерли особено се фокусираше на важноста на униформата за идентитетот и моралот на војниците. Како и Расел, тој го открива централното место на војната во популарната театарска култура од тоа време, како што се спектакуларните коњички претстави изведени во Амфитеатарот Астли, рана форма на циркус. 33

Растечкиот критички интерес за романтизмот и војната беше илустриран со објавување во 2000 година на збирка од десет есеи во томот Романтични војни: Студии за култура и конфликти, 1793-1815 година, изменето од Филип Шо. Овие есеи и одговорија на пионерската работа во оваа област и ја посочија идната насока на стипендија во областа. Во особено вреден придонес, „Инвазија! Колериџ, одбраната на Британија и култивирање на стравот на јавноста “, Марк Равлинсон се занимава со„ Доаѓање дома “на Фаврет, испитувајќи ја улогата на имагинацијата во донесувањето на војната дома во Британија, линија на размислување што ќе биде проследено со голем број на научниците во следните години. 34 Други есеи особено го привлекоа вниманието на пишувањето на жените за војната, при што Стивен Бехрент утврди колку е важна оваа тема за голем број жени поети, 35 quаклин Лабе нуди моќен извештај за „Емигрантите“ на Шарлот Смит, 36 и Ерик Ц. Вокер, испитувајќи ја врската помеѓу книжевната група на бракот и крајот на војната, во пишувањето на Janeејн Остин и Вилијам Вордсворт, 37 предмет што ќе го проучувал подолго во својата Брак, пишување и романтизам: Вордсворт и Остин по војната. 38

Заедно со колекцијата на Шо, голем број пофокусирани студии помогнаа да се развијат сфаќања за тоа како војната била претставена во литературата за тој период. Во неколку есеи, Тим Фулфорд даде вредно испитување на важноста на воениот контекст за воспоставување на машкоста на хероите на Janeејн Остин, истовремено испитувајќи ги култовите на херојството што израснаа околу поморските херои, особено лордот Хорацио Нелсон. 39 Диего Саagас Поетски замоци во Шпанија: Британскиот романтизам и фигурациите на Иберија ја истражуваше улогата на Полуостровската војна во поголем контекст на романтичното замислување на Шпанија. 40 Ричард Кронин го вклучи делот „Војна против Наполеон“ во Политиката на романтичната поезија: во потрага по чистиот комонвелт, со поглавја за воената поезија на Вилијам Вордсворт, Волтер Скот и Лорд Бајрон. 41

Шо ја следеше неговата изменета колекција Романтични војни во 2002 година со неговата голема студија, Ватерло и романтичната имагинација, дело кое ја искористи кулминирачката битка од Наполеонската ера за поопшто да се одрази на местото на конфликтот во романтизмот преку студии за Скот, Саути, Вордсворт и Бајрон, како и културните форми на тури на бојното поле, панорами и цртежи на хирургот сер Чарлс Бел. Во оваа богата и теоретски амбициозна студија, Шо дава извонредни, тесни читања за тоа како овие фигури и форми ја претставуваат војната, особено решавајќи две главни прашања. Во првиот од нив, тој ја разви работата на Коли и Фаврет користејќи лаканска анализа за да ја испита улогата на конфликтот во создавањето на нацијата и поезијата: „Почесто отколку не, локални кризи во формата и содржината на овие стихови [напишани како одговор на битката] беа поврзани со поголеми прашања во врска со природата на националната држава и авторитетот на поетот “. 42 За Шо, завршувањето на Револуционерната и Наполеонската војна беше „трауматично“ за победниците, како и за победените, со тоа што нацијата се бореше да го обнови чувството на идентитет што го доби за време на војната. 43 Ова чувство за Ватерло како национална траума е поврзано со втората главна грижа на Шо во овој том, „раната“. Како и Фаврет, Шо се свртува кон работата на Елејн Скари за да ги испита прашањата за прикажувањето на страдањето и степенот до кој болката може да се артикулира преку јазикот. Прашувајќи: „Зошто сликите на телото во болка се толку недостижни во овој период?“ 44 Шо го следи аргументот на Фаврет дека ранетиот војник мора да се преведе „во приватно тело, идентификувано со женствено и дистанцирано од нашите визија за јавниот човек “. 45 Ранењето, за Шо, станува клучен елемент на „идеологијата на жртвување“. Она што многубројните извештаи за телесната штета кај Ватерло го споделуваат „е речиси целосно игнорирање на внатрешното искуство со масовно ранување на тела, се прободени, осакатени, распарчени и смачкани, но описите на индивидуалните страдања се брутално избришани, како да се прилагодуваат на анализата на Скарри, телото е испразнето од лична и граѓанска „содржина“. 46

Во Британска поезија и револуција Наполеонски војни: Визии за конфликт од 2003 година, се обидов да понудам алтернативен начин за читање на огромната книжевна продукција за конфликтот, на онаа што ја понудија Фаврет и Шо. Од оваа гледна точка, поезијата беше средство со кое војната беше посредувана за британската јавност далеку од воената сцена, критички пристап информиран од анализата на Расел за улогата на театарот во тој период, дискутирана погоре. Враќање на материјалите собрани во антологијата на Бенет Британска воена поезија во ерата на романтизмот: 1793-1815 година, Се расправав дека поезијата обезбедува медиум за оспорување на значењето на конфликтот. Преку стихови, можеше да се замисли сцената на конфликт, а песните ги вратија страдањата од војната дома кај британската читателска публика, процес фигуриран во безброј дела за војникот што се враќа. Воената поезија од тој период беше исто толку „хартиен куршум“ колку и „хартиен штит“. 47 Додека поезијата посредуваше во војните за британската јавност, конфликтот ги обликуваше поетските теории и практики, особено во однос на родовите прашања. Голем број значајни жени поети ја зедоа војната како своја тема, вклучувајќи ги Шарлот Смит, Фелисија Хеманс и други чии дела беа собрани од Бенет. Сепак, воените преиспитувања и преформулации на поезијата честопати беа претставени како потреба поезијата да стане повеќе мажествена во време на национална вонредна состојба. Примерите на Бајрон и Скот, двајцата најпродавани поети во тој период, ја илустрираа централноста на војните во поетските идентитети и излези од времето. Додека Бајрон произведе значајно количество антивоено пишување, Скот беше многу влијателен во обликувањето на разбирањето на овие (и идни) конфликти со неговите приказни за „витештвото на границата“, кои ја прикажаа војната како херојска, обликувана според кодовите на романтиката и врамени со конвенциите. на живописната. Како што изјави биографот на Скот, Johnон Гибсон Локхарт, Скот „некогаш мора да се смета за„ моќен морничар “на Антигаликанската војна“. 48

Важноста на војната како предмет на читање и пишување во романтичниот период беше аргументот на Ј.Р. Вотсон во неговиот Романтизам и војна: Студија на британските писатели за романтичен период и Наполеонските војниНа Самиот Вотсон ја опиша книгата како „обид да се напише директен приказ за начинот на кој војната од 1793-1815 година беше перципирана од британските писатели на романтичниот период и како тие, пак, помогнаа да се создадат некои перцепции за војната“. 49 Вотсон ја отвора својата студија со чин на читање, при што Janeејн Остин ја опишува како „прекрасно напишана и многу забавна“ онаа на Чарлс Вилијам Пасли Есеј за воената политика и институциите на Британската империјаНа 50 Како што тврди Вотсон по елегантното читање на војничката книга и одговорот на романсиерката на неа, „Пред с,, можеби, имаше чувство за важноста на овие прашања“ на војната. 51 За Вотсон, конфликтот од тој период беше клучно формативно влијание врз ликовите на писателите и делата што ги создадоа: „На најдлабоко ниво, војната е тест за тоа кои сме: Тоа влијае на нашето разбирање за себе како луѓе, самосвест, нашето „обликување“ на самите себе. Зашто, како што се разбираме себеси подобро преку уметноста, а особено преку трагедијата, така и во војната гледаме одредени човечки доблести и пороци “. 52 Вотсон ги разви овие идеи преку широка и детална серија на студии на случаи, по војната преку нејзиниот хронолошки развој. Покрај одговорите за борба на главните поети - Вордсворт, Колериџ, Скот, Бајрон и Шели - тој испитува и некои од помалку проучените писатели на оваа тема, како што е Томас Кемпбел, автор на некогаш многу популарни дела како што се „ Сонот на војникот “,„ Ранетиот Хусар “и„ Хоенлинден “. Вотсон, исто така, посветува драгоцено внимание на две од главните извештаи за конфликти произведени од војниците кои војувале во војната, онаа на Вилијам Напиер Историјата на војната на полуостровот и Карл фон Клаузевиц На ВојнаНа Преку студиите на Johnон Раскин и Томас Харди, тој го испитува наследството на романтизмот за разбирање на војната во деветнаесеттиот век.

Како што илустрираат голем број студии опишани погоре, пејзажот на романтизмот може да изгледа многу поинаку кога ќе се погледне низ објективот на војната. Релативно недоволно истражувани писатели како Смит, Скот, Роберт Саути, Хеманс и Ана Лаетиција Барбалд се појавија како значајни гласови за време на конфликтот. 53 Ова е можеби уште повеќе случај кога се разгледуваат некои од најпопуларните поезии од тој период. Во Океански бранови: Британска поезија и војна на море, 1793-1815 година, Georgeорџ Х. Хан испита огромна количина патриотски, поморски стихови произведени од Чарлс Дибин постариот и други. 54 Тој вклучува студии за важни, но занемарени жанрови, како што се песни за инвазија, битки за борба и елегии на морнарите. Како и претходниот есеј на offеф Квили во „Шоус“ Романтични војни и Роберт Фарнер Театарската кариера на Чарлс Дибдин Постариот, Вредното закрепнување на Хан на овие песни открива колку централната фигура на Jackек Тар била во културната фантазија на тој период и колку пресудна за воените напори и регрутирање била работата на заборавените писатели, особено на Чарлс Дибдин. 55

Додека голем дел од работата на романтизмот и конфликтот се фокусира на прикази на конфликти, неодамнешен забележителен развој беше акцентот на Мери Фаврет на влијанието во Војна на далечина: Романтизам и создавање модерно воено времеНа Во оваа прекрасно напишана и понекогаш трогателна студија, Фаврет повторно ја нагласи оддалеченоста на Велика Британија од конфликтната сцена, како што направи во својот есеј „Доаѓање дома“, но таа ја разви анализата како војната го зафатила британскиот внатрешен фронт. работејќи во следните есеи. 56 За Фаврет, конфликтот со Франција се чувствуваше секој ден и насекаде во Британија, но на ниво на кое едвај беше регистрирано: „[Л] литературата од романтичниот период го открива секојдневието не како зона на мирот за разлика од далечна војна, но како неспектакуларен регистар или медиум за воено време “. 57 Војната не се доживеа на едноставен начин, туку како структури на чувства. Искуството да се чека вест го вознемирува дури и чувството за време: „Како времето и знаењето се регистрирани во секојдневниот живот стана ново неизвесно.И со таа неизвесност дојде збир на вознемирувачки афективни одговори, вклучувајќи вкочанетост, вртоглавица, вознемиреност или чувство на преоптоварување “. 58 Врз основа на студиите за афект, Фаврет ги испита „начините на одговор или страв што се надвор од знаењето сама по себе“ и тврди дека во многу случаи конфликтот со Франција „никогаш не бил целосно артикулиран во„ јасно “знаење за војната. 59 Додека Фаврет го отфрла новиот историски акцент на скриеното или потиснатото, таа тврди дека како читатели треба да се приспособиме на елементи на воен менталитет што директно не артикулираат борба. Наместо тоа, војната се чувствува во студијата на Фаврет преку серија брилијантно анализирани романтични фигури и тропи, вклучувајќи го огнот, момчето по пошта, зимскиот снег, облакот што поминува и секојдневната несреќа. За Фавр, чувството за временска и географска дислокација го прави романтичниот период „првото воено време на модерноста“. 60

Како што сугерираат многу од претходните студии, романтичниот период за конфликтот со Франција се чини дека не се вклопува со она што може да се види како една од главните категории на воената литература, текстови напишани од оние кои биле активни во борба. Повикувањата на воената поезија од Првата светска војна, на пример, обично се однесуваат на работата на поетите војници како Руперт Брук, Вилфред Овен и Зигфрид Сасун или на други кои „служеле“ во војната. Веб -страницата на Фондацијата за поезија „Поети од Првата светска војна“, на пример, претставува „избор на поети кои служеле како војници, медицински персонал, новинари или волонтери“. 61 Работата на военото пишување од романтичен период не се фокусираше само на писатели кои немаа лично искуство во битка, туку особено ја испита претставата на неконкурентното искуство. Сепак, во неговиот револуционерен Воените мемоари и романтична книжевна култура, 1780-1835 година, Нил Ремзи го привлече вниманието на значаен жанр на пишување од оние кои учествуваа во Револуционерната и Наполеонската војна, воените мемоари. Како што илустрира Ремзи преку додаток во кој се наведени скоро двесте примери, мемоарите за војниците беа признат книжевен жанр што растеше во популарност и репутација, до тој степен што во 1830 -тите рецензентите се расправаа дека таквите дела треба „да се бараат за британската нација. ” 62 Ремзи ги испитува генеричките елементи на воените мемоари, идентификувајќи „драматична промена“ во времето на Полуостровската војна, од акцент на мемоаристот како обичен поединец и набудувач на необични детали, до оној во кој „наратор војник дојде претстави се како наивен сведок на војната ... човек со чувство кој ја претставува војната главно како афективно искуство и кој се повлекува од нејзиното страдање “. 63 Овие сентиментални нарации сами се претворија во нарации за херојско страдање и жртвување што придонесоа за националното одбележување на победата на нацијата и го направија воениот автор истакната фигура во романтичната книжевна култура. Додека видовите текстови што ги испитува Ремзи се користени претходно од историчари, 64 неговиот том означи важен развој во книжевната наука за војната.

Интересот на Ремзи за фигурата на страдалниот војник го споделува Филип Шо во третиот од неговите главни придонеси за проучување на романтизмот и војната, монографијата Страдање и чувство во романтична воена уметностНа Прашањата за страдање и чувства беа централни за прашањата на Шо Ватерло и романтичната имагинацијаНа Во овој подоцнежен том, тој го проширува своето поле на студии за да вклучи сликарство и литературни текстови, испитувајќи ги претставите на убиените, ранетите или на друг начин погодени од војна во импресивен опсег на форми: отпечатоци, илустрации на книги, панорами, естетски трактати, вести, комеморативно сликање и портрети. Додека Шо ги испитуваше визуелните материјали во Ватерло и романтичната имагинација, неговото развиено испитување на таквите материјали заедно со литературните дела носи вреден интердисциплинарен пристап кон главните прашања во оваа област. Земајќи ги литературното и визуелното заедно како поле на репрезентација, Шо тврди дека „проучувањето на романтичната воена уметност дава увид во тоа како публиката во овој период ја сфати војната како оспорена арена на морална и политичка дебата („ војната е нужно зло “ ), како локус за шпекулации за националниот идентитет („војната ја кова/распаѓа нацијата“) и како фокус за пренесување на зголемено чувство („војната е убава и возвишена“). 65 Широкиот удар на аргументот на Шо е дека влијателната слика на убиени и осакатени војници претставена со овие дела „стана моќна алатка за идеолошка примена, овозможувајќи им на обичните членови на јавноста да се помират со брзиот, непредвидлив и с increasingly покрвавиот тек на национална историја “. 66 Наместо да стане место за антивоени чувства, како што може да очекуваме, страдалниот војник стана херојски претставник на жртвите потребни за време на војната за доброто на нацијата. Додека публиката беше условена да одговори на сцените на пустош со сожалување и грижа, таквите одговори ретко доведоа до политичка акција против гонење на војна. Меѓутоа, додека дискурсите за чувствата и возвишеното работеа за да ги задржат визиите на страдање од премногу упад во секојдневниот живот, Шо открива траги од сомнеж, меланхолија и хистерија во некои од овие дела што ги отвораат за алтернативни читања. На пример, во своите испитувања на фигурата на вратениот војник претставена од поетот Вилијам Вордсворт и сликарот Johnон Опи, Шо идентификува верзија на борецот трауматизиран од конфликт, ангажирајќи тврдење дека „таквите моменти претставуваат почеток на истрага за отпад и пропаст на војната “. 67

Насловот на монографијата на ffефри Кокс, Романтизмот во сенката на војната: книжевната култура во годините на Наполеонската војна, нуди вредна слика за размислување за тековната стипендија за романтизам и конфликти. Војната фрла сенка врз овој извонреден период на литературна продукција, додека Кокс, исто така, смета дека периодот помеѓу Амиенскиот мир и сто дена е „фрлен во сенка“ од критички конструкции на романтизмот. 68 Со повторното замислување на војната, Кокс се обидува повторно да го замисли романтизмот. Како што со право посочува, најголемиот дел од досегашната работа се фокусираше на „поголемите животни личности како Наполеон и Нелсон“ и на „релативно големи дејствија што се случуваат во и околу Европа - Аустерлиц или Трафалгар или Ватерло“. 69 Овој фокус го занемарува она што Кокс го опишува како „борбите на периферијата“, како оние во Индија и Северна и Јужна Америка. Спротивно на извештаите за англо-галскиот конфликт што го сметаа за тотална војна, Кокс ја нагласува ограничената природа на воените акции во тој период, давајќи му го неговиот модел за преобликување на периодот: „Предлагам да размислиме за романтичарите период - и во воените акции и културните продукции - како ера на мали измислици, ограничени кампањи, гранични напади “. 70 Со преиспитување на концепцијата за војна во тој период, Кокс е во состојба да идентификува како неговите избрани писатели - Томас Холкрофт, Ана Лаетитија Барболд и Ли Хант - создале нови социолекти, „нови начини на зборување за себе и за своите светови“. 71

Монографијата на Кокс дава моќна илустрација за вредноста на тековните истражувања во војната и укажува на некои од нејзините можни идни насоки. Тој покажува како нашето разбирање за многу познати и високо проучени текстови може да се подобри со нивно лоцирање во воениот и повоениот контекст, на пример во читањето на Бајрон Манфред како „повоена претстава што ја предизвикува главната форма на повоената драма, мелодрамата, со цел да се предложи сосема поинаков одговор на пост-Ватерло светот“. 72 Споменувањето на „мелодрама“ овде, исто така, открива до кој степен војната била централна за многу од помалку проучените литературни и културни форми во тој период, област пионер на критичарите како Расел, но во која останува уште многу да се направи, на пример преку проучување на енормно популарните дела на Чарлс Дибдин Постариот. 73 Друг недоволно испитан ресурс е огромниот опсег на воени песни објавени во весниците и списанијата од тој период, чиј обем е навестен од Бенетов Британска воена поезија во ерата на романтизмотНа Иако антологијата останува централна за многу од главните прикази на оваа област, како што се оние од Шо и Фавр, постои богат опсег на материјали надвор од неговиот опсег. Самата Бенет проценува дека имало над 3.000 кратки песни за војната објавени во весници, периодични списанија и списанија, од кои таа успеала да препечати само 350. 74 Како што покажува и Кокс, вниманието на „сенката“ на војната овозможува да се идентификува нови елементи на самиот романтизам, во неговиот случај радикален дискурс кој нуди „отпор кон угнетувачкиот општествен и политички апарат“. 75 За Кокс, како и за Фаврет и Шо, вниманието на односот помеѓу романтизмот и војната исто така може да ни помогне да размислиме за конфликтите на нашето време и начините на кои тие се посредуваат и оспоруваат преку литературата.


Револуционерни и Наполеонски војни - битки - историја

од страна на Александар Микабериџе (Оксфорд: Oxford University Press, 2020)

Наполеоновите војни се паметат првенствено како европски работи, и од добри причини. Војните и политиката околу нив доведоа до огромни трансформации во војните и политиката низ Европа во деветнаесеттиот век, а најиконските битки, како што се Аустерлиц, Трафалгар, Бородино и Ватерло, се случија или во Европа или близу до неа.

Но, Александар Микабериџе & rsquos Наполеонските војни: Глобална историја ги предизвикува читателите да ги видат овие војни и нивното влијание во многу поширок географски контекст. Иако не можат сите читатели да се согласат со тврдењето на Микабериџе и rsquos дека Наполеоновите војни имале поголемо долгорочно влијание надвор од Европа отколку во неа, тој сепак дава убедлив случај за гледање на овие војни како настани со навистина глобално значење.

Иако целта на Наполеонските војни е да го илустрира значењето на настаните надвор од Европа, Европа сепак игра голема улога во приказната за Микабериџе и rsquos. Разбирајќи дека глобалната историја на Наполеоновите војни не може целосно да се разбере без исто така, експлицитно поврзување со настаните во Европа, Микабериџе ја започнува својата работа со детално објаснување на Француската револуција и нејзината заднина пред да влезе во самите Наполеонски војни.

Книгата следи грубо хронолошка структура, но со цел да претстави покохезивен наратив за одредени региони, Микабериџе повлекува повремени повлекувања. Оваа структура работи релативно добро. Микабериџе длабоко навлегува во настаните во Европа, а потоа беспрекорно преминува во дискусија за тоа како тие влијаеле врз остатокот од светот во неверојатен опсег на студии на случаи, од Чиле до Јапонија.

Овие студии на случај илустрираат дека Наполеоновите војни извршиле извонредно влијание врз надвор од Европа. Некои од најзначајните примери се случија во Америка. Инвазијата на Наполеон и rsquos на Шпанија и ненадејниот колапс на шпанската кралска власт во Шпанска Америка создаде вакуум за моќ што ги охрабри заедниците низ колониите да ги поправат локалните поплаки и на крајот да прогласат независност.

Во меѓувреме, Наполеон & rsquos махинации што резултираа со купување на Луизијана, значително ги зајакна младите Соединетите држави. Дополнително, Набавката придонесе за подемот на Манифестираната судбина и поразот на Индијанците со отстранување на француските и шпанските колонии покрај Мисисипи како пречка за проширување на Соединетите држави и запад. Британските победи против Франција и нејзините сојузници во Индија ги поставија темелите за подоцнежна доминација на Британија на потконтинентот, додека успехот на Русија и Балтикот ја прекина моќта на Шведска.

Но, Микабериџе исто така прави добар случај за сеопфатни промени во Европа. Додека Наполеоновите војни доведоа до неколку значајни промени на границата на краток рок, долгорочните влијанија во Европа беа огромни. Формирањето на Конфедерацијата на Рајна и распуштањето на Светото Римско Царство ги постави темелите за евентуално обединување на Германија.

Национализмот, распространет и од Французите и како реакција, неотповикливо го промени ликот на европската политика. Поморските и колонијалните победи на Велика Британија, иако тие очигледно имаа прекуокеански ефекти, исто така обезбедија дека Британија економски ќе доминира со Европа приближно следниот век. И сето ова не може да каже ништо за обемните воени реформи што се случија низ цела Европа за време на децениските борби што започнаа кратко по Француската револуција.

Една од клучните теми што произлегуваат од работата на Микабериџе и rsquos е дека геополитиката на Наполеонските војни всушност била многу слична со онаа од предреволуционерната ера. Иако долго време се претпоставуваше дека на непријателите на Франција и на primarilyрква првенствено им се закануваше француската револуционерна идеологија и сакаа да ја спречат оваа идеологија да добие популарност во нивните земји, Микабериџе тврди убедлив случај дека вистинската причина што другите европски сили се чувствуваа толку загрозени и особено откако Наполеон ја презеде контролата на Франција & mdash беше силата на француските војски.

Француските воени реформи од 1780 -тите до 1805 година значеа дека француската армија сега претставува сериозна закана за европската рамнотежа на силите. На многу начини, Микабериџе тврди, додека внатрешната политика може да се промени, геополитиката на Наполеонската ера ќе му беше позната на Луј XIV. Всушност, Микабериџе тврди дека една од дефинирачките карактеристики на оваа ера била продолжувањето на тековната борба за превласт помеѓу Франција и Британија.

Оваа француско-британска борба за моќ е во сржта на многу поглавја, особено оние што се занимаваат со прашања надвор од Европа. Иако Наполеон често се прикажува како невообичаено агресивен и дволичен диктатор, Микабериџе тврди дека Британците биле исто толку агресивни и дволични како и тој. Ова доаѓа најјасно за време на неговата дискусија за краткиот мир во Амиен од 1802-1803 година. Според православното гледиште, мирот пропадна поради политиката на Наполеон и rsquos, но Микабериџе тврди дека не само што Британија сакала да се врати на непријателствата, туку и секој одговорен француски суверен едвај можел да спроведе различна политика од онаа што ја направи Наполеон.

Друга клучна тема во работата на Микабериџе и rsquos се постојаните поделби меѓу противниците на Франција и rsquos, што сериозно ја попречи ефикасноста на анти-француските коалиции. Важноста на овие поделби е прилично позната во европските кампањи, особено во 1805-1806 година, но Микабериџе истакнува дека анти-француските сили беа уште поделени надвор од Европа.

Ова беше најзначајно во нивните односи со Иран и Отоманската империја, каде што Британија потроши речиси исто толку напори за да се спротивстави на руското влијание, како и да им се спротивстави на Французите. На овој начин, тврди Микабериџе, познатата & ldquoГолема игра & rdquo што ја спротивстави Русија против Британија во Азија во поголемиот дел од 19 век започна за време на Наполеонските војни како тринаменски натпревар помеѓу Франција, Русија и Британија.

Севкупно, Микабериџе дава моќен случај за глобалното влијание на Наполеоновите војни, но со оглед на тоа што нивното влијание во Европа беше исто така значајно, тешко е едноставно да се прифати дека војните и rsquo глобалното влијание беше поголемо од нивното европско влијание. Ова во никој случај не се одразува лошо на работата на Микабериџе и rsquos. Книгата е многу посилна за дискутирање и во таква длабочина и нејзиниот успех или неуспех не зависи од прифаќањето на овој аргумент од страна на читателот.

Еден значаен недостаток во работата е збунувачката дискусија за трошоците за војните во последното поглавје. Читателот е воодушевен од статистиката за жртви, од кои некои изгледаат меѓусебно контрадикторни и без вистинска смисла зошто овие статистики се дадени за некои битки или кампањи, но не и за други. Но, ова е еден мал дел од едно поглавје, и во целина, работата е фокусирана и пријатна.

Лесно е да се препорача Наполеонските војни: Глобална историја за научниците од Наполеон. Некои материјали можеби веќе им се познати на експертите, но поглавјата на Микабериџе и rsquos за настани надвор од Европа се достојни за читање сами по себе. Обичните читатели, освен оние со вистински интерес за ерата на Наполеон, може да се борат со оглед на обемот и должината на книгата и главниот текст, без забелешките, излегува на 642 страници. Но, секој што е подготвен да се зафати со долга работа, ќе биде богато награден за нивните напори.


Наполеон помеѓу војна и револуција

Наполеон во Света Елена, акварел од Франтишек Xавер Сандман.

Француската револуција не беше едноставен историски настан, туку долг и сложен процес во кој може да се идентификуваат голем број различни стадиони. Некои од овие стадиони беа дури и противреволуционерни по природа, на пример „аристократскиот бунт“ на самиот почеток. Меѓутоа, две фази беа несомнено револуционерни.

Првата фаза беше „1789“, умерена револуција. Тој стави крај на „Античен режим“ со својот кралски апсолутизам и феудализам, моќниот монопол на монархот и привилегиите на благородништвото и Црквата. Важните достигнувања на „1789“, исто така, вклучуваат Декларација за правата на човекот и граѓанинот, еднаквоста на сите Французи пред законот, разделбата на Црквата од државата, парламентарниот систем базиран на ограничена франшиза и, последниот не и најмалку важно, создавање на „неделива“, централизирана и модерна француска држава. Овие достигнувања, што претставуваат голем чекор напред во историјата на Франција, беа вградени во новиот устав, кој беше официјално објавен во 1791 година.

Францускиот режим Анчиен пред 1789 година бил интимно поврзан со апсолутната монархија. Според револуционерниот систем „1789“, од друга страна, кралот требаше да најде удобна улога во рамките на уставната и парламентарната монархија. Но, тоа не успеа поради интригите на Луј XVI, и на тој начин настана радикално нов тип на француска држава во 1792 година, република.„1789“ беше овозможена со насилните интервенции на париската „толпа“, таканаречените „сан-кулоти“, но нејзиниот исход во суштина беше дело на умерена класа луѓе, практично исклучиво припадници на високата буржоазија, високата средна класа. На урнатините на античкиот режим, кој им служеше на интересите на благородништвото и Црквата, овие господа подигнаа држава што требаше да биде во служба на добростојаните провалници. Политички, овие цврсти господа првично најдоа дом во „клубот“ или ембрионската политичка партија на Фејлантите, потоа во thatирондинките. Последното име го отсликува местото на потекло на неговиот водечки елемент, контингент од членови на буржоазијата во Бордо, големото пристаниште на бреговите на вливот на Girиронд, чие богатство не се базираше само на трговијата со вино, туку и, и првенствено, во робови. Во Париз, јамата на револуционерните лавови, сан-кулотите и поугледните, но сепак радикални револуционери познати како Јакобинци, овие провинциски господа никогаш не се чувствуваа како дома.

Втората револуционерна фаза беше „1793“. Тоа беше „популарната“, радикална, егалитарна револуција, со социјални права (вклучително и право на работа) и релативно темелни социјално-економски реформи, одразени во уставот објавен во револуционерната година I (1793), кој никогаш не стапи на сила. Во таа фаза, инкорпорирана од познатиот Максимилијан Робеспјер, револуцијата беше социјално ориентирана и подготвена да ја регулира националната економија, со што до одреден степен ја ограничи индивидуалната слобода “.pour le bonheur commun ”, односно во корист на целата нација. Бидејќи правото на сопственост е продолжено, може да се опише „1793“ во современата терминологија како „социјалдемократски“, а не како „социјалистички“.

„1793“ беше дело на Робеспјер и Јакобинците, особено на најжестоките Јакобинци, група позната како Монтањ, „планина“, бидејќи тие ги заземаа највисоките редови места во законодавниот дом. Тие беа радикални револуционери, претежно со потекло од малограѓанска или ниска средна класа, чии принципи беа исто толку либерални како и оние на високата буржоазија. Но, тие исто така се обидуваа да ги задоволат елементарните потреби на париските плебејци, особено на занаетчиите кои сочинуваа мнозинство меѓу сан-кулотите. Сан-кулотите беа обични луѓе кои носеа долги панталони наместо трики (кулоти) дополнети со свилени чорапи, типични за аристократите и просперитетните бергери. Тие беа бурни трупи на револуцијата: нападот на Бастилја беше едно од нивните достигнувања. На Робеспјер и неговите радикални Јакобинци им беа потребни сојузници во нивната борба против theирондините, умерените револуционери на буржоазијата, но и против аристократските и црковните контрареволуционери.

Радикалната револуција беше на многу начини париски феномен, револуција направена во, од и за Париз. Не е изненадувачки, опозицијата произлезе главно од надвор од Париз, поточно, од буржоазијата во Бордо и другите провинциски градови, пример на theирондини, и од селаните на село. Со „1793“, револуцијата стана еден вид конфликт помеѓу Париз и остатокот од Франција.

Контрареволуцијата - олицетворена од аристократите кои избегаа од земјата, иселеници, свештеници и зафатени селани во Ванде и на други места во провинциите - бил непријателски настроен кон „1789“, како и „1793“ и не сакал ништо помалку од враќање во античките режими во Ванде, бунтовниците се бореле за цар и црква. Што се однесува до богатата буржоазија, таа беше против „1793“, но во корист на „1789“. За разлика од париските санкулоти, таа класа немаше што да добие, туку многу да загуби од радикалниот револуционерен напредок во насоката што ја наведоа Монтанардс и нивниот устав од 1793 година, промовирајќи егалитаризам и статизам, односно државна интервенција во економијата На Но, буржоазијата, исто така, се спротивстави на враќањето во античкиот режим, што би ја вратило државата во служба на благородништвото и Црквата. „1789“, од друга страна, резултираше со француска држава во служба на буржоазијата.

А retour en arrière до умерената буржоаска револуција од 1789 година - но со република наместо уставна монархија - беше цел и на многу начини резултат на „Термидор“, државниот удар од 1794 година, кој стави крај на револуционерната влада - и животот - на Робеспјер. „Термидориската реакција“ го произведе уставот на III година, кој, како што напиша францускиот историчар Шарл Моразе, „обезбеди приватна сопственост и либерална мисла и укина с anything што се чинеше дека ја турка буржоаската револуција во насока на социјализмот“. Термидорското ажурирање на „1789“ произведе состојба која правилно е опишана како „буржоаска република“ (републичка буржоаска) или „република на сопствениците на имотот“ (république des propriétaires).

Така настана Дирекцијата, екстремно авторитарен режим, камуфлиран од тенок слој на демократски лак во форма на законодавни тела чии членови беа избрани врз основа на многу ограничена франшиза. Директорот сметаше дека е извонредно тешко да се преживее додека се управуваше помеѓу десно, ројалистичка Скила копнее за враќање во режимот на Анциен и, лево, Харибдис на Јакобинците и сан-кулотите желни да ја радикализираат револуцијата. Избија разни ројалистички и (нео) јакобински бунтови, и секој пат Дирекцијата требаше да се спаси со интервенција на армијата. Едно од овие востанија беше задушено во крв од амбициозниот и популарен генерал наречен Наполеон Бонапарта.

Проблемите конечно беа решени со државен удар што се случи на 18 Брумер во годината VIII, 9 ноември 1799 година. За да избегне губење на моќта кај кралските власти или Јакобинците, француската добростоечка буржоазија го промени своето моќ над Наполеон, воен диктатор кој беше и сигурен и популарен. Се очекуваше Корзиканецот да ја стави француската држава на располагање на високата буржоазија, и токму тоа го направи. Неговата исконска задача беше елиминирање на двојната закана што ја задуши буржоазијата. Ројалистичката и затоа контрареволуционерна опасност беше неутрализирана со помош на „стапот“ на репресија, но уште повеќе со „морковот“ на помирување. Наполеон им дозволи на емигрираните аристократи да се вратат во Франција, да си го вратат имотот и да уживаат во привилегиите што ги донесе неговиот режим не само на богатите провалници, туку и на сите сопственици на имот. Тој, исто така, ја помири Франција со Црквата со потпишување на конкордат со Папата.

За да се ослободи од (нео) јакобинската закана и да спречи нова радикализација на револуцијата, Наполеон се потпираше главно на инструмент што веќе го користеа Girирондините и директорот, имено војување. Навистина, кога ќе се потсетиме на диктатурата на Наполеон, не мислиме толку на револуционерните настани во главниот град, како во годините 1789 до 1794 година, туку на бесконечна серија војни водени далеку од Париз и во многу случаи далеку од границите на Франција На Тоа не е случајно, бидејќи таканаречените „револуционерни војни“ беа функционални за исконската цел на шампионите на умерената револуција, вклучително и Бонапарта и неговите спонзори: консолидација на достигнувањата од „1789 година“ и спречување на двете враќања во Ансиен. Режим и повторување на „1793“.

Со нивната политика на терор, позната како la Terreur – теророт -Робеспјер и Монтанардс се обидоа не само да ја заштитат, туку и да ја радикализираат револуцијата. Тоа значеше дека тие ја „интернализираа“ револуцијата во Франција, прво и основно во срцето на Франција, главниот град Париз. Не е случајно што гилотината, „револуционерниот брич“, симбол на радикалната револуција, беше поставена среде Плас де ла Конкорд, односно среде плоштадот среде градот во средината на земјата. За да ја концентрираат сопствената енергија и енергијата на сан-кулотите во внатрешноста на револуцијата, Робеспјер и неговите другари од Јакобин-за разлика од theирондинците-се спротивставија на меѓународните војни, за кои сметаа дека се губење на револуционерна енергија и закана за револуцијата. Спротивно на тоа, бескрајната серија војни што се водеа потоа, прво под покровителство на Директоратот, а потоа и Бонапарта, изнесуваше екстернализација на револуцијата, извоз на буржоаската револуција од 1789 година. Внатрешно, тие истовремено служеа за да спречат понатамошна интернализација или радикализација на револуцијата à la 1793 година.

Војната, меѓународниот конфликт, служеа за ликвидирање на револуцијата, домашен конфликт, класен конфликт. Ова беше направено на два начина. Прво, војната предизвика најжестоките револуционери да исчезнат од лулката на револуцијата, Париз. Првично како доброволци, но прерано како извлекувачи, безброј млади сан-кулоти исчезнаа од главниот град за да се борат во туѓи земји, многу често никогаш да не се вратат. Како резултат на тоа, во Париз остана само една споредбена група машки борци за извршување на големи револуционерни акции, како што е упадот на Бастилја, премалку за да се повторат успесите на сан-кулотите помеѓу 1789 и 1793 година, тоа јасно се покажа со неуспехот на Јакобиновите востанија под Дирекцијата. Бонапарта го овековечи системот на задолжителна воена служба и вечна војна. „Тоа беше тој“, напиша историчарот Анри Гилемин, „кој ги испрати потенцијално опасните млади плебејци далеку од Париз, па дури и до Москва-на големо олеснување на добростоечките провалници [gens de bien]”.

Второ, веста за големи победи генерираше патриотска гордост кај сан-кулотите што останаа дома, гордост што требаше да го компензира намалениот револуционерен ентузијазам. Со мала помош од богот на војната, Марс, револуционерната енергија на сан-кулотите и францускиот народ воопшто може да се насочи кон други канали, помалку радикални во револуционерна смисла. Ова се одрази на процесот на раселување при што францускиот народ, вклучувајќи ги и париските санкулоти, постепено го загуби својот ентузијазам за револуцијата и идеалите за слобода, еднаквост и солидарност не само меѓу Французите, туку и со другите нации, наместо тоа, Французите с increasingly повеќе го обожаваа златното теле на францускиот шовинизам, територијално проширување на наводно „природните“ граници на нивната земја, како што е Рајна, и меѓународната слава на „големата нација“ и - по 18 години Брумер - на нејзиниот голем водач, наскоро ќе биде император: Бонапарта.

Така, можеме да ја разбереме и амбивалентната реакција на странците на француските војни и освојувања од таа ера. Додека некои - на пр. елитите од античкиот режим и селаните - ја отфрлија Француската револуција во тота и други - пред с local локални Јакобинци, како што се холандските „патриоти“ - топло го поздравија, многу луѓе се разбрануваа помеѓу восхит за идеите и достигнувањата на Француската револуција и одбивност кон милитаризмот, безграничниот шовинизам и безмилосниот империјализам на Франција после Термидор, за време на директорот и под Наполеон.

Многумина не-Французи се бореа со истовремено восхит и одбивност кон Француската револуција. Во други, почетниот ентузијазам попушти порано или подоцна на разочарување. Британците, на пример, ја поздравија „1789“ затоа што ја толкуваа умерената револуција како увоз во Франција на уставната и парламентарната монархија што тие самите ја усвоија еден век порано во времето на нивната таканаречена славна револуција. Вилијам Вордсворт го предизвика тоа чувство со следниве редови:

Блаженство беше да се биде жив во таа зора,
Но, да се биде млад беше многу рај!

Меѓутоа, по „1793“ и теророт поврзан со него, повеќето Британци со одбивност ги набудуваа настаните од другата страна на Каналот. Едмунд Бурк Рефлексии за револуцијата во Франција - објавена во ноември 1790 година - стана контрареволуционерна Библија не само во Англија, туку и во целиот свет. Во средината на 20 век, Georgeорџ Орвел требаше да напише дека „за просечниот Англичанец, Француската револуција не значи повеќе од пирамида на отсечени глави“. Истото може да се каже практично за сите не-Французи (и многу Французи) до денес.

Тогаш, требаше да се стави крај на револуцијата во самата Франција, што Наполеон ја киднапираше од Париз и ја извезе во остатокот од Европа. Со цел да се спречи моќната револуционерна струја да го ископа и продлабочи сопствениот канал - Париз и остатокот од Франција - прво Термидорците, а подоцна и Наполеон предизвикаа нејзините проблематични води да ги прелеат границите на Франција, да ја поплават цела Европа, со што стана огромна, но плитко и мирно.

Да се ​​одземе револуцијата од нејзината париска лулка, да се стави крај на она што на многу начини беше проект на малограѓанските Јакобинци и сан-кулотите на главниот град, и обратно, да се консолидира умерената револуција, драга на буржоаските срца, Наполеон Бонапарта беше совршен избор, дури и симболично. Роден е во Ајачио, францускиот провинциски град што се случи да биде најдалеку од Париз. Освен тоа, тој бил „дете на корзиканското благородништво [gentilhommerie corse], односно, потомство на семејство кое може подеднакво да се опише како високо-буржоаско, но со аристократски претензии, или на друго место како помало благородништво, но со буржоаски начин на живот. На многу начини, Бонапарта припаѓаше на високата буржоазија, класа која, во цела Франција, успеа да ги постигне своите амбиции благодарение на „1789“, а подоцна, и покрај заканите од левата и десната страна, се обиде да го консолидира овој триумф преку воена диктатура. Наполеон го отелотвори провинциски висока буржоазија, која по примерот на theирондинците сакаше умерена револуција, кристализирана во држава, демократска ако е можно, но авторитарна ако е потребно, што ќе си дозволи да го зголеми своето богатство и моќ. Искуствата на Дирекцијата ги открија недостатоците во овој поглед на републиката со релативно демократски институции, и токму поради тоа буржоазијата конечно побара спас во диктатура.

Воената диктатура која ја замени постермидорската „буржоаска република“ се појави на сцената како deus ex machina во Сен Клауд, село непосредно надвор од Париз, на „18 Брумер на годината VIII“, односно 9 ноември 1799 година. Овој одлучувачки политички чекор во ликвидацијата на револуцијата беше истовремено и географски чекор подалеку од Париз, далеку од жариште на револуцијата, далеку од лавовската јама на револуционерни Јакобинци и сан-кулоти. Покрај тоа, трансферот во Сен-Клауд беше мал, но симболично значаен чекор во насока на далеку помалку револуционерна, ако не и контрареволуционерна село. Сен Клауд се случува на пат од Париз до Версај, резиденција на апсолутистичките монарси од предреволуционерната ера. Фактот дека таму се случи државен удар што донесе авторитарен режим, беше топографски одраз на историскиот факт дека Франција, по демократскиот експеримент на револуцијата, се врати на патот кон нов апсолутистички систем сличен на оној на што Версај беше „сонце“. Но, овој пат дестинацијата беше апсолутистички систем со кој претседаваше Бонапарта, а не Бурбон и - многу поважно - апсолутистички систем во служба на буржоазијата, а не благородништвото.

Државниот удар во Сен Клауд на британска карикатура од Jamesејмс Гилреј.

Во однос на револуцијата, диктатурата на Бонапарта беше амбивалентна. Со неговото доаѓање на власт, револуцијата беше завршена, дури и ликвидирана, барем во смисла дека нема да има ниту повеќе егалитарни експерименти (како во „1793“) и нема повеќе напори за одржување на републиканско-демократска фасада (како во „1789 година “). Од друга страна, суштинските достигнувања на „1789“ беа одржани, па дури и запишани.

Значи, Дали Наполеон беше револуционер или не? Тој беше за револуцијата во смисла дека тој беше против ројалистичката контрареволуција, и бидејќи две негативни меѓусебно се откажуваат, контра-револуционер автоматски е револуционер, n’est-ce pas? Но, може да се каже и дека Наполеон бил истовремено против револуцијата: тој ја поддржуваше умерената буржоаска револуција од 1789 година, поврзана со Фејлантите, Girирондинците и Термидорците, но беше против радикалната револуција од 1793 година, дело на Јакобинците и сан-кулотите. Во нејзината книга La Révolution, une française исклучок?, француската историчарка Ани ourурдан цитира современ германски коментатор кој сфатил дека Бонапарта „никогаш не бил ништо друго освен персонификација на една од различните фази на револуцијата“, како што напишал во 1815 година. Таа фаза била буржоаската, умерена револуција “. 1789 година “, револуцијата Наполеон не требаше само да се консолидира во Франција, туку и да извезе во остатокот од Европа.

Наполеон ги елиминираше ројалистичките, како и јакобинските закани, но тој направи уште една важна услуга за буржоазијата. Тој организираше правно да се зачува правото на сопственост, камен -темелник на либералната идеологија толку драга за буржоаските срца. И тој ја покажа својата посветеност на овој принцип со повторно воведување на ропство, кое с widely уште се смета за легитимен облик на сопственост. Франција всушност беше првата земја што го укина ропството, имено во времето на радикалната револуција, под покровителство на Робеспјер. Тој го стори тоа и покрај противењето на неговите антагонисти, Girирондците, наводно умерени господа, претходници на Бонапарта како шампиони на каузата на буржоазијата и на нејзината либерална идеологија, славејќи ја слободата - но не и за робовите.

„Во Наполеон“, напиша историчарот orорж Дупе, „буржоазијата најде заштитник, како и господар“. Корзиканецот беше несомнено заштитник, па дури и голем шампион на каузата на добростоечките провалници, но тој никогаш не беше нивен господар.Во реалноста, од почетокот до крајот на неговата „диктаторска“ кариера, тој беше потчинет на капетаните на индустријата и финансиите на нацијата, истите господа кои веќе ја контролираа Франција во времето на Дирекцијата,републиката на сопствениците “, и кој му го доверил управувањето со земјата во нивно име.

Финансиски, не само Наполеон, туку и целата француска држава беа зависни од институција која беше - и остана до денес - сопственост на елитата на земјата, иако таа реалност беше замаглена со примена на етикета што создаде впечаток дека тоа е државно претпријатие, Банката на Франција, националната банка. Нејзините банкари собраа пари од буржоазијата со пари и ги ставија на располагање, со релативно високи каматни стапки, на Наполеон, кој ги користеше за управување и вооружување на Франција, за водење бесконечна војна и, се разбира, за да изиграат цар со многу раскош и околности.

Наполеон не беше ништо друго освен фигура на режим, диктатура на високата буржоазија, режим кој знаеше да се изолира зад раскошната кореографија во стилот на стариот Рим, предизвикувајќи прво, прилично скромно, конзулат, а потоа и фалење империја.

Да се ​​вратиме на улогата на бескрајната серија војни водени од Наполеон, воени авантури преземени за слава на „голема нација“И нејзиниот владетел. Ние веќе знаеме дека овие конфликти служеа пред сmost за ликвидирање на радикалната револуција во самата Франција. Но, тие исто така и овозможија на буржоазијата да акумулира капитал како никогаш досега. Снабдувајќи ја армијата со оружје, униформи, храна, итн., Огромен профит остварија индустријалци, трговци и банкари. Војните беа одлични за бизнисот, а победите донесоа територии што содржеа вредни суровини или може да послужат како пазари за готови производи на француската индустрија. Ова придонесе за француската економија воопшто, но првенствено за нејзината индустрија, чиј развој на тој начин беше значително забрзан. Следствено, индустријалците (и нивните партнери во банкарството) можеа да играат с important поважна улога во рамките на буржоазијата.

Под Наполеон, индустриски капитализмот, подготвен да стане типичен за 19 век, почна да го престигнува комерцијална капитализам, економски тренд во претходните два века. Вреди да се напомене дека акумулацијата на комерцијален капитал во Франција беше можна пред с thanks благодарение на трговијата со робови, додека акумулацијата на индустрискиот капитал имаше многу врска со практично непрекинатиот сет на војни водени прво од Директорот, а потоа и од Наполеон На Во оваа смисла, Балзак беше во право кога напиша дека „зад секое големо богатство без очигледен извор стои заборавено злосторство“.

Војните на Наполеон го стимулираа развојот на индустрискиот систем на производство. Истовремено, тие го прозвучија гласот на смртта за древниот, мал обем, занаетчиски систем во кој занаетчиите работеа на традиционален, немеханизиран начин. Преку војување, Бонапартистичката буржоазија не само што ги направи сан-кулотите-претежно занаетчии, пазарџии итн.-физички да исчезнат од Париз, туку и ги исчезна од социјално-економскиот пејзаж. Во драмата на револуцијата, сан-кулоти одиграа голема улога. Поради војните што ја ликвидираа (радикалната) револуција, тие, бурните трупи на револуционерниот радикализам, излегоа од сцената на историјата.

Благодарение на Наполеон, француската буржоазија успеа да се ослободи од својот класен непријател. Но, тоа се покажа како Пирова победа. Зошто? Економската иднина не им припаѓаше на работилниците и занаетчиите кои работеа „самостојно“, поседуваа некаков имот, само нивните алатки, и затоа беа малограѓански, туку на фабриките, нивните сопственици, индустријалците, но и нивните работници, заработувачка и типично многу слабо платени фабрички работници. Овој „пролетаријат“ требаше да се открие на буржоазијата како многу поопасен класен непријател отколку што некогаш биле сан-кулотите и другите занаетчии. Покрај тоа, пролетарите имаа за цел да донесат многу порадикална револуција од „1793“ на Робеспјер. Но, ова требаше да биде грижа за буржоаските режими кои требаше да го наследат оној на наводно „големиот“ Наполеон, вклучително и оној на неговиот внук, Наполеон III, оцрнет од Виктор Иго како „Наполеон ле Петит”.

Има многу луѓе внатре и надвор од Франција, вклучително и политичари и историчари, кои ги презираат и осудуваат Робеспјер, Јакобинците и сан-кулотите поради крвопролевањето поврзано со нивната радикална, „популарна“ револуција од 1793 година. Истите луѓе честопати прикажуваат големо воодушевување за Наполеон, обновувач на „законот и редот“ и спасител на умерената, буржоаска револуција од 1789 година. Тие ја осудуваат интернализацијата на Француската револуција затоа што беше придружена со теророт, кој во Франција, особено во Париз, направија многу илјадници жртви, и за ова тие ја обвинија јакобинската „идеологија“ и/или, веројатно, вродената крвожедност на „населението“. Се чини дека тие не сфаќаат - или не сакаат да сфатат - дека екстернализацијата на револуцијата од страна на Термидоријанците и од Наполеон, придружена со меѓународни војни кои се одолговлекуваа речиси дваесет години, ги чинеше животите на многу милиони луѓе низ Европа, вклучително и безброј Французи. Тие војни претставуваа многу поголема и покрвава форма на терор од онаа Терер некогаш бил оркестриран од Робеспјер.

Тој терористички режим се проценува дека ги чинеше животите на приближно 50.000 луѓе, што претставува повеќе или помалку 0,2 проценти од француското население. Дали е тоа многу или малку, прашува историчарот Мишел Вовел, кој ги наведува овие бројки во една од своите книги. Во споредба со бројот на жртви од војните што се бореа за привремено територијално проширување на голема нација а за слава на Бонапарта, тоа е многу малку. Само битката кај Ватерло, последната битка за најверојатно славната кариера на Наполеон, вклучувајќи ја и неговата увертира, само „престрелки“ на Лигни и Кватре градници, предизвикаа меѓу 80.000 и 90.000 жртви. Најлошо од с,, многу стотици илјади луѓе никогаш не се вратиле од неговите катастрофални кампањи во Русија. Страшно, n’est-ce pas? Но, се чини дека никој никогаш не зборува за бонапартистички „терор“, а Париз и остатокот од Франција се полни со споменици, улици и плоштади што ги одбележуваат веројатно херојските и славни дела на најпознатите од сите Корзиканци.

Антоан Вирц, „Une scène de l’enfer“, музеј Виртц, Брисел.

Со замена на постојаната војна со постојана револуција во Франција, и пред с во Париз, забележаа Маркс и Енгелс, Термидорците и нивните наследници ја „усовршија“ стратегијата на теророт, со други зборови, предизвикаа да тече многу повеќе крв отколку во времето на Робеспјер политика на терор. Во секој случај, извозот или екстернализацијата, преку војна, на термидорската, (висока) буржоаска револуција, ажурирање на „1789“, имаше многу повеќе жртви отколку обидот на Јакобин да ја радикализира или интернализира револуцијата во Франција преку la Terreur.

Како и нашите политичари и медиуми, повеќето историчари с consider уште сметаат дека војувањето е совршено легитимна државна активност и извор на слава и гордост за победниците, па дури и за нашата неизбежно „херојски“ губитници. Спротивно на тоа, десетици или стотици илјади, па дури и милиони жртви на војна-сега главно извршени како бомбардирања од воздух и затоа навистина еднострани масакри, наместо војни-никогаш не го добиваат истото внимание и сочувство како и многу помалку бројните жртви на „терор“, форма на насилство што не е спонзорирана, барем не отворено, од држава и затоа е означена како нелегитимна.

Сегашната „војна против теророт“ ми доаѓа на ум. Што се однесува до суперсилата која не престанува да води војна, ова е форма на постојана и сеприсутна војна која поттикнува незамислив, шовинизам што вее знамиња кај обичните Американци-американските „без салото-кулоти“! - додека на најсиромашните меѓу нив им обезбедува работа во маринците. Во голема предност на американската индустрија, ова вечно војување им дава пристап на американските корпорации до важни суровини како што е нафтата, а за производителите на оружје и многу други фирми, особено оние со пријатели во халите на моќта во Вашингтон, функционира како корнукопија на небесен профит. Сличностите со војните на Наполеон се очигледни. Како Французите го кажуваат тоа повторно? „Plus ça change, plus c’est la même избра”.

Со Наполеон Бонапарта, револуцијата заврши таму каде што требаше да заврши, барем што се однесува до француската буржоазија. Со неговото доаѓање на сцената, буржоазијата триумфираше. Не е случајно што во француските градови членови на социјалната елита, познати како неколку значајни, што значи бизнисмени, банкари, адвокати и други претставници на високата буржоазија, сакаат да се собираат во кафулиња и ресторани именувани по Бонапарта, како што забележа брилијантниот социолог Пјер Бурдие.

Високата буржоазија отсекогаш му била благодарна на Наполеон за угледните услуги што ги давал на нивната класа. Најистакната од овие услуги беше ликвидацијата на радикалната револуција, „1793“, што ги загрози значителните предности што ги стекна буржоазијата, благодарение на „1789“, на сметка на благородништвото и Црквата. Спротивно, омразата на буржоазијата кон Робеспјер, фигура на „1793“, го објаснува речиси целосното отсуство на статуи и други споменици, имиња на улици и плоштади, кои го почитуваат неговиот спомен - иако неговото укинување на ропството беше едно од најголемите достигнувања во историјата на демократијата во светот.

Исто така, Наполеон е почитуван и надвор од границите на Франција, во Белгија, Италија, Германија, итн., Претежно од добростоечката буржоазија. Причината за ова е несомнено дека сите тие земји с still уште беа феудални, квази-средновековни општества, каде што неговите освојувања овозможија да се ликвидираат сопствените режими на Антијанија и да се воведе умерена револуција, благосостојба, како што беше веќе во Франција, за значителни подобрувања за целото население (освен благородништвото и свештенството, се разбира), но и посебните привилегии за буржоазијата. Тоа веројатно исто така објаснува зошто, во Ватерло денес, не Велингтон, туку Наполеон е неприкосновената starвезда на туристичкото шоу, така што туристите кои не знаат подобро може да добијат впечаток дека тој ја победил битката!

Статуа на Наполеон во Ватерло (Фото: Ј. Повелс).

Latestак Повелс и#8217 најновата книга е Le Paris des san-sculottes: Guide du Paris révolutionnaire 1789-1799 (Itionsditions Делга, Париз, доаѓа март 2021 година англиско издание).

Quesак Р.Повелс е автор на Големата класна војна: 1914-1918 година.


Произведен од ABC-CLIO и уредуван од Грегори Фремонт-Барнс, сетот од четири тома е крајната основна референца за студентите од овој период. Имав чест да го напишам главниот сегмент за Наполеон Бонапарта, како и голем број други важни теми. Исто така, придонесов со голем број графики.

Абукир, Битка во (1799)
Амиен, Договор од (1802)
Бејле, Анри (француски романсиер псевдоним: Стендал)
Бонапарта, Наполеон
Брумаер, Пуч од (1799)
Бајрон, Georgeорџ (англиски поет)
Кампо Формио, Договор од (1797)
Образование
Елба
Лоди, Битка на (1796)
Лоу, господине Хадсон
Сијес, Емануел Josephозеф
Заговор Малет
Мену, quesак-Франсоа де Бусеј, Барон
Монтолон, Чарлс Тристан
Москва, окупација (1812)
Норвешка
Воени затвореници
Смоленск, Битка на (1812) Витебск, Битка на (1812)
Винков, Битка на (1812)
Верлинг, Jamesејмс Рох

Оваа енциклопедија беше оценета како „високо препорачана“ од библиотечното списание „Избор“. Беше една од „Најдобрите референтни книги“ на Библиотечниот весник за 2006 година. Здружението на библиотекари на училишните училишта во Пенсилванија го избра како референтна селекција за „Пенсилванија, млад возрасен од четириесет години“.


Барање храна и изгорена Земја

Повеќето обиди да се избројат трошоците за Наполеоновите војни се фокусираа на војниците, но насилството исто така имаше огромно влијание врз цивилите.

Додека огромните војски го газеа континентот, тие оставија трага по уништување. Дел од ова се должи на недостаток на храна. Носењето на потребната храна за вакви големи војски би било огромен напор, така што армиите живееја надвор од земјата. Фармите и цели заедници останаа без храна.

Беше полошо во областите каде што се користеа тактики на изгорена земја, особено Русија. За да ги спречат Французите да добијат набавки, руските војски ја опустошија нивната земја. Градот Москва беше запален, наместо да им дозволи на Французите да го најдат она што им треба таму.

Таквите тактики предизвикаа глад и смрт за обичните луѓе. Споровите со војниците за потрага по храна доведоа до акти на насилство. Неизбежно, таквото страдање во голема мера не беше пријавено.

Милиони војници и цивили загинаа за време на Наполеонските војни. Политичките и технолошките промени направени за особено разорен конфликт. Тоа беше предвесник на она што требаше да дојде во ерата на тоталната војна.

Offефри Елис (1991), Наполеонската империја.

Алан Форест (2011), Наполеон.

Роберт Харви (2006), Војна на војните: епска борба помеѓу Велика Британија и Франција: 1789-1815 година.


Две војни за независност

Ако Американската револуција беше раѓање на Соединетите држави, Војната од 1812 година беше нејзиното полнолетство. И покрај победата во Револуционерната војна, Соединетите држави с still уште беа нестабилни, а крајниот успех на „Американскиот експеримент“ с still уште беше далеку од сигурен.

Од 1783-1812 година, новосоздадените Соединетите држави се соочија со многу растечки болки. Законодавната моќ на централната влада беше жестоко оспорувана. Ветувањата дадени од Континенталниот конгрес останаа неостварени. Индијанците се спротивставија на растечката граница. Побуните по потресите го зафатија северозападниот дел. Војската беше премногу мала, премногу слаба, за да се бори со непријателите странски и домашни. Ситуацијата беше несигурна, на САД им беше потребна стабилност дома и легитимитет во странство.

Американската експанзија кон запад и нејзиниот судир со Индијанците, беа извор на постојано триење за новата нација. Британците, желни да го забават подемот на Соединетите држави, поддржаа „Индиска држава“ околу Големите езера за да ја проверат американската експанзија и да создадат тампон за Британска Канада. Трговијата со крзно во регионот беше во подем, што им даде дополнителен поттик на Британците да соработуваат со Индијанците. За да се олесни ова, Британците повремено им обезбедуваа на домородните племиња оружје и резерви. Овие мали одредби беа претерани, пак, од огорчените и загрижени Американци. Продолжувањето на британското вклучување се сметаше за навреда на американскиот суверенитет.

Зголемената комерцијална и поморска сила на Соединетите држави, исто така, придонесе за појава на војна. Американската неутралност за време на Француските револуционерни војни и Наполеоновите војни овозможи профитабилна трговија со двете завојувани страни. И Британците и Французите, сепак, протестираа против американската двојна работа и воспоставија агресивна политика за ограничување на американската трговија. Ова предизвика домашен раскол, бидејќи некои ги бараа економските предности на сојузот со Британците, а други поддржуваа повеќе идеолошки сојуз со либералните Французи. Без разлика на наклонетоста, Американците насекаде и покрај тоа ги осудија двете нации за кршење на американската трговска неутралност - друго суверено право на нациите.

Соединувањето на прашањето за поморската трговија беше „впечаток“. Ова беше систем што го користеше Кралската морнарица за да ја пополни својата голема потреба за морнари во борбата за живот или смрт со Франција. Во основата на прашањето беше државјанството. Британците го сметаа местото на раѓање на едно лице како нивно државјанство, додека САД го сметаа периодот на престој како нивна основа. Ова значеше дека Кралската морнарица понекогаш импресионираше морнарите дека САД ги сметаат за свои граѓани. Ова ја влоши практиката на Кралската морнарица да запре секој американски брод, и трговски и воен, за да бара дезертери, британски државјани или товар наменет за Франција. Најдобар пример за ова е Чесапик-Леопард Афера, кога британски воен брод отвори оган врз американска фрегата поради одбивање да запре и да даде согласност за пребарување, што резултираше со четири американски загинати и седумнаесет ранети, заедно со четворица дезертери од Кралската морнарица. Впечатокот се сметаше за груба навреда од Велика Британија.

До 1811 година, „Војни јастреби“ во Конгресот на САД агитираа за војна со Велика Британија. Во јуни 1812 година, Претставничкиот дом гласаше за објавување војна со разлика од 79 наспроти 49, а Сенатот го следеше 19 спрема 13 против, едно од најблиските гласови во американската историја. Соединетите држави официјално објавија војна на 18 јуни 1812 година.

На крајот, војната од 1812 година ќе заврши како ќор -сокак помеѓу двете земји. Соединетите држави безуспешно се обидоа да ја нападнат Канада, а британските офанзиви, со исклучок на палењето на Вашингтон, беа исто така одбиени, спектакуларно, така во Newу Орлеанс. Иако војната беше предизвик за Соединетите држави, таа преживеа уште еден конфликт со најмоќната нација во светот. Армијата на Соединетите држави, и покрај нејзините борби, можеше да им одолее на Британците, додека младата морнарица се претстави подобро отколку што некој очекуваше, за изненадување на Велика Британија.

Кога започнаа мировните преговори во август 1814 година, под влијание на абдикацијата на Наполеон во април 1814 година, Соединетите држави беа во можност да го потврдат својот новоотворен национален суверенитет. Иако договорот официјално не стави крај на впечатокот и не ги призна американските поморски права, ниту едно прашање нема повторно да ги наруши односите меѓу двете земји. За Британците, војната беше несакана одвраќање од кризата во Европа. За Соединетите држави, тоа беше шанса да ја докаже својата легитимност како светска сила. На крајот на краиштата, единствената страна што ја загуби војната беа Индијанците, губејќи ја поддршката од Велика Британија и победена од американската експанзија во следниот век.

Два клучни елементи на американската внатрешна политика произлегоа од војната: отцепување и домашна политика. Нова Англија страдаше економски поради загубата на трговијата, одговарајќи со Хартфордовата конвенција. На Конвенцијата се разговараше за отцепување, иако никогаш со никаква сила, што дава тон за политичка опозиција во текот на следниот век.Покрај тоа, голем број победи над родните племиња овозможија значително зголемување на населбата, особено во Флорида, Georgiaорџија и Алабама. Ова зголемено порамнување ќе го постави теренот за идни конфликти и систематско преместување на домородните народи во текот на деветнаесеттиот век. Иако војната од 1812 година можеби не беше „втората револуција“ на Соединетите држави, таа секако помогна да се обедини и заживее нацијата, воведувајќи ја „ерата на добрите чувства“ и манифестираната судбина.


Енциклопедија на француските револуционерни и наполеонски војни: Политичка, социјална и воена историја, Том 1

Во три извонредно богати томови, Енциклопедија на француските револуционерни и наполеонски војни го доловува целосниот опсег и наследство на трансформацијата на Европа од 1792 до 1815 година. Неговите скоро 900 азбучни организирања, целосно вкрстени референци, им овозможуваат на студентите и на општите читатели живописни биографии на политичари, суверени и команданти за битки, оружје и дипломатски работи за увид во уметноста, музиката и културата на времето и многу повеќе.

За разлика од другите дела на оваа тема, оваа енциклопедија го комбинира опфаќањето на владеењето на Наполеон со оној од клучните револуционерни години во Франција што го поставија теренот за неговото доаѓање на власт. Вклучува придонеси од најшироката група меѓународни експерти некогаш собрани за работа на оваа ера. Студентите ќе го видат целосното влијание на еволуцијата на Франција низ целиот континент од аристократија во демократија до воена автократија и ќе ги истражат ефектите од национализмот, изградбата на империјата, индустријализацијата и меѓународниот конфликт, кои одекнуваат денес повеќе од кога било.


Погледнете го видеото: BITKA NA NERETVI (Октомври 2021).